YENİ ASGARİ ÜCRET TARİFESİ

Komisyonun belirlediği yeni rakamlara göre KKTC’de uygulanacak asgari ücret şu şekilde olacak:

• Net aylık ücret: 61 bin 677 TL
• Brüt aylık ücret: 70 bin 893 TL
• Saatlik ücret: 408,99 TL
• Günlük ücret: 3 bin 271,98 TL
• Haftalık ücret: 16 bin 359,92 TL

Yeni ücret tarifesinin Resmi Gazete’de yayımlanmasının ardından yürürlüğe girmesi bekleniyor.

KARARIN GEREKÇESİ HAYAT PAHALILIĞI

Asgari Ücret Saptama Komisyonu, düzenlemenin temel nedeninin son dönemde yükselen enflasyon ve hayat pahalılığı olduğunu açıkladı. Yetkililer, ekonomik göstergelerdeki değişimlerin çalışanların satın alma gücü üzerinde ciddi baskı oluşturduğunu belirterek ücretlerin bu doğrultuda güncellendiğini ifade etti.

İLK YARIYA GÖRE YAKLAŞIK 9 BİN TL ARTIŞ

2026 yılının ilk altı ayında KKTC’de uygulanan asgari ücret:

• Brüt: 60 bin 618 TL
• Net: 52 bin 738 TL

olarak uygulanıyordu.

Son düzenlemeyle net asgari ücret yaklaşık 8 bin 939 TL artmış oldu. Böylece çalışanların yükselen yaşam maliyetleri karşısında gelirlerinin desteklenmesi hedefleniyor.

TÜRKİYE İLE ÜCRET FARKI GÜNDEMDE

KKTC’de net asgari ücretin 61 bin 677 TL’ye yükselmesiyle birlikte, Türkiye’de uygulanan 28 bin 75 TL seviyesindeki net asgari ücretle arasındaki fark da dikkat çekti. Yeni rakam, Türkiye’deki net asgari ücretin yaklaşık 2,2 katına denk geliyor.

Ekonomi uzmanları ise iki ülke arasındaki ücretlerin doğrudan karşılaştırılmasının yanıltıcı olabileceğini vurguluyor. Döviz kuru, vergi yükü, sosyal güvenlik sistemi ve yaşam maliyetleri gibi unsurların ücret seviyelerinde belirleyici olduğu ifade ediliyor.

ARA ZAM UYGULAMASI DEVAM EDECEK

KKTC’de asgari ücret, yıl içerisinde ekonomik göstergeler ve hayat pahalılığı oranları dikkate alınarak yeniden değerlendirilebiliyor. Bu sistem sayesinde yüksek enflasyon dönemlerinde çalışanların gelir kaybının sınırlandırılması amaçlanıyor.

İşçi ve işveren temsilcilerinin yer aldığı Asgari Ücret Saptama Komisyonu’nun, ekonomik gelişmeleri izlemeyi sürdüreceği ve gerekli görülmesi halinde ücretleri yeniden gündeme alabileceği belirtiliyor.

Piyasalar ve vatandaşlar tarafından yakından takip edilen ocak ayı Tüketici Fiyat Endeksi (TÜFE) verileriyle birlikte, açıklanan rakamların günlük hayatla ne ölçüde örtüştüğü yeniden tartışma konusu oldu.

TÜİK verilerine göre en yüksek ağırlığa sahip ana harcama gruplarında yıllık artış; gıda ve alkolsüz içeceklerde yüzde 31,69, ulaştırmada yüzde 29,39, konut, su, elektrik, gaz ve diğer yakıtlarda ise yüzde 45,36 olarak kaydedildi. Bu grupların yıllık enflasyona toplam katkısı 19 puanın üzerine çıktı.

Aylık bazda ise gıda ve alkolsüz içeceklerde yüzde 6,59, ulaştırmada yüzde 5,29, konutta yüzde 4,43 artış yaşandı. Özellikle gıda fiyatlarındaki artış, dar gelirli hanelerin bütçesi üzerindeki baskının sürdüğünü ortaya koydu.

Endeks kapsamında yer alan 174 alt harcama grubundan yalnızca 14’ünde düşüş görülürken, 157 kalemde artış kaydedildi. Bu tablo, fiyat artışlarının geniş bir alana yayıldığını gösterdi.

