Aziz Dağtekin Yazdı

Son günlerde bazı çevrelerden yükselen sözler dikkat çekici olduğu kadar ibret vericidir. Tel Aviv merkezli medya yorumları, bazı eski siyasetçilerin açıklamaları ve Batılı kimi analistlerin imalı tehditleri aynı noktada buluşuyor: Türkiye’yi hedef göstermek.

Kimi “Türkiye yeni İran mı olacak?” diye soruyor.
Kimi “İran’dan sonra sıra Türkiye’de” diyerek aklınca bir korku iklimi üretmeye çalışıyor.

Bu sözleri söyleyenlerin iki ihtimali vardır.

Ya tarihi hiç okumamışlardır.
Ya da okuduklarını anlamamışlardır.

Çünkü tarih, Türk milletine tehdit savurarak sonuç alabilmiş bir gücün henüz doğmadığını açıkça yazar.

Bu millet; yüzyıllar boyunca kuşatmalar görmüş, ittifakların hedefi olmuş, nice imparatorlukların baskısıyla sınanmıştır. Ama her seferinde aynı gerçeği dünyaya göstermiştir:

Türk milleti diz çöken değil, ayağa kalkan bir millettir.

Bazıları Türkiye’yi bir devlet olarak okur.
Oysa Türkiye yalnızca bir devlet değildir.

Türkiye, binlerce yıllık bir millet hafızasının bugünkü adıdır.
Türkiye, bir medeniyet yürüyüşünün bugünkü karargâhıdır.

Bu yüzden Türk milletine yönelen her tehdit yalnızca bir ülkeye değil, bir tarihe yönelmiş olur.

Fakat tehdit edenlerin unuttuğu bir şey vardır.

Türk milletinin mayasında korku yoktur.

Türk’ün karakterinde teslimiyet yoktur.

Türk’ün tarih sahnesindeki yürüyüşü incelendiğinde çok net bir gerçek görülür: Bu millet savaş arayan bir millet olmamıştır. Ancak üzerine yürüyen hiçbir güce de boyun eğmemiştir.

Orta Asya bozkırlarından Anadolu’ya, Anadolu’dan üç kıtaya uzanan yürüyüş bunun en açık ispatıdır.

Türk için savaş; yağma için değil, vatan içindir.
Kudret için değil, adalet içindir.

Ama herkes bilmelidir ki Türk milleti tehdit karşısında geri adım atan bir millet de değildir.

Baskı arttığında dağılmaz.
Tehdit büyüdüğünde korkmaz.
Aksine kenetlenir.

Çünkü bu milletin hafızasında Malazgirt vardır.
Çünkü bu milletin damarlarında Çanakkale vardır.
Çünkü bu milletin iradesinde Sakarya vardır.

Ve bu milletin dilinde asırlardır değişmeyen bir söz vardır:

Ölürsek şehit, kalırsak gazi.

Bu söz bir slogan değildir.
Bu söz Türk milletinin karakteridir.

Bugün Türkiye’ye parmak sallayanların anlamadığı gerçek de tam olarak budur.

Türk milleti korkuyla yön değiştiren bir millet değildir.
Türk milleti baskıyla eğilen bir millet değildir.
Türk milleti tehditle yolundan dönen bir millet hiç değildir.

Bu millet tarih boyunca nice tehdit gördü.

Ama tehdit edenlerin çoğu bugün tarih kitaplarının dipnotlarında bile yer bulamazken, Türk milleti hâlâ ayaktadır.

Çünkü Türk milletinin yürüyüşü sıradan bir yürüyüş değildir.

Bu yürüyüş bir Kızılelma yürüyüşüdür.

Kızılelma; yalnızca bir hedef değil, Türk’ün cihanşümul idealidir.
Adaletin, nizamın ve insan onurunun yeryüzünde hâkim olması fikridir.

Türk milleti gittiği yere yalnızca gücünü değil; düzeni, hukuku ve vicdanı da götürmüştür.

İşte bu yüzden Türk’ün davası dar bir sınır kavgası değildir.

Bu dava bir medeniyet davasıdır.

Bugün Türkiye’ye karşı provokatif söylemler üretenler, tehdit diliyle konuşanlar ve Türk milletini korkutabileceğini zannedenler şunu çok iyi bilmelidir:

Türk milleti barış ister.

