Beyaz Kağıtlar Kana Bulanırken, Çocuklarımıza Ne Oldu?

Aziz Dağtekin — Sun, 19 Apr 2026 11:31:12 +0000

Aziz Dağtekin ile Pazar Sohbeti

“İhmal etmen, ihmal sakın, Çocuklara iyi bakın!..” diyordu o dertli yürek Ozan Arif. Ne kadar da haklıydı, ne kadar da derinden bir feryattı bu. Bugün pazar… Belki birçoğunuz evinizde, çayınızı yudumlarken bu satırları okuyorsunuz. Ama bir yerlerde, Kahramanmaraş’ta, Şanlıurfa’da, Siverek’te anaların yüreği yanıyor, babaların beli bükülmüş, okullarımız yas evine dönmüş durumda. Beyaz kağıt gibi tertemiz olması gereken evlatlarımızın ellerine kalem yerine silah, yüreklerine sevgi yerine nefret dolmuş. Peki, biz nerede hata yaptık?

Ozanın dediği gibi; çocuk nedir? Küçük bir sabi, tıpkı beyaz bir kağıt gibi... Üzerine ne yazarsan o kalır. Biz o kağıtlara ne yazdık ey ahali? Televizyon ekranlarından şiddet mi damlattık? Sosyal medyanın karanlık dehlizlerinde kiminle dost olduğuna bakmadan onları yalnız mı bıraktık? Dışarıdan ne aldığına, neler ile dolduğuna dikkat etmedik; şimdi o dolan nefret, okullarda kurşun olup yağıyor. 14 yaşında, 18 yaşında gencecik fidanlar, nasıl olur da birer katliam failine dönüşür? Bu sadece o çocukların değil, hepimizin, tüm toplumun ortak günahıdır.

Görüyoruz sağı solu, bin bir çeşit sapık, bin bir çeşit karanlık odak dolu. Biz onlara doğru yolu öğretmek yerine, ellerine tabletleri tutuşturup kendi dünyalarımıza çekildik. Zaman ayır gardaş zaman uyarısını kulak ardı ettik. Çocuklarımıza ayırmadığımız o zaman, bugün bizden en acı şekilde geri alınıyor. Onlar köle değil, onlar bizim geleceğimiz. Ama biz onlara sevgiyle, şefkatle yaklaşmak yerine; ya ihmal ettik ya da şiddeti bir çözüm yolu gibi sunduk.

Kültürümüzden, dilimizden, özümüzden koptukça savruluyoruz. Dil giderse, din de gider diyen Ozan, aslında kimliğimizin nasıl eridiğini haykırıyordu. Türk evladı, Türkçesine, edebine, adabına dikkat ederdi. Şimdi ise yabancı hayranlığı, şiddet içerikli oyunlar ve sanal dünyanın sahte kahramanları arasında kaybolan bir nesille karşı karşıyayız. Tam Türk, tam Müslüman, tam insan yetiştirmek yerine; ekranların esiri olmuş, vicdanı körelmiş bir kuşağın ayak seslerini duyuyoruz.

Arif’in dediği gibi; saysak bitmez, bu konuya zaman yetmez. Ama şunu bilmeliyiz ki, son pişmanlık fayda etmez. Okullarımız ilim yuvası olmaktan çıkıp korku tüneline dönüyorsa, durup bir düşünmemiz lazım. Çocuklarımıza bakmak sadece karınlarını doyurmak değildir; ruhlarını doyurmak, kalplerine dokunmaktır.

Gelin, bu pazar, bu kutsal topraklarda, ecdadımızın bize emanet ettiği bu cennet vatanda, bir kez daha kendimize gelelim! Evlatlarımıza daha sıkı sarılalım, onların ruhlarına, zihinlerine neyin ekildiğine, neler ile dolduğuna can kulağıyla dikkat edelim. Çünkü ihmal edilen her çocuk, sadece bir pim değil, geleceğimizin kalbine yerleştirilmiş bir saatli bombadır! Bu bomba, cehaletle, ilgisizlikle, yozlaşmayla her geçen gün daha da güçleniyor ve patladığında hepimizi enkaz altında bırakacak! Uyanın ey millet, uyanın!

