İSTANBUL’DAN DÜNYAYA EKONOMİ MESAJI

Konuşmasına İstanbul’un farklı kıtaları ve kültürleri buluşturan özel bir şehir olduğunu vurgulayarak başlayan Cumhurbaşkanı Erdoğan, zirve kapsamında çok sayıda ülkeden gelen katılımcıları ağırlamaktan memnuniyet duyduğunu ifade etti.

Zirvede yapılacak görüşme ve değerlendirmelerin sadece İslam dünyası için değil, tüm insanlık için faydalı sonuçlar doğurmasını temenni eden Erdoğan, katılımcılara İstanbul’un tarihi ve kültürel zenginliklerini yakından tanımaları tavsiyesinde bulundu.

“FAİZİN OLDUĞU YERDE BEREKET BULUNMAZ”

Ekonomik sistemlerin yalnızca kâr odaklı bir anlayışla yönetilemeyeceğini belirten Erdoğan, bereket kavramının ekonomik teorilerle tam olarak açıklanamayacağını söyledi.

Faiz, sömürü, haksızlık ve etik dışı rekabetin hâkim olduğu ortamlarda bereketten söz edilemeyeceğini ifade eden Erdoğan, İslam ekonomisinin adalet, dayanışma, sosyal refah, risk paylaşımı ve sürdürülebilirlik ilkeleri üzerine inşa edildiğini dile getirdi.

Cumhurbaşkanı, ekonomik büyümenin yanı sıra toplumsal yapının güçlendirilmesi ve çevrenin korunmasının da İslam iktisadının temel hedefleri arasında yer aldığını vurguladı.

GAZZE VE BÖLGESEL KRİZLERE DİKKAT ÇEKTİ

Konuşmasında bölgesel gelişmelere de değinen Erdoğan, Gazze, Batı Şeria ve Doğu Kudüs’te yaşananların devam ettiğini belirtti.

İsrail’in saldırgan politikalarının bölgesel istikrarı tehdit ettiğini söyleyen Erdoğan, Orta Doğu’da yaşanan gerilimlerin küresel ekonomi üzerinde de ciddi etkiler oluşturduğunu ifade etti.

Özellikle Hürmüz Boğazı’ndaki gelişmelerin enerji ve ticaret akışını olumsuz etkileyebileceğini kaydeden Erdoğan, savaşlar ve krizlerin güven ortamını zedelediğini söyledi.

“KÜRESEL BORÇ YÜKÜ 350 TRİLYON DOLARA ULAŞTI”

Mevcut küresel finans sistemini eleştiren Cumhurbaşkanı Erdoğan, Uluslararası Finans Enstitüsü verilerine göre küresel borçluluğun 2026 yılının ilk çeyreğinde 350 trilyon dolar seviyesine ulaştığını belirtti.

Bu tablonun sürdürülebilirliğinin tartışmalı olduğunu ifade eden Erdoğan, 2008 finans krizinden sonra sistemin temel sorunlarının çözülmediğini, yalnızca geçici tedbirlerle sürecin yönetilmeye çalışıldığını savundu.

Adalet, üretim ve hakkaniyet ilkelerinin merkezde olmadığı bir ekonomik yapının yeni krizler üretmeye devam edeceğini dile getiren Erdoğan, daha adil bir küresel ekonomik düzenin mümkün olduğunu söyledi.

KATILIM FİNANSI VURGULADI

Katılım finans sisteminin yalnızca Müslüman toplumlar için değil, tüm dünya için güvenilir ve adil bir alternatif sunduğunu belirten Erdoğan, bu modelin yeni bir küresel finans mimarisinin oluşmasına katkı sağlayabileceğini ifade etti.

Bankacılık, sermaye piyasaları, sigortacılık ve sosyal finans alanlarını kapsayan katılım finansın Türkiye’nin ekonomik hedefleri açısından stratejik öneme sahip olduğunu söyleyen Erdoğan, İstanbul Finans Merkezi’nin temel unsurlarından birinin de bu alan olduğunu kaydetti.

YENİ TEŞVİKLERİ AÇIKLADI

Cumhurbaşkanı Erdoğan, yatırım ortamını güçlendirmek amacıyla yeni düzenlemelerin yürürlüğe girdiğini de duyurdu.

