Bir ozanın yüreğinden dökülen sözler, milyonların vicdanında yankı buluyor. Sorulması gereken soru şu: Değişen zaman mı, yoksa değişen biz miyiz?

Pazar sabahları insanın kendisiyle konuştuğu zamanlardır.

Haftanın telaşı biraz olsun diner, şehir biraz yavaşlar, insanın kulağı da kalbine daha çok yaklaşır.

Bugün öyle bir pazar sabahında, bir ozanın yüreğinden dökülen sözlere takıldı aklım.

Sorduğu soru aslında hepimizeydi:

“Nerede o eski biz?”

Dikkat edin…

“Nerede o eski günler?” demiyor.

“Nerede o eski insanlar?” da demiyor.

Doğrudan bizi soruyor.

Çünkü mesele zamanın değişmesi değil.

Mesele insanın değişmesi.

Eskiden insanların daha zengin olduğunu söyleyemeyiz.

Daha lüks evlerde yaşadığını da…

Daha çok imkana sahip olduğunu hiç söyleyemeyiz.

Ama bir şey vardı.

Birbirimize karşı daha fazla saygımız vardı.

Bir sofranın bereketi sadece yemekle ölçülmezdi.

Bir mahallenin değeri binalarıyla değil, insanlarıyla bilinirdi.

Bir büyüğün sözü nasihat, bir küçüğün hatası emanet sayılırdı.

Şimdi dönüp etrafımıza bakıyoruz.

Aynı apartmanda yaşayan insanlar birbirinin adını bilmiyor.

Aynı sokakta yürüyenler birbirinin gözünün içine bakmıyor.

Aynı masada oturanlar bile aynı duyguyu paylaşamıyor.

Peki ne oldu bize?

Bu soru siyasetin de üstünde…

Ekonominin de üstünde…

Gündelik tartışmaların da üstünde bir soru.

Çünkü bir millet önce kalbinde güçlenir.

Kalbi yorulan toplumların ayakta kalması zorlaşır.

Bugün çocuklarımız için kaygılanıyoruz.

Gençlerden şikayet ediyoruz.

Eğitimden yakınıyoruz.

Sosyal medyanın insanları değiştirdiğini söylüyoruz.

Belki de biraz durup şu soruyu sormamız gerekiyor:

Biz çocuklarımıza neyi miras bırakıyoruz?

Daha büyük evler mi?

Daha pahalı arabalar mı?

Yoksa karakter mi?

Vicdan mı?

Merhamet mi?

Çünkü insanı ayakta tutan bina değil, değerlerdir.

Milleti ayakta tutan para değil, ortak vicdandır.

İşte yıllardır adına “töre” dediğimiz şey de tam olarak budur.

Töre…

Bazılarının sandığı gibi baskı değil.

Töre; büyüğe saygıdır.

Töre; küçüğe şefkattir.

Töre; komşunun hakkını gözetmektir.

Töre; yetimin başını okşamaktır.

Töre; doğruluktan ayrılmamaktır.

Töre; insan kalabilmektir.

Bugün kaybetmekten korkmamız gereken şey sadece ekonomik değerler değildir.

Asıl korkmamız gereken, bizi biz yapan değerlerin sessizce elimizden kayıp gitmesidir.

Çünkü milli kimlik sadece nüfus cüzdanında yazan bir ifade değildir.

Milli kimlik; bir milletin hafızasıdır.

Vicdanıdır.

Karakteridir.

Ve geleceğe bıraktığı izdir.

Karamsar değilim.

Çünkü bu millet daha zor zamanları da gördü.

Küllerinden yeniden doğmasını da bildi.

Yeter ki birbirimizi dinlemeyi unutmayalım.

Yeter ki doğruluktan vazgeçmeyelim.

Yeter ki çocuklarımıza sadece başarıyı değil, ahlakı da öğretelim.

Yeter ki birbirimize yeniden selam vermeyi hatırlayalım.

Belki o zaman kaybettiğimizi sandığımız birçok şeyin aslında hala içimizde yaşadığını göreceğiz.

