Bugünün Türkiye’sinde en büyük soru şu:

Vekil mi daha güçlü?
Yoksa asil mi?

Yani milletin seçip gönderdiği mi güçlü…
Yoksa o milleti oluşturan sade vatandaş mı?

Bakıyorsunuz…
Bir gazeteci canlı yayında görev yapıyor.
Bir polis, devletin verdiği emri uygulamaya çalışıyor.
Bir kameraman kalabalığın içinde ezilmeden görüntü almaya uğraşıyor.

Ve tam o anda…
“Dokunulmazlık zırhı” devreye giriyor.

Bir milletvekili öfkeleniyor…
Bir gazetecinin kulağına vurabiliyor.
Bir polis memurunun yakasına yapışabiliyor.
Kalabalığın ortasında bağırabiliyor.
İtebiliyor.
Tehdit edebiliyor.

Sonra ne oluyor?

Hiç…

Çünkü sırtında görünmez bir zırh var:
Dokunulmazlık.

Şimdi biri çıksın da anlatsın bize…

Nedir bu dokunulmazlık zırhı?

Milletin adına görev yapan insanlara vurma serbestisi mi?
Gazeteciyi susturma ayrıcalığı mı?
Polisi aşağılamanın anayasal güvence altına alınmış hali mi?

Milletvekili olmak…
Millete rağmen güç kullanma yetkisi değildir.

Tam tersine…
Milletin önünde daha fazla sorumluluk taşımaktır.

Ama bizde işler tersine döndü.

Gazeteci sahada dayak yiyor…
Polis arada kalıyor…
Kameraman hedef oluyor…
Sonra herkes dönüp birbirine bakıyor, “Acaba kimi kızdırdık?”

Çünkü artık kamu görevi yapan insanlar kimseye yaranamıyor.

Gazeteci haber yaparsa suçlu…
Yapmazsa korkak.

Polis müdahale ederse zalim…
Etmezse beceriksiz.

Herkes ateş altında.

Oysa o insanlar orada şahsi hevesleri için bulunmuyor.

Gazeteci; kamu adına orada.
Polis; devlet adına orada.
Kameraman; toplum gerçeği görsün diye orada.

Ama siyasetçinin bir anlık öfkesi…
Bazen hepsinin emeğini, onurunu, güvenliğini ezip geçiyor.

Sonra da dönüp “demokrasi” diyoruz.

Demokrasi…
Kameraya vurmak değildir.

Demokrasi…
Hoşuna gitmeyen soruyu susturmak değildir.

Demokrasi…
Devletin polisini düşman görmek değildir.

Ve en önemlisi…

Dokunulmazlık; milletin verdiği emanettir.
Millete karşı kullanılacak bir sopa değil.

Bu ülkede artık insanlar şunu görmek istiyor:

Kanun karşısında gerçekten herkes eşit mi?

Yoksa bazı insanlar için anayasa çelik yelek gibi mi çalışıyor?

İşte asıl mesele budur.

Çünkü vatandaş bugün şunu düşünüyor: “Ben sokağın ortasında bir gazeteciye el kaldırsam hayatım kararır…
Peki siyasetçi yapınca neden sadece haber oluyor?”

Üstelik bunu yapan sıradan biri değil…
Bir hukukçu.
Bir milletvekili.
Kamuoyuna “adalet savunucusu” olarak sunulan bir siyasetçi.

CNN TÜRK Muhabiri Murat Bekmezci görevini yaptığı sırada canlı yayında fiziksel müdahaleye uğruyor…
İddialara göre Ali Mahir Başarır kameraların önünde gazetecinin kulağına vuruyor. Yetmiyor, yürüyüştekiler medya ekibine topluca müdahalede bulunuyor.

Soruyoruz:
Basın özgürlüğü sadece sizin mikrofon tutulduğunuzda mı geçerli?
Gazeteci sizin hoşunuza gitmeyen görüntüyü verince düşman mı oluyor?
Demokrasi sadece işinize geldiğinde mi savunuluyor?

Bugün bir gazeteciye el kaldıran zihniyetin, yarın farklı düşünen herkese tahammülsüzlük göstereceği açıktır.

Hukuku dilinden düşürmeyenlerin, kameralar önünde şiddetle anılması Türkiye adına utanç vericidir.

Kamu görevi yapan bir basın mensubuna yönelik her türlü fiziksel müdahaleyi en sert şekilde kınıyoruz.

Gazeteciyi susturarak gerçekleri örtemezsiniz.

Özel’in bu çıkışı, daha önce İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Ekrem İmamoğlu’nun Foreign Affairs dergisinde yayımlanan makalesini hatırlattı. İmamoğlu da söz konusu yazısında Türkiye’de demokratik bir yeniden yapılanmanın hem ülke hem de dünya açısından yeni fırsatlar yaratabileceğini dile getirmişti. Bu iki ismin uluslararası yayınlarda Türkiye’deki siyasi gelişmelere ilişkin görüşlerini paylaşması, muhalefetin mesajlarını küresel kamuoyuna taşıma stratejisinin bir parçası olarak değerlendiriliyor.

