Mezuniyet töreninde ayetli pankart dikkat çekti

7 Temmuz tarihinde gerçekleştirilen mezuniyet töreninde mezun öğrencilerden Mustafa Malo, üzerinde Kur’an-ı Kerim’in Hud Suresi’nin 112. ayetinden alınan “Emrolunduğun gibi dosdoğru ol” ifadesinin yer aldığı pankartla sahneye çıktı.

Pankartın açılmasının ardından salonda bulunan bazı öğrencilerin buna tepki gösterdiği ve pankartın kaldırılmasını talep ettiği öne sürüldü.

Pankartın görünmesini engellemeye yönelik girişim iddiası

Tören sırasında yaşanan tartışmanın ardından bazı öğrencilerin pankartın görünmesini engellemek amacıyla pankartı taşıyan öğrencinin önünde durduğu iddia edildi.

Yaşanan anlar törene katılan kişiler tarafından cep telefonu kameralarıyla kaydedilirken, görüntülerin sosyal medya platformlarında paylaşılmasıyla konu kısa sürede geniş kitlelere ulaştı.

Üniversite yönetiminden resmi açıklama

Tepkilerin ardından Yeditepe Üniversitesi yazılı bir açıklama yayımladı.

Açıklamada, mezuniyet töreni sırasında yaşanan olayın mezuniyet sevincine gölge düşürdüğü belirtilerek, sosyal medyada üniversitenin kurumsal itibarını hedef alan bazı paylaşımlar nedeniyle kamuoyunun bilgilendirilmesinin gerekli görüldüğü ifade edildi.

Üniversite yönetimi, öğrenciler tarafından açılan pankart ve buna yönelik tepkinin ortaya çıkardığı görüntülerin üzüntüyle karşılandığını vurguladı.

“İnanç özgürlüğünün teminatıyız”

Açıklamada, Yeditepe Üniversitesi’nin kuruluşundan bu yana anayasal değerlere, akademik özgürlüğe, ifade hürriyetine ve inanç özgürlüğüne bağlılığını koruduğu belirtildi.

Üniversite yönetimi, hiçbir öğrencinin inancı nedeniyle baskıya maruz kalmasını ya da temel haklarının engellenmesini doğru bulmadıklarını ifade ederek, kurumun inanç özgürlüğünü güvence altına alan bir anlayışla hareket ettiğini kaydetti.

“Kurumsal bir engelleme söz konusu değil”

Yapılan açıklamada, Kur’an-ı Kerim’den bir ayetin yer aldığı pankartın açılmasına üniversite tarafından herhangi bir müdahale veya engelleme yapılmadığı belirtildi.

İlk değerlendirmelere göre yaşanan durumun pankartta yer alan ayete yönelik değil, öğrenciye yönelik bir tepki niteliğinde olduğunun değerlendirildiği ifade edildi. Bununla birlikte pankartın görünürlüğünü engellemeye yönelik girişimlerin de üniversitenin temel değerleriyle bağdaşmadığı vurgulandı.

Üniversite yönetimi ayrıca hiçbir kutsal değere veya inanca yönelik saygısızlığın kabul edilemeyeceğinin altını çizdi.

İdari inceleme başlatıldı

Açıklamanın devamında, bazı sosyal medya paylaşımlarında dile getirilen iddiaların gerçeği yansıtmadığı belirtilirken, üniversitenin herhangi bir din veya inanç karşıtı tutum içerisinde olmadığının altı çizildi.

Yerleşkedeki ana bina girişlerinde kuruluşundan bu yana Kufi hatla yazılmış “Allah” ve “Muhammed” ifadelerinin bulunduğu hatırlatılan açıklamada, olayla ilgili gerekli idari incelemenin başlatıldığı bildirildi.

Üniversite yönetimi, benzer olayların tekrar yaşanmaması amacıyla mezuniyet törenlerinde uygulanacak protokol ve kuralların da yeniden değerlendirileceğini duyurdu.

Yeditepe Üniversitesi, açıklamasının sonunda inanç ve düşünce özgürlüğünü koruma konusundaki kararlılığını sürdüreceğini vurgulayarak, kamuoyunu süreç hakkında bilgilendirmeye devam edeceğini belirtti.

Bazen bir ses yükselir… Ne bir siyasi kürsüden, ne bir televizyon ekranından, ne de bir kampanyanın parçası olarak. Sadece kalpten çıkar ve kalplere ulaşır. Son günlerde milyonların diline dolanan, insanlara huzur ve sükûnet veren “Kabe’de Hacılar” ilahisi de işte böyle bir ses oldu. Ne bir propaganda ürünüydü ne de bir dayatma. O, Anadolu’nun asırlardır taşıdığı inancın, özlemin ve maneviyatın yankısıydı.