Bu kapsamda İstanbul Finans Merkezi’nde faaliyet gösteren katılım finans kuruluşlarının finansal hizmet ihracatından elde ettikleri gelirler için uygulanan kurumlar vergisi avantajının 2047 yılına kadar uzatıldığını açıkladı.

Ayrıca finansal faaliyet harcı muafiyet süresinin artırıldığını, çeşitli vergi istisnaları ile uluslararası nitelikli çalışanlara yönelik yeni teşviklerin devreye alındığını belirtti.

ZİRVEYİ DÜZENLEYEN KURUMLARA TEŞEKKÜR ETTİ

Konuşmasının sonunda zirvenin düzenlenmesine katkı sağlayan kurumlara teşekkür eden Erdoğan, organizasyonun İslam ekonomisi ve finans alanında yeni fikirlerin ortaya çıkmasına katkı sağlayacağını ifade etti.

Yorum:

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın faizle ilgili değerlendirmeleri uzun yıllardır dile getirdiği ekonomik yaklaşımın bir yansıması olarak öne çıkıyor. Ancak kamuoyunda zaman zaman, devletin vergi gecikme zamları, kamu alacakları, kredi sistemleri ve bankacılık uygulamalarında faiz benzeri mali yükümlülüklerin bulunması nedeniyle bu söylemlerle uygulamalar arasındaki uyum da tartışılıyor. Bu konuda farklı görüşler bulunurken, destekleyenler katılım finans modelinin güçlendirilmesini savunuyor, eleştirenler ise faizsiz ekonomik düzen hedefinin uygulamada daha somut adımlarla desteklenmesi gerektiğini ifade ediyor.

Cumhurbaşkanı Erdoğan diyor ki: “Göreve geldiğimizde en düşük emekli aylığı 40 dolardı, bugün 480 dolar.” Doğrudur Sayın Cumhurbaşkanı. Ama doğrular, eksik anlatıldığında hakikate dönüşmez.

Evet, 2002’de en düşük emekli maaşı yaklaşık 40 dolardı.
Peki o gün 1 dolar kaç liraydı?
1 dolar = 1 lira 48 kuruştu.

Bugün?
1 dolar = 43 lira 29 kuruş.

O hâlde soralım:  2002’de 40 dolarla alınabilenleri, bugün 480 dolarla gerçekten alabiliyor muyuz?

40 DOLARIN HİKAYESİ

2002 yılında:

• Bir simit 20 kuruştu, bugün 25 TL
• Akaryakıt litre fiyatı 1–1,5 TL civarındaydı, bugün 60 TL’ye dayandı
• Kira fiyatları birkaç yüz lira iken bugün 15–20 bin TL konuşuluyor
• Pazarda filesi dolan emekli vardı, bugün etiket okuyan emekli var

Yani mesele dolar hesabı değil, alım gücü meselesidir.

Eğer gerçekten dolar üzerinden konuşacaksak, dürüst olalım.
2002’de dolar 1,48 TL iken, bugün 43,29 TL ise; aynı satın alma gücünün korunabilmesi için en düşük emekli maaşının en az 1.200 dolar olması gerekir.

O zaman şu ortaya çıkıyor: Kimse kimseye bağış yapmıyor. Aksine emeklinin maaşı yıllar içinde budanıyor, kırpılıyor, eritiliyor.

EMEKLİ ve VEKİL ARASINDAKİ UÇURUM

Bir başka soruyu da sormak zorundayız: Emekli 40 dolar alırken, milletvekili maaşı ne kadardı? Bugün emekli 480 dolar alıyor deniyor, peki milletvekili maaşı kaç dolar? Aradaki fark neden her geçen yıl daha da açılıyor?
Bu mudur adalet?
Bu mudur sosyal devlet?

TERSİNE DÖNEN HESAP

2002 Aralık ayında:

• En düşük işçi emeklisi aylığı: 257 TL
• Asgari ücret: 184,25 TL

Yani emekli, asgari ücretlinin üzerindeydi.

Bugün?
Bu tablo tam tersine dönmüş durumda.

