Nusaybin’de sınır hattında yapılan bir grup toplantısında, DEM Parti Eş Genel Başkanı Tuncer Bakırhan’ın MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’ye yönelik sözleri, sadece bir siyasi eleştiri değil; açık bir hadsizlik, açık bir ideolojik saldırıdır.

“Sana mı soracağız kimin kimi temsil ettiğini?” diyor Bakırhan.
Peki biz de soralım: Siz kimsiniz? Kimi temsil ediyorsunuz?

50 bin insanın kanına girmiş bir terör örgütünün siyasi uzantısı olarak, hangi yüzle temsil iddiasında bulunuyorsunuz? Bu ülkede Türk’ün de Kürt’ün de ocağına ateş düşüren ideolojinizle mi temsil ediyorsunuz halkı?

Siz Değil misiniz?

Siz değil misiniz, “Kürt halkını temsil ediyoruz” yalanıyla Kürt çocuklarını dağa kaçıran?
Siz değil misiniz, ABD’nin, İsrail’in ve Batı emperyalizminin taşeronluğunu yapan?
Siz değil misiniz, Türk milletine düşmanlık ederken ABD’nin kapısında sıraya girip 70 bin TIR silah ve mühimmat alan?

Bugün hâlâ “biz Kürtleri temsil ediyoruz” diyorsunuz. Hangi Kürtleri?
Evladını kaybeden Kürt anaları mı?
Köyleri boşaltılan, gençleri kandırılan, geleceği çalınan Kürt halkı mı?

ABD’nin Değirmenine Su Taşıyanlar

Yıllarca ABD’nin değirmenine su taşıdınız.
Yıllarca “stratejik ortaklık” masallarıyla emperyalizme hizmet ettiniz.
Sonra ne oldu?
Bir kenara atıldınız. Kullanıldınız. Terk edildiniz.

Şimdi çıkmış, Devlet Bahçeli gibi devlet adamlığıyla, tutarlılığıyla, vatan duruşuyla tanınan bir lidere dil uzatıyorsunuz.

Sen Kimsin, Bahçeli Kim?

Devlet Bahçeli, dün ne söylediyse bugün de onu söyleyen bir liderdir.
Devlet Bahçeli, dün teröre ne diyorsa bugün de onu demektedir.
Devlet Bahçeli, koltuk için değil, devlet için siyaset yapan bir isimdir.

Siz ise dün methiyeler dizdiğiniz, bugün işinize gelmediği için saldırdığınız bir duruşsuzluğun temsilcilerisiniz.

Bugün “SDG Kürtleri temsil ediyor” diyorsunuz.
Hayır!
SDG, Kürtleri değil; ABD’nin bölgesel planlarını ve İsrail’in uşaklığını temsil ediyor.
SDG, halkları değil; küresel projeleri temsil ediyor.

Karar Verin!

Artık karar verin!
Türkiye partisi mi olacaksınız?
Yoksa küresel emperyalistlerin maaşlı aparatı mı?

İki sandalyeye birden oturamazsınız.
Hem “halk temsilcisi” hem “yabancı istihbaratların uzantısı” olunmaz.

Ve son sözümüz şudur:
Devlet Bahçeli’ye dil uzatmak sizin ne siyasi çapınıza ne de tarih bilincinize sığar.
Adı gibi Devlet, duruşu gibi devlet adamı olan bir lidere saldırmak, sizin ne kadar küçüldüğünüzün göstergesidir.

Haddinizi bilin.

Türkiye bir kez daha kanlı bir senaryoyla yüz yüze bırakıldı. Yalova’da kahraman polislerimizin canı pahasına yürüttüğü DEAŞ operasyonu, sadece bir güvenlik olayı değil; küresel bir mesaj, kirli bir hatırlatma, karanlık bir hesaplaşmadır. Üç evladımız şehit düştü. Sekiz polisimiz ve bir bekçimiz yaralandı. Acımız büyük, öfkemiz diri, hafızamız açıktır.

