dua – Aybüke Türk Haber

Ahir Zaman mı, İhmal Zamanı mı?

Aziz Dağtekin — Sat, 31 Jan 2026 21:35:36 +0000

Aziz DAĞTEKİN İle PAZAR SOHBETİ

Takvimler ilerliyor.
Teknoloji hızlanıyor.
Binalar yükseliyor.

Ama insan…
İnsan yavaş yavaş eksiliyor.

Bugün herkes bir yerlere yetişme telaşında.
Ama kimse kimseye yetişemiyor.
Çünkü yollar çoğaldı, gönüller daraldı.

Sokakta yürürken fark ettiniz mi?
Küçükler büyükleri görmezden geliyor,
büyükler küçüklere yukarıdan bakıyor.
Selam zahmet, tebessüm lüks, merhamet ise
“nostaljik bir değer” gibi algılanıyor.

Oysa bizi insan yapan neydi?
Gücümüz mü?
Paramız mı?
Haklı çıkma becerimiz mi?

Hayır.
Bizi insan yapan iyilikti.

Eskiler “Ne kazanırım?” diye sormazdı.
“Kime dokunurum?” diye yaşardı.

Bir âlim ile talebesinin, bir çift eski ayakkabı üzerinden öğrettiği o hikâye var ya…
Sevincimizi başkasının üzüntüsü üzerine kurmamak, bir başkasının sevincine vesile olabilmek…

Bugün en çok bunu kaybettik.

Çünkü iyilik emek ister.
Fedakârlık ister.
Egoyu susturmayı ister.

Ve biz egomuzu susturmak yerine
onu alkışlamayı seçtik.

Artık insanlar şunu soruyor:
“Bana ne faydası var?”

Oysa insanlık şu soruyla ayakta kalmıştı:
“Ben kime faydalıyım?”

Birinin ayakkabısına altın koyacak kadar ince kalpler azaldı, evet.
Ama iyilik hiçbir zaman imkân meselesi olmadı.
İyilik her zaman niyet meselesiydi.

Bir tebessüm…
Bir dua…
Bir özür…

Bazen bir mesaj.
Bazen bir susuş.
Bazen tam zamanında edilen bir “Haklısın.”

Bunlar altından daha kıymetli hazinelerdir.

Bakın; Güçlüyken affedebiliyorsan, bu vermektir.
Haksızken özür dileyebiliyorsan, bu vermektir.
Kendi yokluğunda bir başkası için dua edebiliyorsan, bu vermektir.

Bir insanın kalbine sevinç ektiğinde bankadaki hesabın değil, vicdanın büyür.

Ve işte o an gerçekten zenginleşirsin.

Ahir zamanda en büyük direniş, iyi kalabilmektir.

Karanlık çoğaldığında bir mum yakabilmektir.
Herkesin aldığı, kopardığı, tükettiği bir çağda verebilmektir.

Çünkü şunu unutuyoruz:

Aldığımız her şey bizi ağırlaştırır.
Verdiklerimiz ise kanatlandırır.

Bugün kendimize dürüstçe soralım:

En son ne zaman birinin duasında yer aldık?
En son ne zaman karşılık beklemeden iyilik yaptık?
En son ne zaman “ben” yerine “biz” dedik?

Belki de aradığımız huzur, tam da vermeyi unuttuğumuz yerde duruyordur.

İyilik bulaşıcıdır.
Bir yerden başlamak yeter.

Belki de o yer…
Tam burasıdır.

Sabır, Rıza ve Allah’ın Taksimi

Editör — Fri, 26 Dec 2025 18:38:47 +0000

İnsan, sabahla birlikte yalnızca uykudan değil; ya gafletten uyanır ya da kulluğa. Doğan her gün, Allah Teâlâ’nın kuluna yeniden açtığı bir imtihan sahnesidir. Bu sahnede insanın attığı ilk adım, söylediği ilk söz, aldığı ilk nefes; ya onu rahmete yaklaştırır ya da farkına varmadan ihmaller zincirine sürükler. Zira İslâm’da hayat, ibadetle sınırlı belli vakitlerden ibaret değildir; aksine uyanıştan yatışa kadar kuşatılmış bir kulluk nizamıdır.

Fıkıh, bu nizamın zahirini; iman ve ahlâk ise ruhunu inşa eder. Sabah ile akşam arasında bir mü’minin hayatını şekillendiren esaslar, yalnızca ahlâkî öğütler değil; farz, vacip ve sünnetlerle örülmüş ilâhî sorumluluklardır. Bu esaslar idrak edildiğinde, sıradan bir gün dahi Allah katında ibadetle yoğrulmuş bir ömre dönüşür.