Özel kapsamlı TÜFE göstergesine göre ise işlenmemiş gıda, enerji, alkollü içkiler, tütün ve altın hariç enflasyon; ocak ayında aylık yüzde 4,22, yıllık yüzde 30,11 oldu.

Ancak açıklanan bu veriler, kamuoyunda ve ekonomi çevrelerinde eleştirilere de neden oldu. Özellikle TÜİK’in enflasyon sepetinde, vatandaşın günlük yaşamda en çok harcama yaptığı temel kalemlerin yeterince temsil edilmediği yönündeki tartışmalar yeniden gündeme geldi. Kira artışları, temel gıda, eğitim, sağlık ve ulaşım gibi harcamaların hissedilen enflasyonla açıklanan oranlar arasında ciddi farklar bulunduğu ifade ediliyor.

Uzmanlar, enflasyon sepetinin yapısının teknik olduğu kadar siyasal tercihlerden de etkilendiğine dikkat çekerek, açıklanan oranların vatandaşın hissettiği gerçek hayat pahalılığını tam olarak yansıtmadığını savunuyor. Bu durum, resmi enflasyon ile sokaktaki enflasyon arasındaki makasın açıldığı yönündeki eleştirileri güçlendiriyor.

Pazar sabahları eskiden başka kokardı. Fırından yeni çıkmış ekmeğin buğusu, kapı önlerinde süpürülen avluların sesi, komşunun camdan cama uzanan “bir şeye ihtiyacın var mı?” sorusu… Pazar, sadece haftanın bir günü değil; mahallenin kalbi, ailelerin nefesiydi.

Bugün pazar sabahları sessiz. Ama huzurdan değil. Kapılar kapalı, perdeler aralık. Apartman boşluklarında yankılanan tek ses, telefon bildirimleri. Yan dairede kimin yaşadığını bilmeyen insanlar, aynı asansörde göz göze gelmemek için yere bakan yüzler…

Bir zamanlar “komşu hakkı” denilen şey, sadece bir kavram değildi. İnancımızda emanetti, kültürümüzde ahlaktı. Komşunun açken tok yatmamak, hastayken kapısını çalmak, çocuğunu kendi çocuğun bilmekti. Bugünse komşuluk, apartman yönetim grubunda yazılan soğuk mesajlara sıkıştı.

Peki ne oldu bize?

Dijitalleşme hayatımızı kolaylaştırdı deniyor. Evet, belki hızlandırdı. Ama kalplerimizi yavaşlattı. Bir sofraya oturup göz göze konuşmayı unuttuk. Aynı evin içinde, aynı ailede, herkes ayrı bir ekrana bakıyor. Baba iş stresinden telefona sığınıyor, anne yorgunluğunu sosyal medyada unutmaya çalışıyor, çocuklar sanal dünyada büyüyor.

Aynı çatı altındayız ama aynı hayatta değiliz. Aile dediğimiz o kutsal yapı, sessizce çözülüyor. Kimse yüksek sesle söylemiyor ama herkes hissediyor. Birlikte geçirilen zaman azaldı, birlikte susmak çoğaldı. Dijital çağ, kalabalıklar içinde yalnız insanlar üretti.

Bir de hayat pahalılığı var.

Eskiden geçim derdi vardı ama paylaşma da vardı. Şimdi ise herkes kendi yükünün altında eziliyor. Sofralar küçüldü, umutlar daraldı. Anne-baba çocuklarına gelecek kurmanın telaşında, çocuklar yarının belirsizliğinde. Ekonomik baskı aile içindeki sabrı kemiriyor, sevgiyi sessizce tüketiyor.

Ve savaşlar…

Televizyonda izleyip geçtiğimiz savaşlar, sadece uzak coğrafyaların meselesi değil. Göç, yoksulluk, güvensizlik, korku… Hepsi dönüp dolaşıp ailelerin kapısını çalıyor. Dünya huzursuz oldukça evlerin içi de huzursuzlaşıyor.

Eskiden komşu, kötü günde ilk sığınılacak kapıydı. Şimdi herkes kendi derdini kendi içine gömüyor. Yardım istemek zayıflık sanılıyor, hâl hatır sormak zaman kaybı.