Emekli artık geçinemiyor, asgari ücretlinin bile gerisine düşmüş durumda.  Bu sadece bir ekonomik veri değil,
bu bir toplumsal kırılmadır.

ADALET BİR KESİMLE OLMAZ

Evet, inkâr edemeyiz.
Yollar yaptınız, hastaneler yaptınız, savunma sanayinde önemli adımlar attınız.

Ama şunu da inkâr edemezsiniz: Emekliye ve çiftçiye yeterince dokunmadınız.

Adalet, yalnızca belli kesimleri memnun etmekle olmaz.
Kardeşlik, yalnızca nutuklarda kalırsa anlamını yitirir.

Bir ülkede emekli pazarda utanarak alışveriş yapıyorsa, bir çiftçi tarlasını ekemiyorsa, o ülkede rakamlar ne söylerse söylesin vicdanlar susmaz.

Son sözümüz şudur: Sayın Cumhurbaşkanı, rakamlarınız doğru olabilir ama hayat pahalı, vicdan yaralıdır. Emekli sadaka değil, hakkını istiyor.

Bu ülkeye ömrünü vermiş insanların tek talebi şudur: İnsanca yaşamak.

BUNU UNUTMAYIN!
Bu ülkede ekonomik sıkıntı varsa, ülke hepimizinse bu sıkıntıyı da hep beraber çekelim. Yük sadece emeklinin, çiftçinin, dar gelirlinin sırtına bindirilmesin. Bir de vekillerin maaşına dokunun bakalım neler oluyor. O zaman samimiyet mi konuşur, tepki mi ortaya çıkar hep birlikte görürüz.
Unutmayın; mesele rakam değil, hayattır. Mesele istatistik değil, vicdandır.
Bu yüzden bu tabloya herkes aynı yerden bakmalıdır: 40 Dolar Masalı, 25 Liralık Simit Gerçeği.

Tarih bize şunu defalarca öğretti: Bir ülke içeriden karıştırılmadan, sokakları alevlendirilmeden, ekonomisi nefessiz bırakılmadan rejim değiştirilmez. İran’da bugün yaşananlar ne “kendiliğinden halk hareketi” ne de masum ekonomik tepkilerdir. Bu, yıllardır adım adım örülen bir kaos mühendisliğinin sahaya sürülmüş halidir.

Bu gün İran’da bu yaşananlar protesto değil.
Bu yaşananlar muhalefet hiç değil.
Bu yaşananlar halk ayaklanması asla değil.

Bu yaşananlar, bir ülkenin iradesini kırmak, devletini diz çöktürmek ve haritasını masada değil sokakta yeniden çizmek için yürütülen dış destekli bir darbe provasıdır.

Ekmek bahanedir.
Ekonomi bahanedir.
Özgürlük söylemi bir kamuflajdır.

Çünkü hiçbir halk kendi camisinin ateşe verilmesine alkış tutmaz.
Hiçbir millet kendi bayrağını yakarak özgürleşmez.
Hiçbir meşru itiraz, kutsalına saldırarak, sembollerini çiğneyerek, ülkesini aşağılayarak yapılmaz.

Camiler yakılıyorsa,
Bayraklar yerlerde sürükleniyorsa,
Şiddet organize ediliyorsa…

Orada halk yoktur.
Orada muhalefet yoktur.
Orada provokasyon vardır, istihbarat vardır, kiralık kaos vardır.

Bu, sokaktan yükselen bir isyan değil; dışarıdan itilen, parayla beslenen, kameralarla servis edilen bir yıkım senaryosudur.

Bu senaryo tanıdıktır.
Oyuncular tanıdıktır.
Ve hedef bellidir: İran’ı içeriden çökertmek.

İran bugün açlıkla değil, istihbaratla terbiye edilmek isteniyor. Sokaklara dökülen öfkenin arkasında ne spontane halk iradesi var ne de masum talepler. Arkasında CIA var, MOSSAD var, dolar var, turist kılığında sokulmuş kiralık provokatörler var.

Camiler yakılıyorsa,
İnsanlar diri diri ateşe veriliyorsa,
Kafalar kesiliyorsa…

Bu, ne özgürlüktür ne adalet.
Bu, işgalin yeni versiyonudur.