Ama hürriyetinden asla vazgeçmez.

Türk milleti sükûnet sahibidir.

Ama gerektiğinde fırtınaya dönüşmesini de bilir.

Korkaklar her gün ölür.

Ama büyük milletler yalnızca bir kez ölür ve o ölüm bile destana dönüşür.

Türk milleti korkakların değil, kahramanların milletidir.

Bu yüzden kimse yanlış hesap yapmamalıdır.

Bu vatan sahipsiz değildir.
Bu millet yalnız değildir.
Ve Türk milletinin bileği, tarih boyunca olduğu gibi bugün de bükülmez.

Bunu anlamayanlar için tarih hâlâ en büyük öğretmendir.

Tarih bazen bir hükümdarın kılıcında, bazen bir milletin yüreğinde yazılır. Ve bazen… bir karıncanın vazgeçmeyen inadında.

Bir zamanlar, her şeyini kaybetmiş bir adam vardı. Ordusu dağılmış, dostları toprağa düşmüş, umutları paramparça olmuştu. O adam, Timur Han’dı. Bir dağın yamacında, yalnız, yorgun ve kırgın otururken kader ona bir ders verdi. Küçücük bir karınca, kendisinden kat kat büyük bir buğday tanesini defalarca düşmesine rağmen tekrar tekrar taşımaya çalışıyordu. Düşüyordu. Yeniden kalkıyordu. Tekrar düşüyordu. Ama vazgeçmiyordu.

İşte o an, yalnız bir hükümdar değil, bir milletin karakteri ayağa kalktı.

Çünkü Türk’ün kaderinde vazgeçmek yoktur.

Aradan asırlar geçti. O gün Semerkand’ın ufkunda yanan diriliş ateşi, bugün Türkiye semalarında hâlâ yanmaktadır. Bugün de bu millet kuşatılmak istenmektedir. Ekonomik zincirlerle diz çöktürülmek, küresel baskılarla boyun eğdirilmek istenmektedir. Paranın gücüyle iradesinin kırılabileceğini sananlar vardır.

Ama onlar Türk’ün tarihini bilmezler.

Bu millet, aç kalmıştır ama diz çökmemiştir.
Bu millet, yalnız kalmıştır ama teslim olmamıştır.
Bu millet, yıkılmıştır ama her defasında küllerinden yeniden doğmuştur.

Bugün savaş meydanları değişmiştir. Artık düşman kalelerinin yerini, teknolojinin soğuk duvarları almıştır. Ama Türk milleti yine oradadır. Bir zamanlar kılıç tutan eller, bugün devreler tasarlıyor. Bir zamanlar at sırtında fetheden irade, bugün gökyüzünü fetheden mühendislerin zihninde yaşamaktadır.

ASELSAN’ın laboratuvarlarında, TUSAŞ’ın hangarlarında, Baykar’ın gökyüzüne yükselen kanatlarında yalnızca teknoloji yoktur. Orada bir milletin bağımsızlık yemini vardır. Orada bir milletin Biz buradayız haykırışı vardır.

Çünkü Türk milleti, başkasının merhametiyle yaşamayı reddeden bir millettir.

Bugün ekonomimizi sıkıştırmak isteyenler, aslında bir milletin ruhunu sıkıştırmaya çalışmaktadır. Ama bilmezler ki Türk milleti demirle değil, imanla yoğrulmuştur. Bu milletin bileğini bükemeyenler, şimdi diz çöktürmeye çalışmaktadır. Fakat nafile…

Çünkü bu millet, zulmün karşısında duran millettir.
Çünkü bu millet, mazlumun sığınağı olan millettir.
Çünkü bu millet, kanla büyümeyi değil, adaletle yükselmeyi seçen millettir.

Bugün Ankara’nın ayazında nöbet tutan bir asker, İstanbul’un ışıkları altında çalışan bir mühendis, Anadolu’nun bağrında alın teri döken bir işçi… Hepsi aynı destanın yaşayan kahramanlarıdır.

Onlar bilir ki bu topraklar sıradan topraklar değildir.
Onlar bilir ki bu bayrak sıradan bir bayrak değildir.
Onlar bilir ki bu millet sıradan bir millet değildir.

