Ortadoğu bir kez daha ateşin kıyısında. Bir kez daha bombaların gölgesinde, bir kez daha güç hesaplarının kirli satranç tahtasında insan hayatı piyon gibi sürülüyor.

Ortadoğu’da yine aynı senaryo sahnede. Aynı aktörler. Aynı yalanlar. Aynı gözyaşı. Ve yine ölen çocuklar…

Gazze Şeridi’nde dünyanın gözleri önünde çocuklar öldürüldü. Oyuncaklarının başında, annelerinin kucağında, uykularının en masum yerinde bombalarla parçalandılar. O çocukların suçu neydi? Bir topun peşinden koşmak mı? Bir sabaha uyanmayı umut etmek mi?

Bugün aynı karanlık el, aynı zihniyet, aynı pervasızlık bu kez İran semalarında kendini gösteriyor. Saldırılarda sivillerin ve çocukların hayatını kaybettiğine dair haberler, bu savaşın gerçek yüzünü bir kez daha ortaya koyuyor:

Bu savaş, güvenlik savaşı değildir.

Bu savaş, güç savaşıdır.

Bu savaş, çıkar savaşıdır.

ABD, yıllardır dünyaya aynı masalı anlatıyor: “Nükleer tehdit.”

Oysa tarih bize başka bir gerçeği anlatıyor.

Irak’ta da aynı yalan söylendi. “Kitle imha silahları var” dediler. Sonra ne oldu? O silahlar hiçbir zaman bulunamadı. Ama Irak’ın petrolü bulundu. Irak’ın kaynakları bulundu. Irak’ın geleceği çalındı.

Bugün İran üzerinden sahnelenen gerilim de aynı senaryonun yeni perdesidir.

Çünkü mesele nükleer değildir.

Mesele petroldür.

Mesele doğalgazdır.

Mesele, Ortadoğu’nun damarlarına hükmetme meselesidir.

Ve bu kirli denklemin merkezinde, bölgeyi sürekli ateşin içinde tutarak kendi güvenlik doktrinini genişleten bir devlet vardır: İsrail.

Benjamin Netanyahu yönetimi, yıllardır krizle beslenen bir siyaset yürütmektedir. Çünkü savaş, onların en güçlü kalkanıdır. Kaos, onların en güvenli zırhıdır.

Dün Gazze’yi bombaladılar.

Bugün İran’ı hedef alıyorlar.

Çünkü dikkatler başka yere kaydıkça, işgal görünmez olur.

Çünkü dünya başka yangınlara bakarken, gerçek yangının üzeri örtülür.

Bu yalnızca bir askeri operasyon değil, aynı zamanda bir algı operasyonudur.

Öte yandan uluslararası siyasetin karanlık koridorlarında dolaşan dosyalar, ilişkiler ve iddialar da bu güç mücadelelerinin gölgesini büyütmektedir. Özellikle Donald Trump döneminde tartışılan bağlantılar, Jeffrey Epstein dosyaları ve istihbarat savaşlarına dair iddialar, küresel güç ilişkilerinin ne kadar karmaşık ve sert olduğunu göstermektedir.

Bu düzen, şeffaf bir düzen değildir.

Bu düzen, güçlü olanın haklı sayıldığı bir düzendir.

Ama bu karanlığın içinde bir ülke vardır ki, o ülke ateşi büyüten değil, söndürmeye çalışan taraftır.

O ülke Türkiye’dir.

Recep Tayyip Erdoğan’ın çağrısı bu yüzden tarihseldir. Çünkü Türkiye bilir ki bu coğrafyada bir çocuğun gözyaşı, bütün insanlığın yenilgisidir.

Bugün mesele yalnızca İran değildir.

Bugün mesele yalnızca Gazze değildir.

Bugün mesele, insanlığın vicdanıdır.

Ya dünya, güçlünün hukukuna boyun eğecektir…

Ya da mazlumun yanında duracaktır.

Tarih, her şeyi yazar.

Ama en çok şunu yazar:

Kim bombaladı?

Kim sustu?

Ve kim direndi?