Oysa insan, insana muhtaç.

Ne teknoloji, ne para, ne de yüksek duvarlar insanın içindeki boşluğu doldurabiliyor. Bir selamın, bir tebessümün, bir “nasılsın?”un yerini hiçbir uygulama tutmuyor.

Bu pazar, gelin küçük bir itiraz edelim bu gidişata.

Telefonu biraz kenara bırakalım. Çocuğumuzun gözlerine bakalım. Eşimizin sesini gerçekten duyalım. Komşumuzun kapısını çalıp bir çay içelim. Belki uzun uzun konuşamayız ama halini soralım.

Çünkü komşuluk biterse, mahalle biter. Aile yalnızlaşırsa, toplum çöker. Vicdan susarsa, insanlık kaybeder. Pazarlar hâlâ umut olabilir. Yeter ki hatırlayalım: İnsan, insana emanettir.

Cumhurbaşkanı Erdoğan diyor ki: “Göreve geldiğimizde en düşük emekli aylığı 40 dolardı, bugün 480 dolar.” Doğrudur Sayın Cumhurbaşkanı. Ama doğrular, eksik anlatıldığında hakikate dönüşmez.

Evet, 2002’de en düşük emekli maaşı yaklaşık 40 dolardı.
Peki o gün 1 dolar kaç liraydı?
1 dolar = 1 lira 48 kuruştu.

Bugün?
1 dolar = 43 lira 29 kuruş.

O hâlde soralım:  2002’de 40 dolarla alınabilenleri, bugün 480 dolarla gerçekten alabiliyor muyuz?

40 DOLARIN HİKAYESİ

2002 yılında:

• Bir simit 20 kuruştu, bugün 25 TL
• Akaryakıt litre fiyatı 1–1,5 TL civarındaydı, bugün 60 TL’ye dayandı
• Kira fiyatları birkaç yüz lira iken bugün 15–20 bin TL konuşuluyor
• Pazarda filesi dolan emekli vardı, bugün etiket okuyan emekli var

Yani mesele dolar hesabı değil, alım gücü meselesidir.

Eğer gerçekten dolar üzerinden konuşacaksak, dürüst olalım.
2002’de dolar 1,48 TL iken, bugün 43,29 TL ise; aynı satın alma gücünün korunabilmesi için en düşük emekli maaşının en az 1.200 dolar olması gerekir.

O zaman şu ortaya çıkıyor: Kimse kimseye bağış yapmıyor. Aksine emeklinin maaşı yıllar içinde budanıyor, kırpılıyor, eritiliyor.

EMEKLİ ve VEKİL ARASINDAKİ UÇURUM

Bir başka soruyu da sormak zorundayız: Emekli 40 dolar alırken, milletvekili maaşı ne kadardı? Bugün emekli 480 dolar alıyor deniyor, peki milletvekili maaşı kaç dolar? Aradaki fark neden her geçen yıl daha da açılıyor?
Bu mudur adalet?
Bu mudur sosyal devlet?

TERSİNE DÖNEN HESAP

2002 Aralık ayında:

• En düşük işçi emeklisi aylığı: 257 TL
• Asgari ücret: 184,25 TL

Yani emekli, asgari ücretlinin üzerindeydi.

Bugün?
Bu tablo tam tersine dönmüş durumda.

Emekli artık geçinemiyor, asgari ücretlinin bile gerisine düşmüş durumda.  Bu sadece bir ekonomik veri değil,
bu bir toplumsal kırılmadır.

ADALET BİR KESİMLE OLMAZ

Evet, inkâr edemeyiz.
Yollar yaptınız, hastaneler yaptınız, savunma sanayinde önemli adımlar attınız.

Ama şunu da inkâr edemezsiniz: Emekliye ve çiftçiye yeterince dokunmadınız.

Adalet, yalnızca belli kesimleri memnun etmekle olmaz.
Kardeşlik, yalnızca nutuklarda kalırsa anlamını yitirir.

Bir ülkede emekli pazarda utanarak alışveriş yapıyorsa, bir çiftçi tarlasını ekemiyorsa, o ülkede rakamlar ne söylerse söylesin vicdanlar susmaz.