Biz, karıncanın azminden ders alanların torunlarıyız.
Biz, yıkıldığında yeniden ayağa kalkmayı bilenlerin mirasçılarıyız.
Biz, diz çökmeyi değil, ayağa kalkmayı bilen bir milletiz.

Ve dünya bilsin:

Türkiye yalnız değildir.
Türkiye çaresiz değildir.
Türkiye teslim olmayacaktır.

Çünkü bu milletin kalbi hâlâ aynı güçle atmaktadır. Ve o kalp attığı sürece, hiçbir güç Türk milletinin yürüyüşünü durduramayacaktır.

Zaman, en acımasız zalimdir. Kimseye torpil geçmez, kimseyi beklemez. Saraylardan da geçer, bodrum katlardan da… Ve herkesin cebinden, fark ettirmeden, bir ömür çalar. İşte bu yüzden asıl soru şudur: Giderken insan olarak mı gidiyoruz, yoksa sadece yaşamış gibi mi yapıyoruz?

İnsan hata yapar. Bu, ne bir inanç meselesidir ne de bir kültür. Bu, insan olmanın kaçınılmaz yazgısıdır. Yanılırız, kırarız, susmamız gereken yerde bağırır; konuşmamız gereken yerde susarız. Bazen bir başkasının hakkını çiğner, bazen kendi vicdanımızı sustururuz. Asıl felaket, hatanın kendisi değil; hatayı normalleştirmektir. Asıl çürüme, “Benden bir şey olmaz” demek kadar, “Nasıl olsa affedilirim” diyerek kötülükte ısrar etmektir.

Tövbe, yalnızca bir dini kavram değildir.
Tövbe, insanın kendine karşı dürüst olabilmesidir.
Tövbe, yanlışta diretmemektir.
Tövbe, “Ben hata yaptım” diyebilecek kadar insan kalabilmektir.

Bugün dünya, tövbe etmeyenlerin elinde yanıyor.
Pişmanlık duymayan zalimlerin, yüzü kızarmayan katillerin, vicdanı çoktan iflas etmiş iktidarların elinde…
Çocukların açlıktan öldüğü coğrafyalarda tok yalanlar konuşuluyor.
Mazlumların çığlığı bastırılırken, zalimler kürsülerden ahlak dersi veriyor.
Ve ne yazık ki en büyük günah, artık utanmamaktır.

Buradan haykırıyorum:
Zalim olan herkes, hangi bayrağı taşıdığına bakılmaksızın zalimdir.
Hangi inancı kullandığına bakılmaksızın, insanı ezen herkes suçludur.
Dini, ideolojiyi, milliyeti; kötülüğüne kalkan yapanların hepsinden insanlık nefret ediyor. Çünkü insanlık, zulümle asla aynı safta durmaz.

Ama hâlâ bir umut var.
Çünkü insan, en karanlık anda bile yönünü değiştirebilen tek varlıktır.

Bir an durmak…
Bir an susmak…
Bir an kendine şu soruyu sormak yeterlidir: “Ben, başkasının hayatında bir yara mıyım, yoksa bir merhem mi?”

İşte tövbe, tam da bu soruda başlar.

Kalp, pas tutar. Vicdan, ihmal edilirse körelir. Küçük haksızlıklar, alışkanlığa dönüşür. Önce “önemsiz” dersin, sonra “herkes yapıyor” dersin, en sonunda da “ben haklıyım” noktasına gelirsin. O noktada insan, kendini kaybeder. Akıl görmez, göz ayırt etmez, dil hakikati söylemez olur.

Bugün ihtiyacımız olan şey, daha fazla slogan değil; daha fazla vicdandır.
Daha fazla bağırmak değil; daha fazla utanabilmektir.

İnanan için bu, tövbedir.
İnanmayan için bu, yüzleşmedir.
Ama ikisi de aynı kapıya çıkar: İnsanca yaşamak.

Ve unutmayalım: İnsanlık, affedeni sever ama zulmü asla unutmaz.
Merhamet, güçsüzlük değil; en büyük direniştir.
Ve kötülüğe bulaşmış hiçbir el, tövbe ile temizlenmeden masum değildir.