1️⃣ Uyanınca Allah’ı anmak, hamd ve şükür etmek

Uykudan uyanan kul için ilk edep, Rabbini hatırlamak ve O’na hamd etmektir. Zikir ve hamd farz olmamakla birlikte sünnet-i müekkededir. Uyanınca okunan “Elhamdülillâhillezî ahyânâ…” duası sünnettir. Zira zikir, kalbin farzı; dilin sünnetidir. Gün, Allah’ı anarak başlandığında bereket kazanır. Yataktan kalkmadan hamd etmek, ardından abdest ve namaza niyet etmek bu sünnetin amelî karşılığıdır.

2️⃣ Avret mahallini örtmek

Avret mahallini örtmek, namazda ve namaz dışında farzdır. Hanefî mezhebine göre erkeğin avreti göbek ile diz kapağı arası; kadının ise yüz, el ve ayaklar hariç bütün bedenidir. Fıkıh kaidesi açıktır: “Avretin açılması haramdır; örtülmesi ibadettir.” Evde yalnızken dahi avreti açık bırakmak mekruh sayılmış; dar ve şeffaf kıyafetlerle örtünmenin ise fıkhen geçerli olmadığı belirtilmiştir.

3️⃣ Gusül ve abdest

Cünüplük, hayız ve nifas hâllerinden sonra gusül almak farzdır; cünüp iken namaz kılmak haramdır. Guslün Hanefî mezhebine göre üç farzı vardır: ağza su almak, burna su almak ve bütün bedeni yıkamak. Abdest ise namazın şartıdır ve farzdır. Abdestin farzları; yüzü, kolları yıkamak, başı mesh etmek ve ayakları yıkamaktır. Taharet olmadan ibadet sahih olmaz.

4️⃣ Allah’a tevekkül etmek

Tevekkül, kalbin farzlarındandır. Ancak tevekkül, sebepleri terk etmek değildir; bu tembelliktir. Sebeplere güvenip Allah’ı unutmak ise tehlikelidir. Fıkıh ölçüsü şudur: “Tevekkül, sebebi almak; sonucu Allah’a bırakmaktır.” Mü’min çalışır, tedbir alır; neticeyi Rabbinden bekler.

5️⃣ Namazı vaktinde ve tam kılmak

Beş vakit namaz farz-ı ayndır. Namazın sahih olması için şartlar (abdest, vakit, kıble gibi) ve rükünler (kıyam, kıraat, rükû, secde) eksiksiz yerine getirilmelidir. Namazı terk etmek büyük günah; özürsüz geciktirmek ise günahtır. Namaz, günün omurgasıdır; ihmal edildiğinde kulluk düzeni çöker.

6️⃣ Rızık konusunda Allah’a güvenmek

Rızkın Allah’tan olduğuna inanmak itikadî bir farzdır. Ancak rızık için çalışmak da farz-ı kifâyedir. “Allah verir” diyerek çalışmamak, tevekkül değil; harama açılan bir tembelliktir. Helal yoldan kazanmak ise ibadet hükmündedir.

7️⃣ Allah’ın taksimine razı olmak ve kanaat

Allah’ın takdirine razı olmak, kalbî farzlara yakın bir sorumluluktur. Rızka, kadere ve nasibe isyan etmek haramdır. Kanaat; azla yetinmek değil, haramdan sakınarak helale razı olmaktır. Kanaat, kalbi zenginleştirir; hırs ise fakirleştirir.

8️⃣ İlâhî emirlere sabır ve rıza

Sabır üç çeşittir: ibadette sabır (farz), günaha karşı sabır (farz) ve musibete sabır (vacip). Rıza ise Allah’a kalben itiraz etmemektir. Musibet karşısında dil ile aşırı şikâyet etmek, mekruhtan harama uzanan bir sınırdadır.

9️⃣ Allah’ın nimetlerine şükretmek

Şükür farzdır. Şükrün üç boyutu vardır: kalp ile nimeti Allah’tan bilmek, dil ile “Elhamdülillah” demek ve azalarla nimeti haramda kullanmamaktır. Nimeti günaha vesile kılmak, nankörlük ve günahtır.

🔟 Helal kazanmak ve helal yemek

Helal rızık aramak farz; haramla beslenmek ise ibadetin kabulüne engeldir. Faiz, rüşvet, hile ve kul hakkı gibi kazançlar haramdır. Fıkıh kaidesi nettir: “Haramla beslenen beden, ibadete bereketsizdir.”