Vatan aşkı, öyle sıradan bir sevgi değildir. O, canımızı ve gönlümüzü feda edecek kadar derin, kalbimizi yakıp iliklerimize kadar işleyen bir tutkudur. Tıpkı bir aşkta olduğu gibi… Şairin dediği gibi, aşk ki can ve gönül mülkünü yağmalayan, insanı her türlü sıradanlıktan uzaklaştırıp fevkalade bir hâle sokan bir güçtür; işte milliyetçi bir Türk evladının vatan sevgisi de böyledir. Ülkücülük, sadece bir fikir değil; vatanına, milletine ve tarihine adanmış bir yaşam biçimidir.

Vatan aşkı, insanı göğsüne belâ zincirleri takacak kadar cesur, Mecnun misali fedakâr kılar. Millet uğruna çekilen sıkıntılar, gözyaşları ve eziyetler, insanın kalbinde ateş gibi yanar; ama o ateş, milliyetçi bir Türk’ü ayağa kaldırır, onu büyütür ve yüceltir. Ecdadımızın da dediği gibi, canını ortaya koymayan, mihneti sineye çekmeyen bir evlat, milletine layık olamaz. Her karış toprağımız, her bayrağımız, her şanlı zaferimiz bu aşkın ve ülkücülüğün sembolüdür.

Sadakatsizlik ve vefasızlık ne kadar büyük bir acı verse de, milletimizin gönlündeki aşk ve ülkücü inanç daha büyüktür. Tıpkı bülbüllerin geceleri sessizce inleyip sabahı beklemesi gibi, biz de zorluklar karşısında sessiz ve kararlı bir sabırla bekleriz. Milliyetçi ve ülkücü fedakârlık, milletimizin değerlerini korumak için çekilen cefalarda kendini gösterir; çünkü her gözyaşı, her çile, bu kutsal toprakların bağımsızlığına, şanına ve şerefine hizmet eder.

Vatan aşkı, kalbimizde bir keman gibi titreşir. Sevgiliyi hatırlatan her nota gibi, vatanı hatırlatan her düşünce, her anı ve her mücadele, ruhumuzu büküp aynı anda güçlendirir. Bir keman gibi… O ezgiyi dinleyenler, bu aşkın büyüklüğünü, ülkücü milliyetçi bir ruha dönüşünü hisseder. Fenni ve teknik bilgiler, stratejiler ve planlar da aynı şekilde bu aşkın ve ülkücülüğün levhasına yazılır; çünkü millet aşkı, sadece duygusal değil, akıl ve irade işidir.

Her Türk evladı, bu aşk uğruna gözyaşı döker, canını ortaya koyar ve gerektiğinde dağlar gibi engellere karşı durur. Gözyaşlarımız, tıpkı şairin dediği gibi deniz olur; ama bu deniz, milletimizin ve ülkümüzün geleceğini sulayan kutsal bir nektardır. Her acı, her fedakârlık, bu ulvî davanın ve ülkücü mücadelenin bir parçasıdır.

Milliyetçilik ve ülkücülük, sadece bir söz veya slogan değildir. Milliyetçilik, milletin kalbinde yaşayan, onu dirilten ve ayağa kaldıran bir tutkudur; ülkücülük ise bu tutkunun eyleme dönüştüğü yoldur. Vatan için çekilen acılar, millet için yapılan fedakârlıklar, gözyaşıyla sulanan kahramanlıklar… İşte bunlar, cihan-ı şümul davasının temelleridir. Bizler, tarihin yükünü omuzlayarak yürüyen evlatlar olarak, bu aşkı, bu ülkücü ruhu ve milliyetçi inancı yaşatmak ve diri tutmak zorundayız.

Unutmayalım: Aşk, fedakârlık ve kararlılık ister; millet aşkı da aynı şekilde. Vatan ve millet uğruna çekilen her çile, her gözyaşı, her fedakârlık kutsaldır. Bizler, geçmişin kahramanlarından aldığımız ilhamla, bugün de aynı aşkı, aynı milliyetçi ruhu ve ülkücü davayı taşıyor ve yarın için mücadele ediyoruz. Çünkü vatan, aşk kadar kutsaldır; millet, fedakârlık kadar ulvîdir; ülkücülük ise bu kutsallığın fiili ve yaşam biçimidir.

Ve bilmeliyiz ki, bu yolda gözyaşları akacak, bedeller ödenecek ama Türk milleti ve ülkücü evlatları, bir aşk uğruna, bir dava uğruna her zaman ayağa kalkacak, alnı ak, göğsü kabarık olarak yoluna devam edecektir.