Son sözümüz şudur: Sayın Cumhurbaşkanı, rakamlarınız doğru olabilir ama hayat pahalı, vicdan yaralıdır. Emekli sadaka değil, hakkını istiyor.

Bu ülkeye ömrünü vermiş insanların tek talebi şudur: İnsanca yaşamak.

BUNU UNUTMAYIN!
Bu ülkede ekonomik sıkıntı varsa, ülke hepimizinse bu sıkıntıyı da hep beraber çekelim. Yük sadece emeklinin, çiftçinin, dar gelirlinin sırtına bindirilmesin. Bir de vekillerin maaşına dokunun bakalım neler oluyor. O zaman samimiyet mi konuşur, tepki mi ortaya çıkar hep birlikte görürüz.
Unutmayın; mesele rakam değil, hayattır. Mesele istatistik değil, vicdandır.
Bu yüzden bu tabloya herkes aynı yerden bakmalıdır: 40 Dolar Masalı, 25 Liralık Simit Gerçeği.

Ülke genelinde 27 eyalete yayılan protestolar, yalnızca hayat pahalılığıyla açıklanamayacak kadar organize, zamanlaması ise fazlasıyla manidar. Amerikan merkezli İnsan Hakları Aktivistleri Ajansı’nın verileri, Batı medyasının alışıldık refleksiyle servis ediliyor: Rakamlar, görüntüler, dramatik başlıklar… Ardından sahneye tanıdık bir isim çıkıyor: Rıza Pehlevi.

Sürgündeki Veliaht ve Tanıdık Çağrı

1979’da İran’dan kovulan şah rejiminin varisi Rıza Pehlevi, ABD ekranlarından İran halkına sesleniyor:
“Şimdi ayağa kalkma zamanı.”

Bu çağrı yeni değil. Yıllardır aynı merkezlerden, aynı cümlelerle, aynı vaatlerle tekrarlanıyor. Ancak bu kez ton daha sert, umut daha iddialı. “Rejim çöküyor”, “geçiş sürecine hazırız” deniliyor. Peki sorulması gereken asıl soru şu: Kim hazırlıklı? İran halkı mı, yoksa bu süreci tasarlayan küresel aktörler mi?

ABD Neden İran’ı İstiyor?

Washington’un İran’a ilgisi ne demokrasiyle ne de insan haklarıyla başladı.
Mesele net:

• Enerji kaynakları,
• İsrail’in güvenliği,
• Çin ve Rusya’yı çevreleme stratejisi,
• Ve Orta Doğu’da kontrol edilemeyen son büyük aktörün dizginlenmesi.

İran, ABD için yalnızca “rejim sorunu” olan bir ülke değil; itaat etmeyen bir merkez, teslim olmayan bir jeopolitik düğüm. Bu yüzden yaptırımlar yetmediğinde sokaklar konuşur, ekonomik kriz derinleştirilir, ardından “alternatif liderler” vitrine çıkarılır.

Şahlar İran’a Ne Kattı?

Bugün Rıza Pehlevi “demokratik geçiş”ten söz ediyor.
Ancak İran halkı şunu unutmuyor:

• SAVAK işkencelerini,
• ABD ve İsrail güdümlü baskı rejimini,
• Halktan kopuk, saray merkezli yönetimi,
• Yeraltı zenginliklerinin Batı’ya peşkeş çekilmesini.

Şah dönemi İran’a özgürlük değil, itaat getirdi. Kalkınma değil, bağımlılık getirdi. Peki şimdi sorulması gereken soru açık:
İsrail’le poz veren, Netanyahu’nun “sıkı dostu” olan bir Pehlevi, İran halkına ne vaat ediyor?

İsrail’in Gölgesi, Kukla Endişesi

Rıza Pehlevi’nin İsrail’le kurduğu yakın ilişkiler sır değil.
Ağlama Duvarı’nda verilen pozlar, Netanyahu ile samimi görüntüler, Yahudi lobileriyle kurulan güçlü bağlar…

İran halkı şu soruyu sormakta haklı:
Bu mu bağımsızlık?
Bu mu ulusal onur?

İsrail’in bölgeyi kana buladığı bir dönemde, Tel Aviv’in dostu olan bir figürün Tahran’da meşruiyet bulması mümkün mü?

CIA Sahada mı?