Belki bugün…
Belki bu gece…
Belki tam da şimdi…
İnsan, kendine dönmelidir.

Çünkü dünya, zalimlerden çok; sessiz kalanlar yüzünden bu halde.

Bir toplum, kutsalını kaybettiği gün çökmez.
Ama kutsalıyla alay etmeye başladığı gün, içten içe çürümeye başlar.

Bugün yaşanan şey bir “video” meselesi değildir.
Birkaç saniyelik görüntü, birkaç gülüş, birkaç “like” hiç değildir.
Bugün karşımızda duran tablo, değerle bağını koparmış bir çağın itirafıdır.

Bir toplum düşünün…
Gülmenin, alkış almanın, görünür olmanın uğruna;
kutsal olanın sıradanlaştırıldığı,
inancın alay konusu yapıldığı bir toplum.

İşte asıl tehlike tam da buradadır.

İbadet; sadece bir ritüel değildir.
İbadet, insanın haddini bilmesidir.
İbadet, insanın “Ben her şey değilim” diyebilmesidir.

İster namaz olsun, ister dua,
ister secde, ister kilisede yakılan bir mum,
ister bir mabette edilen sessiz bir yakarış…

İbadet, insanın kendini aşma çabasıdır.
Ve hangi inanca ait olursa olsun,
bu duruş saygı ister.

Hiçbir kutsal, alay malzemesi değildir.

Namazla alay eden dil,
yarın dua edenle alay eder.
Öbür gün ağlayanla,
sonra mazlumla…

Çünkü mesele yalnızca inanç değildir.
Mesele, sınır duygusunun kaybıdır.

“Özgürlük” diyerek her şeyi ayaklar altına almak, özgürlük değildir.
Bu, sorumsuzluğun alkışlanmasıdır.
Bu, cehaletin cesaret kazanmasıdır.

Cehalet bağırır.
Cehalet güler.
Cehalet kutsalla dalga geçer.

Çünkü cehalet, neyin kutsal olduğunu değil;
neyin tehlikeli olduğunu bile ayırt edemez.

Bir toplumda Allah korkusu yoksa;
orada sadece inanç eksilmez,
orada vicdan da eksilir.

Buradaki Allah korkusu;
cezadan korkmak değildir.
Hesap verebilir bir hayat yaşamaktır.

Yani adalet…
Yani merhamet…
Yani edep, sınır ve sorumluluk…

Bu sözler kimseyi dışlamak için değildir.
Bu sözler, insanı insandan korumak içindir.

Bu mesele dindar–dinsiz meselesi değildir.
Bu mesele, insan kalabilme meselesidir.

Kimse inanmaya zorlanamaz.
Ama kimse de başkasının inancını aşağılamayı hak sanamaz.
Bu, birlikte yaşamanın yazılı olmayan anayasasıdır.

Like uğruna kutsalı küçümseyen içerikler,
gençleri özgürleştirmez;
aksine boşlukta savurur.

Çünkü değeri olmayan bir dünyada,
insan tutunacak dal bulamaz.

Gençlerimize düşmanlık ederek değil,
onlara değer duygusunu yeniden hatırlatarak yol almalıyız.
Ama susarak da olmaz.
Normalleştirerek hiç olmaz.

Çünkü kutsal ile alay eden bir dil,
yarın adaletle,
merhametle,
insan onuruyla da alay eder.

Bugün sessiz kalırsak,
yarın alay edilen sadece bir ibadet olmaz.
Adalet olur.
Ahlak olur.
Toplumsal huzur olur.

Bu yüzden susmak erdem değildir.
Normalleştirmek hiç değildir.

Bu bir çağrıdır:
Tüm inançlara…
Tüm vicdanlara…
Tüm insanlara…

Kutsala saygı, bir inancın değil; insan olmanın gereğidir.

Ve unutmayalım!
Like geçer.
Video silinir.
Ama değersizlik kalıcı hasar bırakır.

Pazar günü bir kez daha hatırlayalım:
Bir toplum, kutsalını koruyabildiği kadar ayakta kalır. İnsan, ancak kutsala saygı duyduğu kadar insandır.
Ayrıca kutsalına gülebilen bir toplum, yarın kendine ağlar.