Kimse bize bu yaşananları “tesadüf”, “yalnız kurt”, “anlık güvenlik zafiyeti” diye yutturmaya kalkmasın. Bu topraklarda DEAŞ kendiliğinden ortaya çıkmadı, kendi kendine palazlanmadı. DEAŞ; beslenen, donatılan, eğitilen ve sahaya sürülen bir aparattır. Emperyalizmin kanlı eldivenidir. Ve o eldivenin içinde kimlerin olduğu artık sır değildir.

ABD, İngiltere, bazı AB ülkeleri ve Ortadoğu’nun kanlı kasabı İsrail…
Fail bellidir. Senaryo bellidir. Amaç nettir.

Bugün DEAŞ, Türkiye’ye karşı yeniden sahneye sürülüyorsa bunun tek bir nedeni vardır: Türkiye’nin bağımsız duruşu, bölgesel ağırlığı ve Filistin’de, Gazze’de mazlumdan yana saf tutması. İsrail’in tahammül edemediği de budur. Emperyal merkezlerin hazmedemediği de.

Unutmayalım: Trump’ın bizzat söylediği bir hakikat vardır ve bu cümle tarihe not düşmüştür: “DEAŞ bir ABD aparatıdır.”
Bu kadar açık, bu kadar net.

Oyun aynıdır, figüranlar değişir.
Dün El Kaide’ydi, bugün DEAŞ’tır.
Yarın başka bir isimle yine sahne alacaklardır.

Ama hedef hep aynıdır:
Türkiye’yi içerden karıştırmak, güvenlik algısını sarsmak, toplumsal sinir uçlarına dokunmak, devleti zaaf içinde göstermek, milletin direncini kırmak.

Tam da bu noktada içerideki siyasi fırsatçılar devreye sokulmak istenir. Terörün dumanı tüterken, şehitlerimizin kanı kurumamışken, devletin sahada verdiği mücadele sürerken yapılan provokatif çıkışlar; ya büyük bir basiretsizliğin ya da bilinçli bir siyasi hesapçılığın ürünüdür. Terörle mücadele, oy devşirme malzemesi değildir. Şehitlerimizin aziz hatırası, ucuz siyasi sloganlara meze yapılamaz.

Türkiye bugün “Terörsüz Türkiye” hedefini konuşuyorsa, bu hedefi sabote etmek isteyenler de boş durmayacaktır. DEAŞ’ın uyuyan ya da uyanık hücreleri bu yüzden harekete geçirilmiştir. Mesaj şudur:
“Geri dur, bölgesel iddia taşıma, Filistin’e sahip çıkma.”

Ama bilmiyorlar.
Bu millet tehditle yön değiştirmez.
Bu devlet terörle pazarlık yapmaz.
Bu topraklar diz çöktürülemez.

Yalova’da şehit düşen kahramanlarımız, sadece bir operasyonda değil; Türkiye’nin istiklal yürüyüşünde can vermiştir. Onlar, küresel senaryolara karşı yazılan yerli ve milli direnişin adıdır. DEAŞ’ı sahaya sürenler şunu iyi bilsin: Türkiye, bu oyunun senaryosunu ezbere bilmektedir. Ve bu kez finali de kendisi yazacaktır.

Terörü besleyenler kaybedecek,
Maşalar paramparça olacak,
Türkiye dimdik ayakta kalacaktır.

Türk Milleti’nin başı sağ olsun.

Tarih, bazı isimleri sadece kaydetmez; onları milletlerin kalbine mühürler.
Abdülhamid Han işte o isimlerdendir.
O, yalnızca bir padişah değil; çökmekte olan bir cihanın omuzlarına yüklediği emaneti imanla, akılla ve sabırla taşıyan bir devlet adamıydı.

“Abdülhamid Han’dan ayrılık…”

Payitahtta titreyen salalar, yalnızca bir sultanın vefatını değil; bir çağın kapanışını haber veriyordu.
O gün yalnız İstanbul yetim kalmadı; cümle vatan, cümle İslam yetim kaldı.