Türkiye bir kez daha kanlı bir senaryoyla yüz yüze bırakıldı. Yalova’da kahraman polislerimizin canı pahasına yürüttüğü DEAŞ operasyonu, sadece bir güvenlik olayı değil; küresel bir mesaj, kirli bir hatırlatma, karanlık bir hesaplaşmadır. Üç evladımız şehit düştü. Sekiz polisimiz ve bir bekçimiz yaralandı. Acımız büyük, öfkemiz diri, hafızamız açıktır.

Kimse bize bu yaşananları “tesadüf”, “yalnız kurt”, “anlık güvenlik zafiyeti” diye yutturmaya kalkmasın. Bu topraklarda DEAŞ kendiliğinden ortaya çıkmadı, kendi kendine palazlanmadı. DEAŞ; beslenen, donatılan, eğitilen ve sahaya sürülen bir aparattır. Emperyalizmin kanlı eldivenidir. Ve o eldivenin içinde kimlerin olduğu artık sır değildir.

ABD, İngiltere, bazı AB ülkeleri ve Ortadoğu’nun kanlı kasabı İsrail…
Fail bellidir. Senaryo bellidir. Amaç nettir.

Bugün DEAŞ, Türkiye’ye karşı yeniden sahneye sürülüyorsa bunun tek bir nedeni vardır: Türkiye’nin bağımsız duruşu, bölgesel ağırlığı ve Filistin’de, Gazze’de mazlumdan yana saf tutması. İsrail’in tahammül edemediği de budur. Emperyal merkezlerin hazmedemediği de.

Unutmayalım: Trump’ın bizzat söylediği bir hakikat vardır ve bu cümle tarihe not düşmüştür: “DEAŞ bir ABD aparatıdır.”
Bu kadar açık, bu kadar net.

Oyun aynıdır, figüranlar değişir.
Dün El Kaide’ydi, bugün DEAŞ’tır.
Yarın başka bir isimle yine sahne alacaklardır.

Ama hedef hep aynıdır:
Türkiye’yi içerden karıştırmak, güvenlik algısını sarsmak, toplumsal sinir uçlarına dokunmak, devleti zaaf içinde göstermek, milletin direncini kırmak.

Tam da bu noktada içerideki siyasi fırsatçılar devreye sokulmak istenir. Terörün dumanı tüterken, şehitlerimizin kanı kurumamışken, devletin sahada verdiği mücadele sürerken yapılan provokatif çıkışlar; ya büyük bir basiretsizliğin ya da bilinçli bir siyasi hesapçılığın ürünüdür. Terörle mücadele, oy devşirme malzemesi değildir. Şehitlerimizin aziz hatırası, ucuz siyasi sloganlara meze yapılamaz.

Türkiye bugün “Terörsüz Türkiye” hedefini konuşuyorsa, bu hedefi sabote etmek isteyenler de boş durmayacaktır. DEAŞ’ın uyuyan ya da uyanık hücreleri bu yüzden harekete geçirilmiştir. Mesaj şudur:
“Geri dur, bölgesel iddia taşıma, Filistin’e sahip çıkma.”

Ama bilmiyorlar.
Bu millet tehditle yön değiştirmez.
Bu devlet terörle pazarlık yapmaz.
Bu topraklar diz çöktürülemez.

Yalova’da şehit düşen kahramanlarımız, sadece bir operasyonda değil; Türkiye’nin istiklal yürüyüşünde can vermiştir. Onlar, küresel senaryolara karşı yazılan yerli ve milli direnişin adıdır. DEAŞ’ı sahaya sürenler şunu iyi bilsin: Türkiye, bu oyunun senaryosunu ezbere bilmektedir. Ve bu kez finali de kendisi yazacaktır.

Terörü besleyenler kaybedecek,
Maşalar paramparça olacak,
Türkiye dimdik ayakta kalacaktır.

Türk Milleti’nin başı sağ olsun.