Ortadoğu tecrübesi olan herkes bilir:
Bir ülkede ekonomik kriz derinleşiyor, döviz sübvansiyonları kesiliyor, halk sokağa dökülüyor ve ardından “sürgündeki kurtarıcı” ortaya çıkıyorsa, orada yalnızca halk yoktur.

Bugün İran’da:

• Dijital propaganda hızlandı,
• Sosyal medya koordinasyonu arttı,
• Batı medyası tek ses oldu.

Bu tablo, CIA’nin tanıdık rejim değişikliği el kitabını hatırlatıyor. Irak’ta, Libya’da, Suriye’de görülen senaryonun İran versiyonu mu sahnede?

İran Halkı Gaza Gelecek mi?

İşte kırılma noktası burada.
İran halkı rejimden memnun olmayabilir.
Ama bu, başka bir boyunduruğu kabulleneceği anlamına gelmez.

Tarih şunu defalarca gösterdi:
Emperyalizm, öfkeyi kullanır ama bedelini halk öder.

Bugün İran sokaklarında yankılanan sesler gerçek olabilir; fakat o seslerin yönünü tayin etmek isteyenlerin niyeti son derece karanlıktır.

Bu mesele yalnızca İran’ın meselesi değil.
Bu, egemenlik mi, vesayet mi sorusudur.
Bu, halk iradesi mi, küresel mühendislik mi tartışmasıdır.

İran ya kendi geleceğini kendi belirleyecek,
ya da başkalarının çizdiği bir “özgürlük ambalajı” içinde yeni bir esarete sürüklenecek.

Ve tarih, bir kez daha soracak:
Halk mı kazandı, yoksa senaryo mu?

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, Ankara’nın Çankaya ilçesinde düzenlenen HAK-İŞ Konfederasyonu 50. Kuruluş Yıldönümü Programı’na katıldı.

Programda konuşan Cumhurbaşkanı Erdoğan, burada önemli açıklamalar yaptı.

Açıklamalarında Türkiye’nin son 23 yıldaki ekonomik büyüme oranına değinen Erdoğan, rakamlarla elde edilen başarıları anlattı.

“HAYAT PAHALILIĞINI MUTLAKA ÇÖZECEĞİZ”

23 senede ekonomide yıllık ortalama yüzde 5,4 oranda büyüme kaydedildiğini belirten Erdoğan, 2002’de 238 milyar dolar olan milli gelirin 2024’te 1,5 trilyon dolara çıktığını aktardı.

Tek haneli enflasyon hedefi için çalışmaların devam ettiğini ifade eden Cumhurbaşkanı Erdoğan, hayat pahalılığının önüne geçileceğini söyledi.

“TEK HANELİ ENFLASYON HEDEFİ İÇİN ÖNÜMÜZDE YOL VAR”

“Hepimizi sıkıntıya sokan bu meseleyi mutlaka çözeceğiz” müjdesini veren Erdoğan, sözlerini şöyle sürdürdü:

Türkiye’nin 23 yılda elde ettiği tarihi başarılarının gerisindeki en büyük etken, istikrar ve güven ortamının siyasete ve topluma hakim olmasıdır. Kelebek ömürlü hükümetlerin yerini liyakatli ve dirayetli kadrolar aldığında, ülkenin kısa sürede neleri başarabileceğini hep beraber gördük.

Sadece şu rakamlara bakmak bile, çoğu zaman karşıdan esen rüzgarlara rağmen Türkiye’nin katettiği mesafeyi görmeye kafidir. Ekonomide 23 senede yıllık ortalama yüzde 5,4 oranında büyüme kaydettik. 2002’de milli gelirimiz 238 milyar dolardı. Biz bunu 2024 yılında bir buçuk trilyon dolar sınırına getirdik.

“27 MİLYAR DOLAR OLAN MERKEZ BANKASI REZERVİMİZİ 185 MİLYAR DOLARA ÇIKARDIK”

Merkez Bankası rezervimiz 27 milyar dolardı. Hamdolsun şimdi ne oldu? 185 milyar dolar seviyesinde. Otuz altı milyar dolar olan ihracatımız şimdi ne oldu? 270 milyar doları aşmış durumda. Üretim ve istihdamdan asla taviz vermedik.