Kabe, sadece taş ve örtü değildir. O, milyonlar için yön, anlam ve teslimiyettir. O yüzden bu ilahiyi dinleyen bir genç de, bir anne de, bir dede de aynı duyguda buluştu: Aidiyet.

Ancak Türkiye’de ne yazık ki maneviyatın yükseldiği her an, beraberinde bir tartışmayı da getiriyor. Özellikle Cumhuriyet Halk Partisi çevresinden gelen bazı eleştiriler, meseleyi bir ilahiden çıkarıp ideolojik bir tartışmanın içine çekti. Oysa burada sorulması gereken soru şudur: Bir ilahinin milyonlara umut vermesinden kim neden rahatsız olur?

Bu soruyu sormak, bir siyasi partiyi hedef almak değil; bir toplumsal refleksi anlamaya çalışmaktır.

LAİKLİK: YASAKLAMAK MI, ÖZGÜR BIRAKMAK MI?

Öncelikle şu gerçeği net şekilde ifade etmek gerekir: Türkiye Cumhuriyeti laik bir devlettir. Laiklik, ne dinsizliktir ne de din karşıtlığıdır. Laiklik, herkesin inancını özgürce yaşayabilmesinin teminatıdır.

Laiklik; bir insanın camiye gidebilmesini de, gitmemesini de güvence altına alır. Birinin ilahi dinlemesini de, diğerinin dinlememesini de korur. Laiklik, yasaklamak değil; özgür bırakmaktır.

Ancak laikliği, toplumun inançlarını kamusal alandan tamamen silmek olarak yorumlamak, laikliğin özüne değil; yanlış yorumuna hizmet eder.

BU MİLLETİN RUHUNDA NE VAR?

Bu coğrafya, bin yıldır ezanla, ilahiyle, dua ile yoğrulmuş bir coğrafyadır. Bu, kimseye dayatılan bir kimlik değil; tarihsel ve sosyolojik bir gerçektir. Bu millet, savaşta da ilahi söyledi, düğünde de ilahi söyledi, cenazede de ilahi söyledi.

Bir ilahinin sosyal medyada milyonlara ulaşması, bir organizasyonun başarısı değil; bir milletin hafızasının hâlâ canlı olduğunun göstergesidir.

Bu noktada Milli Eğitim Bakanlığı’nın Ramazan ayına yönelik etkinlik genelgesi de benzer bir tartışmanın merkezine yerleşti. Oysa burada yapılması gereken, insanların inancını yaşamasına alan açmak ile kimseye dayatma yapmamak arasındaki dengeyi korumaktır.

ASIL MESELE BİRLİKTE YAŞAYABİLMEK

Türkiye’nin gücü, tek tip insan yetiştirmesinde değil; farklılıkları birlikte yaşatabilmesindedir. Bir insan ilahi dinlediği için geri kalmış olmaz. Bir insan dinlemediği için de eksik olmaz. Medeniyet, bu iki insanın birbirine saygı duyabildiği yerde başlar. İnanç, bireyin kalbiyle ilgilidir. Devletin görevi ise o kalbin özgürce atmasını sağlamaktır.

KORKULMASI GEREKEN İLAHİ DEĞİL, AYRIŞMADIR

Bugün korkulması gereken şey bir ilahinin yayılması değildir. Korkulması gereken şey, insanların birbirinin inancından rahatsız hale gelmesidir. Çünkü bir millet, inancını kaybettiğinde değil; birbirine olan saygısını kaybettiğinde zayıflar.

Bu yüzden mesele bir ilahi meselesi değildir. Mesele, bu ülkenin ortak vicdanını koruyup koruyamayacağı meselesidir.

Ve gerçek şu ki…

Bu millet, bin yıldır aynı göğe bakıp farklı dualar etse bile, aynı vatanı paylaşmayı başarmıştır. Önemli olan, o göğün altında birbirimizin varlığına tahammül değil; saygı gösterebilmektir.

