Ortadoğu bir kez daha ateşin kıyısında. Bir kez daha bombaların gölgesinde, bir kez daha güç hesaplarının kirli satranç tahtasında insan hayatı piyon gibi sürülüyor.

Ortadoğu’da yine aynı senaryo sahnede. Aynı aktörler. Aynı yalanlar. Aynı gözyaşı. Ve yine ölen çocuklar…

Gazze Şeridi’nde dünyanın gözleri önünde çocuklar öldürüldü. Oyuncaklarının başında, annelerinin kucağında, uykularının en masum yerinde bombalarla parçalandılar. O çocukların suçu neydi? Bir topun peşinden koşmak mı? Bir sabaha uyanmayı umut etmek mi?

Bugün aynı karanlık el, aynı zihniyet, aynı pervasızlık bu kez İran semalarında kendini gösteriyor. Saldırılarda sivillerin ve çocukların hayatını kaybettiğine dair haberler, bu savaşın gerçek yüzünü bir kez daha ortaya koyuyor:

Bu savaş, güvenlik savaşı değildir.

Bu savaş, güç savaşıdır.

Bu savaş, çıkar savaşıdır.

ABD, yıllardır dünyaya aynı masalı anlatıyor: “Nükleer tehdit.”

Oysa tarih bize başka bir gerçeği anlatıyor.

Irak’ta da aynı yalan söylendi. “Kitle imha silahları var” dediler. Sonra ne oldu? O silahlar hiçbir zaman bulunamadı. Ama Irak’ın petrolü bulundu. Irak’ın kaynakları bulundu. Irak’ın geleceği çalındı.

Bugün İran üzerinden sahnelenen gerilim de aynı senaryonun yeni perdesidir.

Çünkü mesele nükleer değildir.

Mesele petroldür.

Mesele doğalgazdır.

Mesele, Ortadoğu’nun damarlarına hükmetme meselesidir.

Ve bu kirli denklemin merkezinde, bölgeyi sürekli ateşin içinde tutarak kendi güvenlik doktrinini genişleten bir devlet vardır: İsrail.

Benjamin Netanyahu yönetimi, yıllardır krizle beslenen bir siyaset yürütmektedir. Çünkü savaş, onların en güçlü kalkanıdır. Kaos, onların en güvenli zırhıdır.

Dün Gazze’yi bombaladılar.

Bugün İran’ı hedef alıyorlar.

Çünkü dikkatler başka yere kaydıkça, işgal görünmez olur.

Çünkü dünya başka yangınlara bakarken, gerçek yangının üzeri örtülür.

Bu yalnızca bir askeri operasyon değil, aynı zamanda bir algı operasyonudur.

Öte yandan uluslararası siyasetin karanlık koridorlarında dolaşan dosyalar, ilişkiler ve iddialar da bu güç mücadelelerinin gölgesini büyütmektedir. Özellikle Donald Trump döneminde tartışılan bağlantılar, Jeffrey Epstein dosyaları ve istihbarat savaşlarına dair iddialar, küresel güç ilişkilerinin ne kadar karmaşık ve sert olduğunu göstermektedir.

Bu düzen, şeffaf bir düzen değildir.

Bu düzen, güçlü olanın haklı sayıldığı bir düzendir.

Ama bu karanlığın içinde bir ülke vardır ki, o ülke ateşi büyüten değil, söndürmeye çalışan taraftır.

O ülke Türkiye’dir.

Recep Tayyip Erdoğan’ın çağrısı bu yüzden tarihseldir. Çünkü Türkiye bilir ki bu coğrafyada bir çocuğun gözyaşı, bütün insanlığın yenilgisidir.

Bugün mesele yalnızca İran değildir.

Bugün mesele yalnızca Gazze değildir.

Bugün mesele, insanlığın vicdanıdır.

Ya dünya, güçlünün hukukuna boyun eğecektir…

Ya da mazlumun yanında duracaktır.