Abdülhamid Han’ın mücadelesi sıradan bir iktidar kavgası değildi.
Onun kavgası; ümmetin birliği, devletin bekası, mazlumun ahı içindi.
Dört bir yandan kuşatılan Osmanlı’ya karşı silahla değilse bile ferasetle, sabırla, dua ile direndi.
Haritayla değil; kalple savaştı.

Bu topraklarda Abdülhamid Han’ı sevmek bir tercih değildir;
bir saflaşmadır.

Çünkü Abdülhamid Han’ı anlamak; devlet nedir, ihanet nedir, direniş nedir bunu bilmektir.
Onu hâlâ “istibdat” diyerek ananlar ya tarihi okumamış ya da okuduğunu inkâr etmeyi meslek edinmiştir.

Abdülhamid Han, çökmekte olan bir imparatorluğu teslim etmeyen son iradedir.
Silahla değilse bile aklıyla savaşmış, kurşunla değilse bile ferasetiyle düşmanı durdurmuştur.
Onun devri, masa başında çizilen haritalara karşı dua ile, diplomasi ile, sabırla verilen bir direniş devridir.

Unutulmasın ki; Abdülhamid Han tahttan indirildikten sonra vatan parçalanmış,
ümmet dağıtılmış, ezan susturulmak istenmiştir.
Bu bir tesadüf değildir.
Bu, direnen iradenin devre dışı bırakılmasının bedelidir.

O, bir karış toprağı satmadı.
Siyonist emellere karşı kanla yazılmış bir ret cevabı verdi.
Filistin’i para karşılığı pazarlayanlara değil, “Ben bu toprağı kanla aldım, kanla veririm” diyen bir duruşun adıdır Abdülhamid.

Abdülhamid Han’ın Peygamber Efendimize (sav) olan muhabbeti bir menkıbe değil;
bir devlet politikasıydı.
Medine’de gürültü olmasın diye trenin sesini kısmak, Ravza-i Mutahhara’ya hürmeten edebi kanun kılmak;
ancak ümmeti yöneten değil, ümmetin hizmetkârı olan bir sultanın işidir.

Bugün Abdülhamid Han’ı karalamaya çalışanlar şunu iyi bilsinler ki, Onun mücadelesi kaybedilmedi; yarım bırakıldı. Ve bu milletin damarlarında hâlâ o mücadeleyi tamamlayacak irade mevcuttur.

Abdülhamid Han bir şahıs değildir.
O bir devlet aklıdır.
O bir istikamet pusulasıdır.
O, Batı’ya öykünerek değil; kendi köklerine yaslanarak ayakta kalmanın adıdır. Bu yüzden Abdülhamid Han’ı savunmak, geçmişi savunmak değildir; geleceği savunmaktır.

Yetim kalan vatan,
sahipsiz kalan ümmet,
hesabı sorulmamış ihanetler…
Hepsinin ortak bir adı vardır Abdülhamid Han’ın yokluğu.

Ama bilinmelidir ki; bu millet, sultanlarını sürgünde bıraksa da fikrini sürgüne göndermez. Ve bir gün, Abdülhamid Han’ın direniş ahlakı yeniden devletin omurgası olacaktır.

Cennet mekân Sultanım;
şahidiz duruşuna,
şahidiz sadakatine,
şahidiz Peygamber sevdana…

Bu bir ağıt değildir.
Bu bir manifestodur.

Vatan aşkı, öyle sıradan bir sevgi değildir. O, canımızı ve gönlümüzü feda edecek kadar derin, kalbimizi yakıp iliklerimize kadar işleyen bir tutkudur. Tıpkı bir aşkta olduğu gibi… Şairin dediği gibi, aşk ki can ve gönül mülkünü yağmalayan, insanı her türlü sıradanlıktan uzaklaştırıp fevkalade bir hâle sokan bir güçtür; işte milliyetçi bir Türk evladının vatan sevgisi de böyledir. Ülkücülük, sadece bir fikir değil; vatanına, milletine ve tarihine adanmış bir yaşam biçimidir.