Vatan aşkı, millet fedakârlığı, milliyetçilik ve ülkücülük ideali… İşte bu dava uğruna canını ortaya koyan biziz!

Sevgili okurlar, bu haftaki Pazar sohbetimizde, yüreğimizin en derin köşesinde taşıdığımız en kutsal değeri konuşmak istiyoruz: vatan ve millet ruhu. Vatan, bizim için yalnızca bir kara parçası değildir. O, şanlı ecdadımızın bizlere bıraktığı mukaddes bir emanettir.

Her karışı, kahraman milletimizin kanıyla yoğrulmuş; her taşında canını, sevdiklerini ve hatta tüm varlığını feda eden necip evlatlarımızın emeği vardır. Bu topraklar, bize huzur ve güven sunmakla kalmaz; aynı zamanda özgürlüğün onurunu ve istikbâlin umudunu taşır.

İşte bu nedenle vatan sevgisi, sadece bir duygu değil; nesiller boyu taşınacak, korunacak ve gelecek kuşaklara aktarılacak yüce bir mirastır.

MEHMETÇİK, YİĞİTLİĞİN SEMBOLÜ

Vatan denince aklımıza gelen ilk isim, hiç şüphesiz Mehmetçik’tir. Onun cesareti, gözü pekliği ve fedakârlığı milletimizin kalbinde yaşayan bir efsanedir. Mehmetçik cepheden cepheye koşar, karşısına çıkan her türlü zorluğu göğüsler ve tek bir söz söyler: “Vatan sağ olsun!”. O sadece bir asker değil; o, vatanın bekası için canını feda eden bir yiğittir. Her karışı kanla yoğrulmuş bu toprakların bekçisidir, ecdadımızın mirasını dimdik taşıyan bir kahramandır.

Şehitler tepesi boş değildir; toprağını kahramanlar beklemektedir. Bir bayrağın dalgalanması için rüzgâr bekliyorsa, bizler de bu bayrağı her daim yükseklerde tutmakla mükellefiz. Mehmetçik, bizim için bir örnek, bir ilham kaynağıdır.

İSLAM’IN SON ORDUSU VE TÜRK’ÜN BEKLEYEN KUDRETİ

Kur’an-ı Kerim bize yol gösterir: “Allah yolunda öldürülenlere sakın ölüler demeyin. Bilâkis onlar diridirler; Rableri katında rızıklara mazhar olmaktadırlar.” Bu sözler, iman ve cesaretle donanmış ordumuzun yüce ruhunu tarif eder. Mehmetçik, sadece sınırlarımızı korumaz; o, adaletin, özgürlüğün ve insanlığın bekçisidir.

Türk milletinin kudreti, tarih boyunca olduğu gibi bugün de dimdik ayaktadır. Her meydanda, her cephede, her zorlu anda bu kudret kendini gösterir. Ecdadımızın bıraktığı mirası korumak, milletimizin bağımsızlığını savunmak ve vatan sevgisini nesiller boyunca taşımak, her birimizin kutsal görevidir.

MİLLET OLARAK SORUMLULUKLARIMIZ VAR

Vatanın bütünlüğü ve milletin selameti, hepimizin omuzlarındadır. Tarih, bize bu sorumluluğu hatırlatır: Bedir’den Malazgirt’e, İstanbul’un Fethi’nden Çanakkale’ye, İstiklâl Harbi’nden 15 Temmuz’a kadar şehit düşen kahramanlarımızın mirası, bugün de yaşatılmaktadır. Onlar, vatan ve millet sevgisinin en yüksek örneklerini bizlere bırakmıştır.

Her birimiz, bu mirası korumak, geleceğe aktarmak ve fitneye fırsat vermemekle yükümlüyüz. Kardeşliğimizi korumak, milli ve manevi değerlerimize sahip çıkmak, her zaman önceliğimiz olmalıdır. Çünkü vatanın bekası, milletin selameti, bu kutsal ruhun üzerinde yükselir.