Tarih, her şeyi yazar.

Ama en çok şunu yazar:

Kim bombaladı?

Kim sustu?

Ve kim direndi?

Zaman, en acımasız zalimdir. Kimseye torpil geçmez, kimseyi beklemez. Saraylardan da geçer, bodrum katlardan da… Ve herkesin cebinden, fark ettirmeden, bir ömür çalar. İşte bu yüzden asıl soru şudur: Giderken insan olarak mı gidiyoruz, yoksa sadece yaşamış gibi mi yapıyoruz?

İnsan hata yapar. Bu, ne bir inanç meselesidir ne de bir kültür. Bu, insan olmanın kaçınılmaz yazgısıdır. Yanılırız, kırarız, susmamız gereken yerde bağırır; konuşmamız gereken yerde susarız. Bazen bir başkasının hakkını çiğner, bazen kendi vicdanımızı sustururuz. Asıl felaket, hatanın kendisi değil; hatayı normalleştirmektir. Asıl çürüme, “Benden bir şey olmaz” demek kadar, “Nasıl olsa affedilirim” diyerek kötülükte ısrar etmektir.

Tövbe, yalnızca bir dini kavram değildir.
Tövbe, insanın kendine karşı dürüst olabilmesidir.
Tövbe, yanlışta diretmemektir.
Tövbe, “Ben hata yaptım” diyebilecek kadar insan kalabilmektir.

Bugün dünya, tövbe etmeyenlerin elinde yanıyor.
Pişmanlık duymayan zalimlerin, yüzü kızarmayan katillerin, vicdanı çoktan iflas etmiş iktidarların elinde…
Çocukların açlıktan öldüğü coğrafyalarda tok yalanlar konuşuluyor.
Mazlumların çığlığı bastırılırken, zalimler kürsülerden ahlak dersi veriyor.
Ve ne yazık ki en büyük günah, artık utanmamaktır.

Buradan haykırıyorum:
Zalim olan herkes, hangi bayrağı taşıdığına bakılmaksızın zalimdir.
Hangi inancı kullandığına bakılmaksızın, insanı ezen herkes suçludur.
Dini, ideolojiyi, milliyeti; kötülüğüne kalkan yapanların hepsinden insanlık nefret ediyor. Çünkü insanlık, zulümle asla aynı safta durmaz.

Ama hâlâ bir umut var.
Çünkü insan, en karanlık anda bile yönünü değiştirebilen tek varlıktır.

Bir an durmak…
Bir an susmak…
Bir an kendine şu soruyu sormak yeterlidir: “Ben, başkasının hayatında bir yara mıyım, yoksa bir merhem mi?”

İşte tövbe, tam da bu soruda başlar.

Kalp, pas tutar. Vicdan, ihmal edilirse körelir. Küçük haksızlıklar, alışkanlığa dönüşür. Önce “önemsiz” dersin, sonra “herkes yapıyor” dersin, en sonunda da “ben haklıyım” noktasına gelirsin. O noktada insan, kendini kaybeder. Akıl görmez, göz ayırt etmez, dil hakikati söylemez olur.

Bugün ihtiyacımız olan şey, daha fazla slogan değil; daha fazla vicdandır.
Daha fazla bağırmak değil; daha fazla utanabilmektir.

İnanan için bu, tövbedir.
İnanmayan için bu, yüzleşmedir.
Ama ikisi de aynı kapıya çıkar: İnsanca yaşamak.

Ve unutmayalım: İnsanlık, affedeni sever ama zulmü asla unutmaz.
Merhamet, güçsüzlük değil; en büyük direniştir.
Ve kötülüğe bulaşmış hiçbir el, tövbe ile temizlenmeden masum değildir.

Belki bugün…
Belki bu gece…
Belki tam da şimdi…
İnsan, kendine dönmelidir.

Çünkü dünya, zalimlerden çok; sessiz kalanlar yüzünden bu halde.