Siyaset uzun süredir sadece ateşle değil, ateşin bile tarif edemediği bir hararetle yol alıyor. Ahlak yoğun bakımda, vicdan karantinada, edep ise küresel çıkar düzeninin enkazı altında çoktan sessizce can verdi. Bugün Ortadoğu’dan Afrika’ya, Kafkasya’dan Pasifik’e uzanan tüm jeopolitik hatlarda aynı gerçekle yüzleşiyoruz:

Dünya, çıkarın kutsallaştığı, insanlığın ise ucuz bir meta hâline geldiği yeni bir çağın içine girdi.

Bu çağın adı ne modernliktir ne demokrasi ne de küresel barıştır.

Bu çağ, güç sahiplerinin silahlandırdığı örgütlerin,
finanse ettiği milislerin,
sürekli kaosla yönetilen devletçiklerin
ve çöküşü yönetilebilir bulan büyük güçlerin çağıdır.

TERÖR ARTIK BİR ARAÇ DEĞİL, DEVLETLERİN SOĞUK SİLAHI

Artık hiçbir örgüt, hiçbir ayaklanma, hiçbir bölgesel yapılanma kendiliğinden doğmuyor. Dünya öyle bir düzene evrildi ki:

• Terör örgütleri, büyük devletlerin resmi olmayan “ödenekli birimi” gibi çalışıyor.
• Silah şirketleri, kriz bölgelerinin devamından besleniyor.
• Devletler, kendi ordularıyla yürütmeye cesaret edemedikleri operasyonları taşeron gruplara ihale ediyor.
• Kaos, modern diplomasinin ana aracı hâline geldi.

Bugün sadece Ortadoğu’da değil; Ukrayna’da, Afrika Sahel’de, Güney Amerika’da, Asya Pasifik’te aynı tabloyla karşı karşıyayız.

Dünya, devletlerin terörü yönettiği değil, terörün devletleri yönlendirdiği bir formata dönüyor.

Ve bu dönüşümün merkezinde bir soru giderek belirginleşiyor:

Hangi güç kimleri kullanıyor, kim kimi taşeron kılıyor?

SDG-YPG’DEN DAHA BÜYÜK TABLO:DÜNYAYI BÖLEN KORİDOR SAVAŞLARI

Bugün SDG’nin yönü Tel Aviv’e mi dönüktür, Washington’a mı yaslanmıştır, yoksa Avrupa’nın çevreleme projelerinin taşeronluğunu mı üstlenmiştir soruları elbette önemlidir.
Fakat asıl mesele bundan çok daha geniştir.

Çünkü Suriye hattında yaşananlar, dünyanın yeni güç mimarisinin küçük bir kopyasıdır.

Dünyanın büyük kırılma fayları artık üç eksende şekilleniyor:

1. Kara Koridorları: İran’dan Çin’e, Rusya’dan Hindistan’a uzanan ticari ve askeri hatlar.
2. Enerji Koridorları: Doğu Akdeniz’den Kafkasya’ya, Afrika’dan Arktik’e uzanan kaynak savaşları.
3. Güvenlik Koridorları: ABD-İsrail hattının Ortadoğu’da, NATO’nun Avrupa’da, Çin’in Pasifik’te kurmaya çalıştığı nüfuz alanları.

SDG bu nedenle sadece bir “örgüt” değil;
küresel koridor savaşının Ortadoğu’daki en kullanışlı istasyonudur.

İsrail’in Suriye politikasında kullandığı aparat,
ABD’nin bölgede kalıcılık aracı,
Avrupa’nın Türkiye’yi çevreleme planında bir basınç noktası,
Rusya ve İran için ise dengelenmesi gereken bir tehdit hattıdır.

Yani mesele artık yerel değil, gezegen düzeyinde bir çıkar çatışmasıdır.

DÜNYA NEDEN KAOSA TESLİM EDİLİYOR?

Çünkü kaos, güçlü devletlerin en verimli yönetme aracıdır.

• Kaos varsa, silah satışı vardır.
• Kaos varsa, enerjinin değeri artar.
• Kaos varsa, devletler “tehdit” üzerinden yeniden konumlandırılabilir.
• Kaos varsa, küçük aktörler büyüklerin kontrolünde kalır.
• Kaos varsa, ekonomik daralma bile bir “fırsata” çevrilebilir.