Bayrak Yakanlar Kimin Bayrağını Taşıyor?

Batı medyası aynı anda düğmeye bastı.
Aynı görüntüler, aynı başlıklar, aynı yalanlar:

“Rejim halkını öldürüyor.”

Oysa gerçek şu:
Devlet, halkını değil; devlet kılığına girmiş düşmanı temizlemeye çalışıyor.

ABD, İran’da rejim değişikliği istiyor çünkü:

• İsrail’in güvenliği için İran nefessiz bırakılmalı

• Çin-Rusya hattı koparılmalı

• Ortadoğu yeniden kanla şekillendirilmeli.

Ve evet, bunu ekonomik kriz bahanesiyle yapıyorlar.

Trump: Kaosun Tetikçisi

Trump tehdit ediyor, Pehlevi artıkları kışkırtıyor, Batı basını alkış tutuyor.
Bu bir denklem değil; bu bir darbe provasıdır.

ABD kendi içindeki çürümeyi örtmek için dünyayı ateşe atıyor.
Seçim kaosu, borç batağı, sokak çatışmaları…
Bunların hepsini perdelemek için düğmeye basıldı.

İran bugün hedefteyse, yarın hedef sizsiniz.

İran Uyanmak Zorunda

İran’ın artık yarım önlemlerle, ikili askeri yapılarla, belirsiz güvenlik refleksleriyle yol alması mümkün değil.

• Devrim Muhafızları ve ordu tek komuta altında birleşmelidir.

• Provokatör ile protestocu ayırt edilmeden atılacak her adım, Washington’un ekmeğine yağ sürer.

• Sertlik şarttır ama akılsız sertlik intihardır.

Roma’yı yakan Neron’du.
Bugün dünyayı yakmaya çalışan ise Beyaz Saray’dan konuşuyor.

Trump, çağımızın NERON’udur.

Ve tarih şunu yazar:
İran düşerse, sırada Avrupa vardır.
Fransa, Almanya, İtalya…
Hiçbiri bu ateşten muaf değildir.

Ülke genelinde 27 eyalete yayılan protestolar, yalnızca hayat pahalılığıyla açıklanamayacak kadar organize, zamanlaması ise fazlasıyla manidar. Amerikan merkezli İnsan Hakları Aktivistleri Ajansı’nın verileri, Batı medyasının alışıldık refleksiyle servis ediliyor: Rakamlar, görüntüler, dramatik başlıklar… Ardından sahneye tanıdık bir isim çıkıyor: Rıza Pehlevi.

Sürgündeki Veliaht ve Tanıdık Çağrı

1979’da İran’dan kovulan şah rejiminin varisi Rıza Pehlevi, ABD ekranlarından İran halkına sesleniyor:
“Şimdi ayağa kalkma zamanı.”

Bu çağrı yeni değil. Yıllardır aynı merkezlerden, aynı cümlelerle, aynı vaatlerle tekrarlanıyor. Ancak bu kez ton daha sert, umut daha iddialı. “Rejim çöküyor”, “geçiş sürecine hazırız” deniliyor. Peki sorulması gereken asıl soru şu: Kim hazırlıklı? İran halkı mı, yoksa bu süreci tasarlayan küresel aktörler mi?

ABD Neden İran’ı İstiyor?

Washington’un İran’a ilgisi ne demokrasiyle ne de insan haklarıyla başladı.
Mesele net:

• Enerji kaynakları,
• İsrail’in güvenliği,
• Çin ve Rusya’yı çevreleme stratejisi,
• Ve Orta Doğu’da kontrol edilemeyen son büyük aktörün dizginlenmesi.

İran, ABD için yalnızca “rejim sorunu” olan bir ülke değil; itaat etmeyen bir merkez, teslim olmayan bir jeopolitik düğüm. Bu yüzden yaptırımlar yetmediğinde sokaklar konuşur, ekonomik kriz derinleştirilir, ardından “alternatif liderler” vitrine çıkarılır.

Şahlar İran’a Ne Kattı?

Bugün Rıza Pehlevi “demokratik geçiş”ten söz ediyor.
Ancak İran halkı şunu unutmuyor:

• SAVAK işkencelerini,
• ABD ve İsrail güdümlü baskı rejimini,
• Halktan kopuk, saray merkezli yönetimi,
• Yeraltı zenginliklerinin Batı’ya peşkeş çekilmesini.