Belediye bir makam değil, millete verilmiş bir sözdür.
O kapıdan keyifle değil, görev şuuruyla girilir.
Orası otel değildir, lokanta değildir. Orası hizmetin mabedidir!

Belediye kapısı, keyif kapısı değildir!
Orası gölge etme yeri hiç değildir!
Belediye, milletin alın terinin toplandığı, hizmetin hesap verdiği mukaddes bir ocaktır!

Bir belediye başkanı o kapıdan asık suratla değil, besmeleyle, tebessümle, adaletle girer.
Çünkü o belediyede çalışan müdür, memur, işçi onu görünce kanatlanıp uçmalıdır!
“İşte bizim liderimiz geliyor!” diyebilmelidir.
İşte o zaman orada huzur olur, bereket olur, adalet olur!

DEVLET CİDDİYETİ, MİLLET AHLAKI

Her bir belediye başkanı, meclis üyelerini sevse de sevmese de onları dikkate almak zorundadır. Çünkü her biri milletten yetki almıştır. Onlar başkandan devlet ciddiyeti, tatlı dil ve adamlık bekler. Unutmasın ki belediyecilik kavga işi değil, millete hizmet işidir!

Belediyeci, makamda oturan değil, milletin gönlünde yer eden kişidir.
O yüzden MHP belediyeciliği, reklamla değil, icraatla konuşur!
Rantla değil, adaletle yürür!
Şekille değil, ahlakla yönetir!
Millete yük olmaz, millete nefes olur!

ÜRETKENLİK, TASARRUF VE NAMUS

MHP belediyeciliği üretkendir!
Tasarrufu şeref, alın terini namus, milletin hakkını emanet bilir.
Her kuruşun hesabını verir, her adımda milletin duasını arar.

Çünkü bir ülkenin gerçek yüzü, belediyesinin kapısından içeri girildiğinde belli olur.
Eğer içeride huzur varsa, evde de huzur vardır.
Eğer içeride adalet varsa, şehir huzura kavuşur.
Eğer içeride milliyetçilik varsa, devlet güç bulur.

MHP BELEDİYECİLİĞİ MİLLETİN GÜCÜ, DEVLETİN NEFESİ

Unutulmasın!
Belediye, bir ülkenin küçük maketi değil, bir milletin büyük namusudur!

MHP’nin belediyeciliği, sistemin süsü değil, milletin gücüdür!
Kapısından giren herkes şu duyguyu hissetmelidir:

• Burada hizmet var!
• Burada adalet var!
• Burada devlet ciddiyeti var!
• Burada Türk milliyetçiliğinin üretken belediyeciliği var!

Çünkü bu anlayışta belediye, devletin nefesi, milletin sesi, adaletin adresidir!

MHP belediyeciliği; lafla değil icraatla, rantla değil adaletle, gösterişle değil üretkenlikle yol alır. Her kararın merkezinde millet vardır. Her adımında vatan sevgisi, ahlak, disiplin vardır.

Ve biz inanıyoruz ki, eğer bir şehir milliyetçi bir başkanın elindeyse, o şehir sadece büyümez, dirilir. Çünkü biz biliyoruz ki, Belediye, milletin alın teridir onu korumak, bizim namusumuzdur!

Yargıtay 12. Ceza Dairesi’nin kararına göre, Malatya’da yaşayan bir kişi, balkonuna çöp atan ve halı silkeleyen komşusundan bunu yapmamasını istedi.

DAVA AÇILDI

Uyarılara rağmen eylemlerine devam eden kişi hakkında şikayet üzerine “kişilerin huzur ve sükununu bozma” suçundan dava açıldı.

Malatya 6. Asliye Ceza Mahkemesi’nde hakim karşısına çıkan sanık, suçsuz olduğunu öne sürerek beraat talebinde bulundu.

3 AY HAPİS CEZASI VERİLDİ

Kişinin bu eylemleriyle komşusunu rahatsız ettiği kanaatine varan mahkeme, sanığı “kişilerin huzur ve sükununu bozma” suçundan 3 ay hapis cezasına mahkum etti.

YARGITAY KARARI ONADI

Temyiz üzerine dosyaya bakan Yargıtay 12. Ceza Dairesi, yerel mahkeme kararını onadı.