Bugün ABD’nin Ortadoğu’daki askeri varlığı,
İsrail’in güvenlik doktrini,
Rusya’nın denge siyaseti,
Çin’in sessiz ama derin ekonomik yayılımı
işte bu kaos ekonomisi üzerine kuruludur.

SDG gibi yapılar ise bu düzenin sadece görünen yüzü,
arkadaki satranç tahtasının piyonlarıdır.

TÜRKİYE AÇISINDAN TEHLİKE! SADECE SINIR DEĞİL, EGEMENLİK MÜCADELESİ

Türkiye’nin karşısındaki tablo bu yüzden yalnızca “terör tehdidi” değildir.

Mesele, ulusal güvenliğin ötesinde bir bölgesel egemenlik savaşıdır.

Bugün:

• Suriye ile normalleşme ihtimali,
• Türkiye-İran-Rusya güvenlik hattının oluşma potansiyeli,
• İsrail’in kuzeydeki koridor planlarının baltalanması,
• ABD’nin Suriye’deki varlığının zora girmesi birbirine bağlıdır.

Bu nedenle Türkiye’nin atacağı her adım sadece Ankara-Şam hattını değil, Washington’u, Tel Aviv’i, Moskova’yı, Tahran’ı ve Pekin’i aynı anda etkiler.

Çünkü Türkiye ile Suriye’nin ortak hareket ettiği bir denklemde:

• SDG’nin aparat rolü biter,
• İsrail’in Suriye stratejisi çöker,
• ABD’nin doğu-batı koridor planı darbe alır,
• Avrupa’nın çevreleme politikası boşa düşer.

İşte bu nedenle “Türkiye-Suriye normalleşmesi” bugün küresel güçleri rahatsız eden en kritik eşiktir.

TAŞERONLARIN KADERİ: KULLANILDIKLARI GÜN PARLAK, BIRAKILDIKLARI GÜN KARANLIK

Tarih hep aynı hikâyeyi anlatır:

• ABD’nin Afganistan’da kullandıkları,
• İsrail’in Lübnan’da devreye soktukları,
• Rusya’nın Kafkasya’da işlevselleştirdikleri,
• Avrupa’nın Balkanlar’da destekledikleri…

Hepsinin hikâyesi aynıdır:

Kullanıldıkları gün “stratejik aktör”, işlevleri bittiği gün “yük” olurlar.

Bugün SDG’nin durduğu yer tam da burasıdır.

Bir gün ABD çekildiğinde,
İsrail önceliklerini değiştirdiğinde,
Avrupa’nın sahadaki hesapları çöktüğünde,
bu yapının karşısında ne Şam’ın rızası kalacaktır
ne Ankara’nın sabrı
ne de bölgenin toleransı.

BÜYÜK GERÇEK:DÜNYA KIRILMA EŞİĞİNDE

Bugün yaşananlar bir örgüt sorunu değildir.
Bu, insanlık tarihinin en büyük çıkar çatışmalarından biridir.

Bir tarafta çok kutupluluğa hazırlanan Türkiye, Suriye, İran, Rusya ekseni, diğer tarafta tek kutupluluğu korumaya çalışan ABD, İsrail, AB hattı vardır.

SDG ise bu devasa hesaplaşmanın tam ortasında duran küçük bir taşerondur.
Ve taşeronların kaderi bellidir.

Bir gün sahipleri tarafından ya bırakılır ya da daha güçlü bir aktöre entegre edilir.

O gün yaklaşıyor.

Bölge yeni bir kırılma eşiğine hızla ilerliyor.
Dünya yeni bir çıkar fırtınasının tam ortasında.
Ve bu fırtına, yalnızca Ortadoğu’yu değil, dünyanın bütün jeopolitik mimarisini yeniden şekillendirecek kadar büyük.

Gürültüyle yönetilen dünyada hakikat susturulsa da, sır perdesi artık aralanıyor! Bugün SDG’nin yönü Şam’a değil Tel Aviv’e dönüktür.  Dünyanın yönü ise barışa değil, giderek büyüyen bir çıkar savaşına.