Vatan aşkı, insanı göğsüne belâ zincirleri takacak kadar cesur, Mecnun misali fedakâr kılar. Millet uğruna çekilen sıkıntılar, gözyaşları ve eziyetler, insanın kalbinde ateş gibi yanar; ama o ateş, milliyetçi bir Türk’ü ayağa kaldırır, onu büyütür ve yüceltir. Ecdadımızın da dediği gibi, canını ortaya koymayan, mihneti sineye çekmeyen bir evlat, milletine layık olamaz. Her karış toprağımız, her bayrağımız, her şanlı zaferimiz bu aşkın ve ülkücülüğün sembolüdür.

Sadakatsizlik ve vefasızlık ne kadar büyük bir acı verse de, milletimizin gönlündeki aşk ve ülkücü inanç daha büyüktür. Tıpkı bülbüllerin geceleri sessizce inleyip sabahı beklemesi gibi, biz de zorluklar karşısında sessiz ve kararlı bir sabırla bekleriz. Milliyetçi ve ülkücü fedakârlık, milletimizin değerlerini korumak için çekilen cefalarda kendini gösterir; çünkü her gözyaşı, her çile, bu kutsal toprakların bağımsızlığına, şanına ve şerefine hizmet eder.

Vatan aşkı, kalbimizde bir keman gibi titreşir. Sevgiliyi hatırlatan her nota gibi, vatanı hatırlatan her düşünce, her anı ve her mücadele, ruhumuzu büküp aynı anda güçlendirir. Bir keman gibi… O ezgiyi dinleyenler, bu aşkın büyüklüğünü, ülkücü milliyetçi bir ruha dönüşünü hisseder. Fenni ve teknik bilgiler, stratejiler ve planlar da aynı şekilde bu aşkın ve ülkücülüğün levhasına yazılır; çünkü millet aşkı, sadece duygusal değil, akıl ve irade işidir.

Her Türk evladı, bu aşk uğruna gözyaşı döker, canını ortaya koyar ve gerektiğinde dağlar gibi engellere karşı durur. Gözyaşlarımız, tıpkı şairin dediği gibi deniz olur; ama bu deniz, milletimizin ve ülkümüzün geleceğini sulayan kutsal bir nektardır. Her acı, her fedakârlık, bu ulvî davanın ve ülkücü mücadelenin bir parçasıdır.

Milliyetçilik ve ülkücülük, sadece bir söz veya slogan değildir. Milliyetçilik, milletin kalbinde yaşayan, onu dirilten ve ayağa kaldıran bir tutkudur; ülkücülük ise bu tutkunun eyleme dönüştüğü yoldur. Vatan için çekilen acılar, millet için yapılan fedakârlıklar, gözyaşıyla sulanan kahramanlıklar… İşte bunlar, cihan-ı şümul davasının temelleridir. Bizler, tarihin yükünü omuzlayarak yürüyen evlatlar olarak, bu aşkı, bu ülkücü ruhu ve milliyetçi inancı yaşatmak ve diri tutmak zorundayız.

Unutmayalım: Aşk, fedakârlık ve kararlılık ister; millet aşkı da aynı şekilde. Vatan ve millet uğruna çekilen her çile, her gözyaşı, her fedakârlık kutsaldır. Bizler, geçmişin kahramanlarından aldığımız ilhamla, bugün de aynı aşkı, aynı milliyetçi ruhu ve ülkücü davayı taşıyor ve yarın için mücadele ediyoruz. Çünkü vatan, aşk kadar kutsaldır; millet, fedakârlık kadar ulvîdir; ülkücülük ise bu kutsallığın fiili ve yaşam biçimidir.

Ve bilmeliyiz ki, bu yolda gözyaşları akacak, bedeller ödenecek ama Türk milleti ve ülkücü evlatları, bir aşk uğruna, bir dava uğruna her zaman ayağa kalkacak, alnı ak, göğsü kabarık olarak yoluna devam edecektir.

Vatan aşkı, millet fedakârlığı, milliyetçilik ve ülkücülük ideali… İşte bu dava uğruna canını ortaya koyan biziz!