Dairenin kararında, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı belirtilerek, sanık hakkındaki mahkumiyet kararında hukuka aykırılık görülmediği vurgulandı.

Yıllarca dünya sahnesinde “özgürlük” ve “demokrasi” maskesiyle kan döken, mazlum coğrafyaları yerle bir eden ABD, bugün kendi kurduğu zulüm düzeninin enkazı altında kalıyor. Kibirle yükselen her imparatorluk gibi, adaletin tokadı en sert biçimiyle vurdu onu. Şimdi tarih, ibretle bu çöküşü yazıyor.

Bir zamanlar dünyanın dört bir yanına ölüm ihraç eden Pentagon’un gölgesinde, artık açlık ve kaos kol geziyor. 42 milyon insanın aç kaldığı, devletin memur maaşlarını ödeyemediği bir Amerika… Bu manzara, adaletin gecikse de tecelli ettiğinin en açık delilidir.
Mazlumların ahı, Washington’un duvarlarını titretiyor artık.

ZULÜMLE ABAD OLANIN SONU HEZİMET OLUR

Afganistan’da çocukların üstüne yağan bombaların, Irak’ta annelerin gözyaşlarının, Libya’da yerle bir edilen şehirlerin, Gazze’de paramparça olan bedenlerin hesabı soruluyor.
Amerikan uçaklarının taşıdığı her bomba, şimdi kendi kalbine saplanan bir hançer olarak dönüyor.
Çünkü zulümle payidar olunmaz.

Yıllarca doların saltanatıyla dünyayı diz çöktüren Amerika, bugün “30 cente muhtaç” hale gelmiş durumda. Ekonomik çöküş, iç karışıklık, siyasi bölünme… Hepsi aynı gerçeğin yansıması, mazlumun ahı, zalimi rahat bırakmaz.

GAZZE’NİN SESSİZLİĞİ, ABD’NİN ÇIĞLIĞI OLDU

Gazze’de her gün yankılanan bombaların sesi, bugün Washington sokaklarında yankılanan isyan çığlıklarına dönüştü.
İsrail’e sınırsız silah ve mühimmat sağlayan, çocuk katillerini koruyan Amerika; şimdi kendi çocuklarının açlıkla, güvensizlikle, korkuyla büyüdüğü bir ülkeye dönüştü.
Gazze’deki bir çocuğun “Bizim suçumuz Müslüman olmak mı?” diye haykıran sesi, şimdi Amerika’nın vicdanını delip geçiyor.

TARİH ADALETLE KONUŞUYOR

Tarih, artık mazlumların dilinden konuşuyor. Dün kibirle dünyaya parmak sallayan Amerika, bugün kendi halkının bile güvenmediği bir devlete dönüştü.
Ne ordusunun gücü, ne doların büyüsü, ne medya imparatorlukları… Hiçbiri çöküşü engelleyemiyor.
Çünkü adaletin terazisi, ne Beyaz Saray’ın, ne Wall Street’in elindedir.
O terazi, Allah’ın terazisidir. Ve o terazi asla şaşmaz.

MAZLUMLAR AYAĞA KALKIYOR

Bugün Amerika batıyor; ama bu sadece bir son değil, bir uyanışın da başlangıcıdır.
Gazze’de, Yemen’de, Suriye’de, Afrika’nın unutulmuş köylerinde, Asya’nın sessiz şehirlerinde yükselen dualar, artık yankı buluyor.
Mazlumun ahı arşa değdi; zalimin saltanatı çökmeye mahkûm kaldı.

Ey insanlık!
İbret al.
Zulme göz yumanın sonu da zalimle aynıdır.
ABD bugün çöküyorsa, bu yalnızca bir ülkenin değil, zulüm sisteminin çöküşüdür.
Ve bu çöküş, dünyadaki tüm mazlumlara yeni bir sabahın müjdesidir.

GAZZE’DE ATILAN TAŞ, WASHİNGTON’U VURDU

Gazze’nin yıkılmış sokaklarında bir çocuğun attığı o küçük taş, aslında bir medeniyetin vicdanına fırlatılan bir çığlıktı.
O taş, tankları devirmedi belki ama kibirle örülmüş bir imparatorluğu sarstı.
O taş, mazlumun duasının sembolüydü ve bugün o dua, yankısını Washington’un beton kulelerinde buldu.