“İhmal etmen ihmal sakın, Çocuklara iyi bakın!..” Bu sadece bir şiir dizesi ve bir köşe yazısı değil, bu bir vatan çağrısıdır, bir beka meselesidir! Umarım anlamışsınızdır!..

Uyanın Artık! Bu Sessizlik Nereye Kadar?

Editör — Fri, 17 Apr 2026 19:17:44 +0000

Aziz Dağtekin Yazdı

Son günlerde yüreklerimizi dağlayan, vicdanlarımızı kanatan olaylar yaşadık. Öğretmenlerimiz, geleceğimizin mimarları; öğrencilerimiz, umudumuzun filizleri, alçakça saldırıların hedefi oldu. Canlarımız toprağa düştü, fidanlarımız soldu. Bu nasıl bir aymazlık, bu nasıl bir vurdumduymazlıktır ki, en kutsal değerlerimiz ayaklar altına alınıyor, en masum canlarımız hiçe sayılıyor?

Yeter Artık!

Bu acılar sıradanlaşmaya başladıysa, bu ölümler kanıksanır hale geldiyse, dönüp kendimize bakma vaktimiz gelmiştir. Peygamber Efendimiz (s.a.s)’in buyurduğu gibi, ‘Müminin mümine karşı durumu, bir parçası diğer parçasını sımsıkı kenetleyip tutan binalar gibidir.’ Peki biz ne kadar kenetlenebildik? Acılarımız ortakken, neden tepkilerimiz bu kadar cılız, sesimiz bu kadar kısık?

Acımız büyük, evet. Ama bu acı bizi felç etmemeli, aksine bir uyanışa, bir silkinişe vesile olmalı. Kötülüğün içimizi karartmasına, birbirimize olan güvenimizi sarsmasına asla izin vermemeliyiz. El ele, gönül gönüle verip bu karanlık günleri aydınlığa çevirmek zorundayız. Çünkü bu vatan bizim, bu çocuklar bizim, bu gelecek bizim!

Sorumluluk Kimin?

Bugün çocuklarımız, görünmez düşmanların kuşatması altında. Dijital bağımlılıklar, zararlı alışkanlıklar, bilinçsiz tüketim çılgınlığı, zehirli iletişim dili… Hepsi birer virüs gibi yavrularımızın ruh ve gönül dünyalarını kemiriyor. Onları değerlerimizden uzaklaştırıyor, tertemiz zihinlerini bulandırıyor, kalplerini karartıyor. Peki biz ne yapıyoruz? Sadece izliyor muyuz?

Anne babalar! Gözünüzü açın! Çocuklarınız kimlerle arkadaşlık ediyor, dijital dünyada kimlerin peşinden gidiyor, ne tür içeriklere maruz kalıyor? Onların ilk limanı sizsiniz. Onlara sahip çıkın, onlara rehberlik edin. Batıl akımların, şiddet içerikli oyunların, ahlaksız yayınların insafına bırakmayın yavrularınızı!

Kamu kurumları, sivil toplum kuruluşları, hukukçular, medya mensupları, sanatçılar, akademisyenler, hocalar, öğretmenler…

Ey millet!

Hepimiz! Her zamankinden daha fazla sorumluluklarımızın idrakinde olmalıyız. Bu sadece bir köşe yazısı değil, bir çığlıktır! Bir vicdan muhasebesidir! Çocuklarımızı korumak, geleceğimizi kurtarmak demektir.

Unutmayın!

Yüce Rabbimiz, ‘Ey iman edenler! Kendinizi ve ailenizi yakıtı insanlar ve taşlar olan ateşten koruyun’ diye buyuruyor. Bu bir uyarı değil, bir emirdir! Bu emre kulak verelim, kendimizi ve ailemizi bu ateşten koruyalım. Aksi takdirde, bu sessizliğin ve vurdumduymazlığın bedelini çok ağır öderiz. Uyanın Artık! Bu Sessizlik Nereye Kadar?

gençlik sorunları – Aybüke Türk Haber

Beyaz Kağıtlar Kana Bulanırken, Çocuklarımıza Ne Oldu?

Aziz Dağtekin ile Pazar Sohbeti

Uyanın Artık! Bu Sessizlik Nereye Kadar?

Aziz Dağtekin Yazdı