Tam 29 aydır işsizlik oranımız tek haneli oranlarda seyrediyor. TÜİK, 2025 yılı 3. çeyrek iş gücü istatistiklerini de bugün açıkladı. Mevsim etkisinden arındırılmış işsizlik oranımız yüzde 8,5 seviyesinde gerçekleşti. Yine 3. çeyrekte iş gücümüz 35 milyon 568 bine, istihdamımız ise 32 milyon 558 bine ulaştı.

“DEPREM BÖLGEMİZ İÇİN 90 MİLYAR DOLAR CİVARINDA HARCAMA YAPTIK”

Ekonominin farklı başlıklarında bu başarılara imza atarken aynı zamanda deprem bölgemiz için 90 milyar dolar civarında harcama yaptık. İşte en son cumartesi günü Adıyaman’da 350 bininci afet konutunun kurasını çektik.

Bunlar yalnızca birer başlangıç. Önceki ay yürürlüğe giren Orta Vadeli Program’ın rehberliğinde, gelecek üç yıl içinde inşallah çok daha önemli başarılara imza atacağız.

“HEPİMİZİ SIKINTIYA SOKAN HAYAT PAHALILIĞINI MUTLAKA ÇÖZECEĞİZ”

Hepimizi sıkıntıya sokan hayat pahalılığı meselesini mutlaka çözeceğiz. Tek haneli enflasyon hedefimize ulaşmak için önümüzde kat etmemiz gereken bir yol olduğunun elbette bilincindeyiz. Ama bu yolu sabırla yürüyecek güç de irade de bizde hamdolsun mevcut. Allah’ın izniyle bu yolu yürüyecek ve hedefimize varacağız. Rabbim yolumuzu, bahtımızı açık etsin diyorum.

“HAK-İŞ KONFEDERASYONU FAALİYETLERİNDE EMEĞİ GEÇEN HERKESİ TEBRİK EDİYORUM”

Sizleri en kalbi duygularımla selamlıyorum. HAK-İŞ Konfederasyonu 50. Kuruluş Yıldönümü Programı’nda sizlerle birlikte olmaktan mutluluk duyuyorum. 50. yılın HAK-İŞ camiası ile birlikte sendikalarımız emekçilerimiz, ülkemiz ve milletimiz için hayırlı olmasını diliyorum.

Türkiye’de kardeş kavgasının zirve yaptığı bir dönemde bir nevi kardeşlik ve barış ocağı olarak kurulan HAK-İŞ Konfederasyonu faaliyetlerinde emeği geçen herkesi yürekten tebrik ediyorum.

Emekçinin davasını, hakkın, hakikatin ve adaletin davasını savunanlardan ebedi aleme göç edenlere Rabbimden gani gani rahmet niyaz ediyorum.

HAK-İŞ’in eski Genel Başkanı, Çalışma Bakanımız, kıymetli yol ve dava arkadaşımız Necati Çelik’i bir kez de sizlerin huzurunda minnetle anıyorum. Hayatta olan dostlarımıza, büyüklerimize ve kardeşlerimize hayırlı, uzun ve bereketli ömürler temenni ediyorum.

Değerli kardeşlerim, Rahmetli Mehmet Akif’in şu beytini konuşmamın hemen başında sizlere ve ekranları başında bizi takip eden vatandaşlarımıza hatırlatmak isterim. Akif merhum bakınız ne diyor; “Bekayı hak tanıyan, sa’yi vazife bilir; çalış, çalış ki beka şayi olursa hak edilir.”

Mehmet Akif’in de ifade ettiği gibi, gündelik hayatımızın aksamadan devam etmesi emekçi kardeşlerimizin saygı ve gayreti sayesindedir. Türkiye’nin bugünlere gelmesine katkı sunanların en başında hiç kuşkusuz işçilerimiz, çalışanlarımız, emekçilerimiz geliyor.

“SENDİKALARIMIZIN VARLIĞI İŞÇİ İLE KAİMDİR”

Hangi sendika bünyesinde olursa olsun ülkemiz için çalışan işçi kardeşlerimi saygıyla selamlıyorum.

Örgütlü emek ve hak mücadelesi için sendikalar elbette vazgeçilmezdir. Fakat unutmayalım ki sendikalarımızın varlığı işçi ile kaimdir emekçi ile kaimdir.