Artık dünya, o taşın yankısıyla uyanıyor.
Ve insanlık biliyor ki, Gazze’de atılan taş, Washington’u vurdu.

Terörsüz Türkiye süreci sürerken dün MHP Lideri Devlet Bahçeli, partisinin grup toplantısında konuştu ve gündeme dair önemli açıklamalar yaptı.

Komisyonun İmralı’ya gitmesi gerektiğini söyleyen Bahçeli, grup toplantısı sonrası gazetecilerin sorularını yanıtladı.

Bahçeli, eski HDP Eş Genel Başkanı Selahattin Demirtaş’ın tahliyesine ilişkin soruya, “Hukuki yollar sonuca ulaşmıştır. Demirtaş’ın tahliyesi Türkiye için hayırlara vesile olacaktır.” dedi.

Bu sözler Türkiye’de siyasi anlamda manşetleri belirlerken bugün ise TBMM Eski Başkanı Bülent Arınç’tan, dikkat çeken bir açıklama geldi.

ÖZÜR BEKLENTİSİ

2020 yılında, “Tutukluluk cezaya dönüşmemelidir. Her iki isim de tahliye edilmelidir.” sözlerinden sonra eleştirildiğini ve özür beklediğini de söyleyen Arınç, “Bana hain demişlerdi.” dedi.

Selahattin Demirtaş’ın tahliyesini istediği için kendisine “terörist” diyenlerin özür dilemesi halinde, hakkını da helal edeceğini belirtti.

KAVALA VE DEMİRTAŞ’I ZİYARET EDECEK

X hesabı üzerinden uzun bir yazı paylaşan Arınç, Osman Kavala ve Selahattin Demirtaş’ı da 11 Kasım’da ziyaret edeceğini söyledi ve şöyle devam etti;

“BANA HAİN, TERÖRİST DİYENLER OLDU”

“… O günlerde yapılan haksızlıkların, organize bir şekilde söylenen ağır kırıcı sözlerin bir kul hakkı oluşturduğuna inanıyorum. Bu hak, ancak samimi bir özürle temizlenir. Eğer bir özür dilenirse, hakkımı helal ederim. Aksi halde bu hakkı öbür dünyaya da götürürüm…”

Kasım 2020’de Habertürk ekranlarında yaptığım bir konuşmada, Selahattin Demirtaş ve Osman Kavala’nın yargı süreçlerine ilişkin düşüncelerimi açık yüreklilikle ifade etmiştim. “Tutukluluk cezaya dönüşmemelidir. Her iki isim de tahliye edilmelidir.” dedim.

Bu sözleri, o dönemde hukukun üstünlüğüne ve adaletin evrensel ilkelerine inanan bir siyasetçinin sorumluluğu içinde söyledim.

Ancak o açıklamanın ardından, başta Sayın Devlet Bahçeli olmak üzere pek çok kesimden hak etmediğim ağır ifadeler, yakıştırmalar, hatta iftiralar geldi. O gün bana “terörist” diyenler, “hain” diyenler oldu.

Bu saldırılar sadece şahsıma değil, vicdanına ve adalet duygusuna sahip herkese yönelmişti.

“BAHÇELİ’NİN SÖZLERİ KIYMETLİ”

O günlerde yaşananlardan dolayı Cumhurbaşkanlığı Yüksek İstişare Kurulu üyeliğinden istifa ettim. Çünkü ben, inandığım doğruları savunmakla görevliydim.

Bugün, aradan beş yıl geçtikten sonra aynı sözleri, aynı çağrıyı, bizzat o dönemde en sert eleştirileri yönelten Sayın Bahçeli’nin ağzından duymak, beni şaşırtmadı ama düşündürdü.

Sayın Bahçeli’nin “Yargı kararlarına uyulmalıdır” şeklindeki bugünkü beyanı elbette kıymetlidir. Geldiği nokta, beş yıl önce benim durduğum noktadır.

Ben yıllardır Anayasa Mahkemesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarının mutlaka uygulanması gerektiğini söylüyorum. Bu bizim anayasal mükellefiyetimizdir.