GENEL FIKIH DEĞERLENDİRMESİ

Bu on esas, yalnızca ahlâkî tavsiyeler değil; itikadı, ibadeti, muamelatı ve ahlâkı birlikte kuşatan bütüncül bir kulluk programıdır. Mü’min, sabah ile akşam arasını bu bilinçle yaşadığında, sıradan bir günü dahi Allah katında değerli bir ibadet hayatına dönüştürür.

Kutsala Saygı, İnsan Olmanın Son Kalesidir

Aziz Dağtekin — Sat, 20 Dec 2025 21:01:21 +0000

|Aziz Dağtekin İle PAZAR SOHBETİ |

Bir toplum, kutsalını kaybettiği gün çökmez.
Ama kutsalıyla alay etmeye başladığı gün, içten içe çürümeye başlar.

Bugün yaşanan şey bir “video” meselesi değildir.
Birkaç saniyelik görüntü, birkaç gülüş, birkaç “like” hiç değildir.
Bugün karşımızda duran tablo, değerle bağını koparmış bir çağın itirafıdır.

Bir toplum düşünün…
Gülmenin, alkış almanın, görünür olmanın uğruna;
kutsal olanın sıradanlaştırıldığı,
inancın alay konusu yapıldığı bir toplum.

İşte asıl tehlike tam da buradadır.

İbadet; sadece bir ritüel değildir.
İbadet, insanın haddini bilmesidir.
İbadet, insanın “Ben her şey değilim” diyebilmesidir.

İster namaz olsun, ister dua,
ister secde, ister kilisede yakılan bir mum,
ister bir mabette edilen sessiz bir yakarış…

İbadet, insanın kendini aşma çabasıdır.
Ve hangi inanca ait olursa olsun,
bu duruş saygı ister.

Hiçbir kutsal, alay malzemesi değildir.

Namazla alay eden dil,
yarın dua edenle alay eder.
Öbür gün ağlayanla,
sonra mazlumla…

Çünkü mesele yalnızca inanç değildir.
Mesele, sınır duygusunun kaybıdır.

“Özgürlük” diyerek her şeyi ayaklar altına almak, özgürlük değildir.
Bu, sorumsuzluğun alkışlanmasıdır.
Bu, cehaletin cesaret kazanmasıdır.

Cehalet bağırır.
Cehalet güler.
Cehalet kutsalla dalga geçer.

Çünkü cehalet, neyin kutsal olduğunu değil;
neyin tehlikeli olduğunu bile ayırt edemez.

Bir toplumda Allah korkusu yoksa;
orada sadece inanç eksilmez,
orada vicdan da eksilir.

Buradaki Allah korkusu;
cezadan korkmak değildir.
Hesap verebilir bir hayat yaşamaktır.

Yani adalet…
Yani merhamet…
Yani edep, sınır ve sorumluluk…

Bu sözler kimseyi dışlamak için değildir.
Bu sözler, insanı insandan korumak içindir.

Bu mesele dindar–dinsiz meselesi değildir.
Bu mesele, insan kalabilme meselesidir.

Kimse inanmaya zorlanamaz.
Ama kimse de başkasının inancını aşağılamayı hak sanamaz.
Bu, birlikte yaşamanın yazılı olmayan anayasasıdır.

Like uğruna kutsalı küçümseyen içerikler,
gençleri özgürleştirmez;
aksine boşlukta savurur.

Çünkü değeri olmayan bir dünyada,
insan tutunacak dal bulamaz.

Gençlerimize düşmanlık ederek değil,
onlara değer duygusunu yeniden hatırlatarak yol almalıyız.
Ama susarak da olmaz.
Normalleştirerek hiç olmaz.

Çünkü kutsal ile alay eden bir dil,
yarın adaletle,
merhametle,
insan onuruyla da alay eder.

Bugün sessiz kalırsak,
yarın alay edilen sadece bir ibadet olmaz.
Adalet olur.
Ahlak olur.
Toplumsal huzur olur.

Bu yüzden susmak erdem değildir.
Normalleştirmek hiç değildir.

Bu bir çağrıdır:
Tüm inançlara…
Tüm vicdanlara…
Tüm insanlara…

Kutsala saygı, bir inancın değil; insan olmanın gereğidir.

Ve unutmayalım!
Like geçer.
Video silinir.
Ama değersizlik kalıcı hasar bırakır.

Pazar günü bir kez daha hatırlayalım:
Bir toplum, kutsalını koruyabildiği kadar ayakta kalır. İnsan, ancak kutsala saygı duyduğu kadar insandır.
Ayrıca kutsalına gülebilen bir toplum, yarın kendine ağlar.