Özgür Özel, makalesinde Türkiye’nin demokrasi mücadelesini tarihsel bir çerçevede ele alarak, ülkenin uzun süredir devam eden bir gerileme süreci yaşadığını ifade etti. Ona göre, özellikle son on yılda demokratik kurumların işleyişinde zayıflama gözlemleniyor. Özel, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın ilk dönemlerinde geniş halk desteğiyle iktidara geldiğini ve ekonomik ile siyasi reformlar vadettiğini hatırlattı. Ancak zaman içinde bu reform çizgisinden uzaklaşıldığını, kurumların bağımsızlığının zedelendiğini ve hukukun üstünlüğünün aşındığını ileri sürdü.

Makalesinde basın özgürlüğü, yargı bağımsızlığı ve siyasi rekabet gibi alanlarda yaşanan sorunlara da değinen Özel, iktidarın zamanla daha merkeziyetçi ve baskıcı bir yapıya yöneldiğini iddia etti. Halk desteğinin azalmasının, yönetim tarzında sertleşmeye yol açtığını savunan Özel, bu durumun demokratik yollarla iktidarın sürdürülmesine dair inancın zayıflamasıyla bağlantılı olduğunu öne sürdü.

2024 yerel seçimlerine de değinen Özel, CHP’nin elde ettiği başarıların partiyi “demokratik değişimin güçlü bir temsilcisi” haline getirdiğini ifade etti. Bu sonuçların, toplumda değişim talebinin arttığını gösterdiğini belirtti. Özel’e göre, seçmen davranışındaki bu değişim Türkiye’de yeni bir siyasi dönemin habercisi olabilir.

Bununla birlikte, 2025 yılı itibarıyla muhalefete yönelik baskıların arttığını dile getiren Özel, bazı siyasetçilerin tutuklandığını ve siyasi alanın daraldığını savundu. Bu süreçte yaşanan gelişmelerin, Türkiye’de demokrasi tartışmalarını daha da yoğunlaştırdığını belirtti.

Toplumsal tepkilere de geniş yer ayıran Özel, son dönemde farklı şehirlerde düzenlenen kitlesel gösterilere dikkat çekti. Ona göre, toplumun farklı kesimlerinden vatandaşlar demokrasi ve adalet talepleri etrafında bir araya geliyor. Bu protestoların yalnızca belirli bir grubu değil, toplumun geniş bir kesimini temsil ettiğini ifade etti.

Özel, bu hareketi “demokrasi bekçileri” olarak tanımladığı geniş bir toplumsal tabana dayandırdı. Gençler, kadınlar, çalışanlar ve farklı siyasi görüşlerden bireylerin ortak bir zeminde buluştuğunu belirten Özel, bu kitlenin marjinal değil, aksine çoğunluğu temsil ettiğini iddia etti. Anket sonuçlarının da bu görüşü desteklediğini öne sürdü.

Makalesinin sonunda Türkiye’deki demokratik mücadelenin yalnızca ulusal bir mesele olmadığını vurgulayan Özel, bu sürecin küresel etkilerine dikkat çekti. Türkiye’nin jeopolitik konumu ve uluslararası ilişkilerdeki rolü nedeniyle, ülkede yaşanacak bir demokratik dönüşümün dünya genelinde yankı bulacağını ifade etti.

Özel’in yazısı, Türkiye’deki siyasi tartışmaların uluslararası platformlara taşınmasının son örneklerinden biri olarak öne çıkıyor. Hem iktidar hem de muhalefet cephesinde farklı yorumlara neden olan bu tür açıklamalar, Türkiye’nin demokrasi gündeminin küresel ölçekte de yakından takip edildiğini gösteriyor.

Sabah saatlerinde hareketli anlar yaşanmış, adı geçen isimler İstanbul Emniyet Müdürlüğü Mali Suçlarla Mücadele Şubesi’ne ifadeleri alınmak üzere götürülmüştü.
Soruşturma kapsamında gazeteci Aslı Aydıntaşbaş’ın ise ABD’de olduğu belirtilmişti.

Gazeteciler Serbest Bırakıldı

Sabah saatlerinde ilk olarak Yavuz Oğhan serbest bırakıldı. Oğhan, basın mensuplarına yaptığı açıklamada şunları söyledi:

“Yaklaşık 35 yıllık gazeteciyim. Faaliyetlerimi hep gazetecilik çerçevesinde yürüttüm. Etik kurallara uydum. Gazetecilik dışında hiçbir ilişkim olmadı. Herhangi bir suç işlemedim.”

Oğhan’ın ardından Şaban Sevinç saat 14.30’da, Soner Yalçın ve Batuhan Çolak ise 16.30-17.00 saatleri arasında serbest kaldı.
Ruşen Çakır da akşam saatlerinde, 17.25 civarında serbest bırakıldı.

Yurt Dışına Çıkış Yasağı Kararı

Serbest bırakılan gazeteciler hakkında yurt dışına çıkış yasağı getirilerek adli kontrol şartı uygulandı.

Başsavcılıktan Açıklama

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’ndan yapılan açıklamada şu ifadelere yer verildi:

“Cumhuriyet Başsavcılığımızca, İmamoğlu Çıkar Amaçlı Suç Örgütü’ne yönelik yürütülen soruşturma kapsamında şüpheliler Soner Yalçın, Şaban Sevinç, Aslı Aydıntaşbaş, Ruşen Çakır, Yavuz Oğhan ve Batuhan Çolak hakkında ‘Yalan Bilgiyi Alenen Yayma’ ve ‘Suç Örgütüne Yardım Etme’ suçlarından savunmalarının alınması için talimat verilmiştir.”

Soruşturma süreci kapsamında gazetecilerin ifadeleri İstanbul Emniyet Müdürlüğü’nde alındı.