Sayın Bahçeli’nin bugün bu noktaya gelmiş olmasını da önemli bir gelişme olarak görüyorum.

“ÖZÜR DİLENİRSE, HAKKIMI HELAL EDERİM”

Ancak bu değişim, o günlerde bana yöneltilen ağır sözlerin üzerini örtemez.

O günlerde bizzat en tepeden başlayıp en aşağıya kadar organize bir şekilde hakaret dolu cümlelerle beni hedefe koyarak itibarsızlaştırdılar, kişilik haklarımı zedelediler ve bazı kesimlerde nefret objesi haline getirdiler.

Ben, kul hakkına büyük önem veren bir insanım. O günlerde yapılan haksızlıkların, organize bir şekilde söylenen ağır ve kırıcı sözlerin bir kul hakkı oluşturduğuna inanıyorum.

Bu hak, ancak samimi bir özürle temizlenir. Eğer bir özür dilenirse, hakkımı helal ederim. Aksi halde bu hakkı öbür dünyaya da götürürüm.

11 Kasım Salı günü, daha önce Adalet Bakanlığımızdan izin alarak planladığım bir ziyaret kapsamında Selahattin Demirtaş’ı ve Osman Kavala’yı cezaevinde ziyaret edeceğim.

“BU ZİYARET İNSANİ BİR DURUŞ”

Bu ziyaret, bir siyasi gösteri değil; insani ve vicdani bir duruşun ifadesidir. Dilerim ki o güne kadar adalet tecelli eder ve her iki ismi de cezaevinde değil, evlerinde, aileleriyle birlikte “geçmiş olsun” diyerek ziyaret ederim.

Bu süreçte bana yöneltilen ağır sözlerin, sadece bir kişiye değil, bir vicdana bedel ödettiğini hatırlatmak isterim.

O gün bana karşı yürütülen kampanya, sadece bir siyasi hesaplaşma değil; bir insanı, düşüncelerinden dolayı itibarsızlaştırma çabasıydı.

Bugün yaşanan gelişmeler, hakikatin er geç ortaya çıkacağını bir kez daha göstermiştir. Sözlerimi şu inançla bitiriyorum:

Adaletin terazisi şaşmaz, yeter ki elimizle eğip bükmeyelim.

Ve hiçbir siyasi hesap, bir kul hakkının üzerini örtemez.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, 110. Dönem Kaymakamlar Kurası Töreni’ne katılarak, göreve yeni başlayacak kaymakam adaylarına hitap etti. Konuşmasında kaymakamlığın sadece bir görev değil, aynı zamanda büyük bir sorumluluk olduğuna işaret eden Erdoğan, tevazu, fedakârlık ve adaletin altını çizdi.

“Devletin sahadaki eli, gözü ve kulağı olacaksınız” diyen Cumhurbaşkanı, kaymakamların vatandaşla doğrudan temas halinde olmaları gerektiğini belirtti. “Dört duvar arasında, mesai saatine sıkışmış bir yönetim anlayışıyla başarılı olamazsınız” dedi.

Makamların gelip geçici olduğunu hatırlatan Erdoğan, “Geride bırakacağınız eserler ve halkın gönlünde edineceğiniz yer kalıcıdır” ifadelerini kullandı. Görevin getirdiği imkânlara değil, halkın taleplerine odaklanılması gerektiğini vurguladı.

“İnsanımızın derdiyle dertlenecek, onun için kapı kapı dolaşmaktan çekinmeyeceksiniz” diyen Cumhurbaşkanı, özellikle mağdur, muhtaç ve mahcup vatandaşların desteklenmesi gerektiğini ifade etti.

Adaletin, hakkaniyetin ve eşit vatandaşlık ilkesinin her kamu görevlisi için rehber olması gerektiğini belirten Erdoğan, “Devletin görevi millete hizmet etmektir” dedi.

Konuşmasının sonunda kaymakam adaylarının yeni görev yerlerinin hayırlı olmasını temenni eden Erdoğan, “Her bir ilçemiz bizim için aynı değerdedir. Huzur ve güvenlik temel önceliğimizdir” diyerek sözlerini tamamladı.