Hacıbektaş’ta Milliyetçi Hareket Partisi Genel Başkanı Devlet Bahçeli tarafından arsası hibe edilen, halkın desteğiyle yükseltilen ve “Hacıbektaş Horasan Erenleri Cemevi Külliyesi” adı verilen bu tarihi eser, milletimizin bin yıllık kardeşliğinin mühürlerinden biridir. Bu külliye bir açılım değil; geçmişin değerlerini geleceğe taşıyan bir milli zenginlik, bir birlik ve beraberlik anıtıdır. Ancak ne yazık ki bazı Alevi dernekleri tarafından bu anlamlı esere yönelik yapılan açıklamalar, toplumsal barışı değil, ayrışmayı körükleme çabasına dönüşmüştür. Açılışa saatler kala yapılan bu red açıklamaları, ne toplumu temsil eder ne de vicdanları.

Bu külliye bir asimilasyon projesi değil, tam aksine Alevi-Bektaşi geleneğinin bu topraklara kattığı değerleri yaşatma ve görünür kılma projesidir. Kimse Alevi inancına el uzatmıyor; tam aksine bu inanca duyulan saygı somut bir yapıya bürünüyor. Bugün bu kutsal çabayı “dizayn”, “asimilasyon”, “plan” diyerek itibarsızlaştırmak isteyenler, ya maksadını aşmakta ya da emperyal akılların oyununa alet olmaktadırlar.

MHP Lideri Devlet Bahçeli’nin bu esere katkısı, “Terörsüz Türkiye” idealinin bir uzantısıdır. Bu yapının temelinde kardeşlik, birlik, kucaklaşma vardır. Bunu yok saymak, Alevi toplumu adına konuşmak ve herkesi aynı düşüncede görmek, en hafif tabirle bölücülüğün bir başka versiyonudur.

Türkiye Cumhuriyeti bir hukuk devletidir. Her birey anayasa önünde eşittir. Her inanç değerlidir. Ancak her dernek kendi üyeleri kadar söz sahibidir. Ve unutulmamalıdır ki, her üye dernek başkanının her sözüne katılmak zorunda değildir. Alevi toplumunun tamamı bu reddin altına imza atmış gibi göstermek, hem halkın iradesine hem de Alevi toplumunun çeşitliliğine hakarettir.

Bu toprakların ruhunu anlamak için Osmanlı’nın Yeniçeri Ocağı’na bakmak yeterlidir. Horasan Erenleri, Hacı Bektaş-ı Veli, Ahmet Yesevi yolunun yolcuları bu milletin omurgasını oluşturmuştur. Yeniçeri ocağı, bu erenlerin manevi nefesiyle kurulmuştur. Yani Alevilik bu milletin özüdür, asli unsurudur. Bugün bazı çevrelerin Aleviliği ayrıştırmak için kullandığı dil, Alevi toplumunu tanımamak değil; onları araçsallaştırmaktır.

Madımak, Çorum, Maraş olayları MHP’nin değil, karanlık dış odakların, yani Gladyo’nun işidir. O dönemlerde ülkücülerle solcuları, Alevilerle Sünnileri birbirine kırdırmak isteyen o karanlık akıl, bugün aynı oyunu farklı maskelerle sahneye koymak istiyor. Bu akıl, Papa’ya suikast yaptıracak kadar organize; Türk milletini içeriden bölmek isteyecek kadar sinsidir.

Kardeşi kardeşe düşman etmek isteyen bu akla karşı tek silahımız: Milli birliktir. Alevi toplumu özbeöz Türk’tür. Bu milletin taşı, toprağı, canı, yüreğidir. Onları dışlamak değil; kucaklamak, bu milletin şanlı geleneğidir.

Bugün yapılmak istenen şey bir “açılım” değil, bir sahiplenme, bir gönül köprüsüdür. Bu külliye, Türkiye’de Alevi-Sünni kardeşliğinin bir nişanesidir. Kardeşliğe sahip çıkmak, hem insani hem milli bir görevdir. Bu yüzden bu reddin arkasındaki oyunları görmek, bu provokasyonun karşısında dimdik durmak gerekir.

Çağrımız, vicdanı olan her Türk vatandaşınadır:

Bugün bu esere sahip çıkmak, yalnızca bir binaya değil, bin yıllık birlik ve kardeşlik ruhuna sahip çıkmaktır. Alevi kardeşlerimiz bu milletin asli parçalarıdır. Onları emperyal projelere alet etmeye çalışanlara, Türk milletinin birliğiyle cevap verelim. Türk milleti bir bütündür ve hiçbir dış akıl bu bütünlüğü bozamaz.

Hacıbektaş Horasan Erenleri Külliyesi, Türk milletinin ortak hafızasına kazınacak tarihi bir eserdir. Hepimize hayırlı, uğurlu olsun.