Şah dönemi İran’a özgürlük değil, itaat getirdi. Kalkınma değil, bağımlılık getirdi. Peki şimdi sorulması gereken soru açık:
İsrail’le poz veren, Netanyahu’nun “sıkı dostu” olan bir Pehlevi, İran halkına ne vaat ediyor?

İsrail’in Gölgesi, Kukla Endişesi

Rıza Pehlevi’nin İsrail’le kurduğu yakın ilişkiler sır değil.
Ağlama Duvarı’nda verilen pozlar, Netanyahu ile samimi görüntüler, Yahudi lobileriyle kurulan güçlü bağlar…

İran halkı şu soruyu sormakta haklı:
Bu mu bağımsızlık?
Bu mu ulusal onur?

İsrail’in bölgeyi kana buladığı bir dönemde, Tel Aviv’in dostu olan bir figürün Tahran’da meşruiyet bulması mümkün mü?

CIA Sahada mı?

Ortadoğu tecrübesi olan herkes bilir:
Bir ülkede ekonomik kriz derinleşiyor, döviz sübvansiyonları kesiliyor, halk sokağa dökülüyor ve ardından “sürgündeki kurtarıcı” ortaya çıkıyorsa, orada yalnızca halk yoktur.

Bugün İran’da:

• Dijital propaganda hızlandı,
• Sosyal medya koordinasyonu arttı,
• Batı medyası tek ses oldu.

Bu tablo, CIA’nin tanıdık rejim değişikliği el kitabını hatırlatıyor. Irak’ta, Libya’da, Suriye’de görülen senaryonun İran versiyonu mu sahnede?

İran Halkı Gaza Gelecek mi?

İşte kırılma noktası burada.
İran halkı rejimden memnun olmayabilir.
Ama bu, başka bir boyunduruğu kabulleneceği anlamına gelmez.

Tarih şunu defalarca gösterdi:
Emperyalizm, öfkeyi kullanır ama bedelini halk öder.

Bugün İran sokaklarında yankılanan sesler gerçek olabilir; fakat o seslerin yönünü tayin etmek isteyenlerin niyeti son derece karanlıktır.

Bu mesele yalnızca İran’ın meselesi değil.
Bu, egemenlik mi, vesayet mi sorusudur.
Bu, halk iradesi mi, küresel mühendislik mi tartışmasıdır.

İran ya kendi geleceğini kendi belirleyecek,
ya da başkalarının çizdiği bir “özgürlük ambalajı” içinde yeni bir esarete sürüklenecek.

Ve tarih, bir kez daha soracak:
Halk mı kazandı, yoksa senaryo mu?

Türkiye uzun zamandır ekonomik bir fırtınanın kıyısında değil, tam göbeğinde yaşıyor. Fırtına büyüyor, rüzgâr sertleşiyor, fakat ilginçtir: İktidar da muhalefet de pencereyi kapatıp uyuyormuş gibi davranıyor. Dışarıda emekli, dar gelirli, vergi yükü altında ezilen esnaf borçla, zamla, harçla boğuşurken; içeride yüksek koltukların sessizliği uğuldayan rüzgârı bile bastırıyor.

Defter yenileme harcı artıyor…
Köprü ve otoyollar cep yakıyor…
Sağlık sigortası primleri yükseliyor…
Araç trafik sigortası başka bir kara delik…
Noter harçları ayrı bir yük…
Bedelli askerlik ücreti bir yılda bir araba parasına dönüyor…
Gıda fiyatları zaten başlı başına bir felaket.

Ama kimse çıkıp şu soruya cevap vermiyor:
Bu faturayı kim ödüyor?

Elbette bu ülkenin görünmeyen kahramanı olan esnaf, emekli, işçi, memur, çiftçi… Yani en kırılgan kesim. Onların omzuna bindirilen yük, artık bir ekonomik tercih değil; düpedüz bir hayatta kalma mücadelesi.