İşçi olduğu için emekçi örgütlendiği için sendikalar vardır. Sadece sendikaların değil son tahlilde işverenin varlığı da o işi yapacak insan unsuruyla kaindir.

“ALIN TERİ İDEOLOJİYE İPOTEK EDİLEMEZ”

Biz bunları birbirine hasım gören birbirinin adeta kanlı bıçaklısı gören kökü dışarda ideolojik yaklaşımları reddediyoruz. Alın teri ideolojiye ipotek edilemez.

İşçiyle işvereni düşmanlaştıran anlayışın, şöyle bir geriye baktığımızda, emek mücadelesine katkıdan ziyade zarar verdiğini görüyoruz. Şurası bir gerçektir ki alın teri ve emek; hiçbir ideolojiye, hiçbir hizbe, hiçbir klik veya gruba ipotek edilemeyecek kadar kutsaldır, yücedir, hürmete layıktır.

İşçi ve işveren arasındaki ilişki, ancak hak temelli bir bakış açısıyla ele alındığında doğru bir şekilde anlaşılabilir. Bizim medeniyetimizde işçinin işveren üzerinde hakkı olduğu gibi, işverenin de işçi üzerinde hakkı vardır.

“YARIM ASIR ÖNCE BU ÇATIYI KURANLARIN MİRASINA LEKE SÜRDÜRMEDİNİZ”

Kardeşlerim, her fırsatta vurguluyorum. Son yarım asırda özellikle 23 yılda maruz kaldığımız saldırıları püskürtüysek bunda sizlerin çok büyük payınız var.

Köklerinize sahip çıktınız, emanete asla gölge düşürmediniz. Kurulan tuzakları boşa çıkardık. Yarım asır önce bu çatıyı kuranların mirasına leke sürdürmediniz.

HAK-İŞ’in Gazze’den Afrika’ya kadar nerede bir masum, mazlum ve muhtaç varsa onun imdadına koştuğu için de tebrik ediyorum.

“KUL HAKKI GÖZETMEYİ HAYATIN MERKEZİNE YERLEŞTİREN BİR MİLLETİN MENSUPLARIYIZ”

6 Şubat ‘Asrın Felaketi’nde HAK-İŞ’in tüm imkanlarıyla seferber olduğunu görmekten duyduğum memnuniyeti tekrar ifade ediyorum.

Burada şu noktaya özellikle dikkatlerinizi çekmek istiyorum. Bizler, tarihinde zorla çalıştırma ve köle ticareti gibi utançlar bulunmayan; kul hakkını gözetmeyi hayatının merkezine yerleştiren bir milletin mensuplarıyız.

Emekçileri modern köleliğe mahkum eden küresel kapitalist sistemin açmazlarının farkında olarak; hak ve hakkaniyetten ayrılmadan çalışma hayatında adaleti sağlama gibi bir mesuliyeti taşıyoruz.

Bir diğer husus, işçilerimizin can emniyetiyle iş sağlığı ve güvenliğidir. Geçen sene Beşiktaş Gayrettepe’de 29 kardeşimizin, geçen hafta Kocaeli Dilovası’nda 7 insanımızın hayatına mal olan faciaların tekerrür etmemesi için devletin kurumlarıyla birlikte, şüphesiz işverenlere ve sendikalarımıza da önemli görevler düşmektedir.

Evine ekmek götürmek, çocuklarının iaşesini sağlamak, helalinden rızkını kazanmak için ter döken kardeşlerimizin hepimizi derinden yaralayan bu tür facialarda can vermemesi için hep birlikte daha fazla gayret göstermeliyiz.

İşçilikten gelen bir Cumhurbaşkanı olarak, hükümetlerimiz döneminde daima sizlerle dayanışma içinde hareket ettik, sizlerin yanında olduk.

İktidarımızın ilk yıllarında konut edindirme yardımı ve zorunlu tasarruf fonundaki milyonlarca çalışanımızın parasını hak sahiplerine ödedik.

Sosyal güvenlik kurumlarını birleştirerek hastane ayrımına son verdik, herkesin tüm sağlık kuruluşlarından yararlanmasını mümkün kıldık.