DUALARIMIZ VE KUTLU MÜCADELE

Peygamber Efendimiz (s.a.s) buyurur ki, “İki göz vardır ki cehennem ateşi onlara dokunmaz: Biri, Allah korkusundan ağlayan gözdür. İkincisi ise gecesini Allah yolunda nöbet tutarak geçiren gözdür!” İşte Mehmetçik’in gözleri, gecesini vatan ve millet için nöbet tutan bu kutsal gözlerdir. Onlar, yalnızca ülkemizi değil, aynı zamanda adalet ve insanlık değerlerini de korur. Bizler de dualarımızla, birlik ve kardeşlik ruhumuzla onların yanında olmalıyız.

VATAN VE MİLLET RUHUMUZUN SONSUZ MİRASI

Sevgili okurlarım, vatan ve millet ruhu kanla, imanla ve fedakârlıkla şekillenmiş bir mirastır. Bu mirası korumak, gelecek kuşaklara aktarmak ve kahraman ecdadımızın bıraktığı emanete sahip çıkmak, her birimizin kutsal görevidir. Şehitlerimizin ruhu şad, gazilerimizin ayağına taş değmesin.

Türk milleti, bekleyen kudretiyle dimdik ayakta durmaktadır. İslam’ın son ordusu tarih sahnesinde gururla durmaktadır. Milletimizin bağımsızlığı, özgürlüğü ve onuru, her birimizin yüreğinde yükselen bir meşaledir. Vatan, kan ve ecdad mirası olarak bize emanet edilmiştir; onu korumak ve yüceltmek, her Müslüman’ın ve her vatan evladının yüce sorumluluğudur.

Sevgili okurlar, gelin bu Pazar, kendimize şu soruyu tüm samimiyetimizle soralım:
Bu vatanın emanetine gerçekten layık olabiliyor muyuz?

Şehitlerimizin kefensiz yattığı bu topraklarda, gazilerimizin fedakârlıklarıyla şekillenen bu bayrağın altında nefes alırken; onların bıraktığı mirası ne kadar koruyoruz, ne kadar taşıyoruz, ne kadar sahipleniyoruz?

Bu aziz vatan, bizden kuru sözler değil; dik duruş, sarsılmaz iman ve kararlı bir duruş istiyor.
Millet olmanın bedelini canıyla ödeyen ecdadın mirası, ancak uyanık bir ruh, diri bir yürek ve sarsılmaz bir birlik ile taşınabilir.

Gelin, şehitlerimizin hatırasını sadece anmakla kalmayalım;
onların bıraktığı sorumluluğu omuzlarımızda hissedelim.

Gelin, vatanı sadece sevmekle yetinmeyip,
onu korumak, yüceltmek ve gelecek nesillere daha güçlü devretmek için uyanalım.

Bu mukaddes emaneti hafife almak, sadece geçmişe değil; geleceğe de ihanet olur.
O yüzden bugün, tam da bugün,
vatan ruhunu yeniden kuşanalım, millet olmanın gururunu yeniden hatırlayalım.

Çünkü bu topraklara sahip çıkmak bir tercih değil,
bizim kaderimizdir, görevimizdir, namus borcumuzdur.

Devletin imkânları, bu milletin alnının teriyle, emeğiyle, vergisiyle biriken emanet hazinelerdir. Bu nedenle kamu kaynaklarının her kuruşu, tıpkı “beytül mal” gibi kutsal bir sorumluluk ister. O kuruşa ihanet etmek, sadece hukuka değil; milletin alın terine, helal lokmasına gölge düşürmektir.

Rüşvet, yolsuzluk, adam kayırma, hazineyi belirli zümrelere peşkeş çekme ya da devlet sırlarını yabancılara taşıma gibi davranışlar; yalnızca bireysel bir yanlış değildir. Bunlar, devlet düzenine, kamu hakkına ve Türk Milletinin istikbaline karşı işlenmiş ağır bir ihanettir.
Çünkü milletin sırtındaki yük arttıkça, devletin omurgası zayıflar; omurga zayıfladıkça da vatanın direnci kırılır.

İşte bu nedenle her birimizin sorumluluğu büyüktür:
Kamunun hakkını korumak, adaleti gözetmek, emanete halel getirmemek ve devlet malını kendi malı değil; milletin ortak namusu olarak bilmek…

Ve unutmayalım!
Vatanın kaderi, milletin vicdanında başlar.