Devlet “Enflasyon Düşecek” Diyor, Ama Vergi Kalemleri Kanat Çırpıyor

Ne garip bir tezat:
Bir yanda hükümet “enflasyon düşüyor, düşecek” diyor…
Diğer yanda vergi ve harç listesi her yılbaşında Everest’e doğru tırmanıyor.

İğneden ipliğe zam biniyor, dar gelirliden “biraz sabır”, “biraz kemer sıkma”, “biraz fedakârlık” isteniyor. Ama fedakârlığın ölçüsü hep aynı: Zayıf olan daha çok fedakârlık yapacak. Gücü olanın fedakârlığı ise sadece bir basın toplantısı süresince dile getirilen laflardan ibaret.

Ekonominin kitabı yeniden yazılıyor belki ama bu kitabın bedelini dar gelirli ödüyor, baskısını ise fırsatçıların ahlaksızlığı üstleniyor.

Vicdansız Fırsatçılar ve Gıda Teröristleri

Enflasyon kadar tehlikeli bir şey varsa o da vicdansız fırsatçılardır.
Asgari ücret artıyor → Zam geliyor.
Memur ve emekli maaşları açıklanıyor → Zam geliyor.
Aslında döviz yerinde duruyor → Ama yine zam geliyor.

Bu ülkenin en büyük paradoksu şu:
Ekonomi kötüye gidiyor ama fırsatçıların yüzü gülüyor.

Market raflarında “etiket değişimi” artık ekonomik bir terim değil; resmen toplumsal bir travma hâline geldi. Bir bakmışsınız aynı ürün aynı gün içinde üç kez fiyat değiştirmiş. Denetim yok, vicdan yok, düzen yok… Olan yine vatandaşa oluyor.

Muhalefet Nerede?

Bu noktada dönüp muhalefete bakıyoruz.
İktidarı eleştirmek kolay ama alternatif olmak zor.
Bu zorunluktan maalesef kaçıyor gibiler.

Ana muhalefet partisi CHP, yıllardır “milletin sesi” olma iddiasını taşıyor. Fakat ekonomik yangın büyürken, işsizlik çığrından çıkmışken, raflarda yangın varken, Ankara koridorlarında Silivri diplomasisi yürütmek toplumun beklentisine karşılık değil. Vatandaş “yangını söndürün” diyor, siyaset ise “dosyaları bekletin” diyor.

İktidarın destekçisi konumdaki diğer partiler ise eleştirmek bir yana, bu tablo karşısında sessizliği tercih ediyor.
Sanki zamları gören yok, vergi yükünü hisseden yok, market fiyatlarıyla yüzleşen yok.

Ne İktidar Ne Muhalefet Enflasyonun Gerçek Yüzünü Görmüyor

Sokağın gerçeği başka.
Siyasetin anlattığı başka.
İktidarın ekonomik çizelgesi başka.
TÜİK’in açıkladığı ise bambaşka.

TÜİK, sokağın enflasyonunu yansıtmıyor.
Vatandaşın cebiyle TÜİK tabloları arasındaki fark, artık uçurumdan büyük.
Halkın yaşadığı hayat başka; devletin hesapladığı hayat başka.

Gerçek enflasyon mutfakta.
Gerçek enflasyon kasada.
Gerçek enflasyon pazarda.
Ama kimse bu gerçeği duymak istemiyor.

Bu Hikâyenin Sonu Nasıl Yazılacak?

Bir ülkede baş bozuk olunca, düzen bozulur.
Düzen bozulunca umut kırılır.
Umut kırılınca toplum dayanma gücünü yitirir.

Bugün Türkiye’de yaşanan tam da budur.
Vergi yükü altında ezilen esnaf, geçim derdine gömülen emekli, zamlarla boğuşan asgari ücretli…
Hepsi aynı hikâyenin satırlarıdır.

Ve bu hikâye şunu soruyor:

Bu ülkenin omuzlarında yük taşıyan insanların artık biraz nefes alma hakkı yok mu?

Siyaset görmezden gelse bile, fırsatçılar istismar etse bile, bürokrasi kulak Verse bile…
Bu gerçek değişmiyor:
Bu toplum ayakta kalırsa, onların sırtında kalacak.

Ve bu kez toplum sustuğunda değil, konuştuğunda değişim başlayacak.