Milliyetçi Hareket Partisi (MHP) Genel Başkanı Devlet Bahçeli, partisinin Siyaset ve Liderlik Okulu’nun 23. dönem açılış töreninde gazetecilerin sorularını yanıtladı. Bahçeli, gündemdeki Orta Doğu gelişmeleri ve iç siyasete ilişkin önemli mesajlar verirken, özellikle Genel Başkan Yardımcısı ve İstanbul Milletvekili İzzet Ulvi Yönter’in görevinden ayrılmasına ilişkin iddialara açıklık getirdi.

Washington’dan gelen her açıklama gerçeği aydınlatmıyor; çoğu zaman sis perdesini daha da kalınlaştırıyor. Beyaz Saray Sözcüsü Karoline Leavitt’in “Trump İran’da 800 idamı durdurdu” iddiası da bu sisin son örneği. Bu açıklama ilk bakışta insani, hatta tarihi bir başarı gibi sunuluyor. Ancak meseleye biraz yakından bakıldığında ortada ciddi bir çelişki, hatta bilinçli bir algı operasyonu olduğu görülüyor.

Öncelikle şunu sormak gerekiyor: ABD’nin ağır ambargolarla boğduğu bir ülkede yaşanan insani krizlerin ahlaki sorumluluğu kime aittir? Eğer Trump gerçekten İran halkının hayatını önemsiyorsa, neden bu halkı açlığa, ilaca erişimsizliğe ve ekonomik çöküşe mahkûm eden yaptırımlar hâlâ yürürlükte?

“800 idam durduruldu” söylemi, kulağa hoş gelen ama altı boş bir siyasi propagandadan ibaret olabilir. Zira iddia edilen bu kişilerin kim olduğu, hangi suçlamalarla yargılandığı ve neden özellikle şimdi gündeme getirildiği belirsizdir. Dahası, bu isimlerin Batı merkezli yapılarla, AB ve Atlantik eksenli istihbarat ağlarıyla bağlantılı “kullanışlı aparatlar” olduğu yönündeki iddialar yabana atılacak türden değildir.

Bugün İran’da yaşananlar spontane bir halk hareketi olarak okunamaz. Evet, sokağa çıkanlar İran halkıdır; ancak bu hareketlerin dijital medya üzerinden yönlendirilmesi, Batılı medya organlarının tek merkezden üretilmiş dili ve senkronize “özgürlük” söylemleri, emperyal aklın sahnede olduğunu açıkça göstermektedir. Bu, Ortadoğu’da defalarca izlediğimiz tanıdık bir senaryodur.

Trump’ın Fox News üzerinden yaptığı açıklamalar, bir devlet adamından çok bir seçim kampanyası yürüten adayın dilini yansıtmaktadır: “Eylemlere devam edin, ABD yardımı yolda.” Bu söylem, İran halkına duyulan bir sevgiden değil, rejim değiştirme hedefinden beslenmektedir. Görünen odur ki ABD, İran dosyasında diplomasi defterini kapatmış; uzun vadeli, yıpratıcı ve vekâlet unsurlarına dayalı bir çatışma stratejisini devreye sokmuştur.

Bu noktada kritik bir başka unsur daha vardır: İran’da FETÖ benzeri yapılanmaların varlığı iddiası. Devletin kılcal damarlarına sızmış, dış istihbarat servisleriyle temas hâlinde olan bu yapıların; CIA, MOSSAD ve İngiliz istihbarat geleneğiyle bağlantılı aparatlar olarak kullanıldığı yönündeki analizler, bölgesel güvenlik perspektifinden ciddiyetle ele alınmalıdır.

Asıl tehlike ise daha derindedir. İran’daki iç karışıklıkların uzun vadede bölgesel haritaları yeniden çizme planına hizmet etme ihtimali göz ardı edilmemelidir. Kademeli olarak oluşturulmak istenen yeni bir “Kürdistan havzası”, yalnızca İran’ı değil; Türkiye’yi, Irak’ı ve Suriye’yi de doğrudan hedef alan jeopolitik bir projedir.

Trump’ın çelişkisi tam da burada düğümleniyor: Bir yandan “sivil ölümlere karşıyım” diyen bir lider, diğer yandan bu ölümlerin altyapısını oluşturan ambargoları, ekonomik savaş araçlarını ve istikrarsızlaştırma politikalarını ısrarla sürdürüyor. Bu, insani bir duruş değil; seçici vicdanla yürütülen emperyal bir stratejidir.

Peki soralım: ABD’nin sınırsız siyasi, askeri ve diplomatik desteğiyle İsrail’in Gazze’de katlettiği 60 bini aşkın sivilin kadınların, çocukların, bebeklerin ve görevini yapan basın mensuplarının kanının hesabını kim verecek? Hastanelerin bombalandığı, gazetecilerin hedef alındığı, toplu mezarların ortaya çıktığı Gazze’de akan kan, Trump’ın “insani hassasiyet” söyleminin neresine düşüyor?

Ey barışçı geçinen Trump; madem vicdan sahibisin, Gazze’deki ölümlere neden sessiz kaldın? Neden İsrail’e “ciddi sonuçlar” hatırlatılmadı? Neden bir tek yaptırım, bir tek uyarı, bir tek kırmızı çizgi görmedik? İran söz konusu olunca yüksek perdeden insan hakları nutukları atanlar, Gazze’de söz konusu olan Müslüman siviller olunca neden kör, sağır ve dilsiz kesildi?

Bu sessizlik bir unutkanlık değil, bir tercihtir. Ve bu tercih bize şunu açıkça gösteriyor. Trump’ın insan hakları söylemi evrensel değil; kime karşı, ne zaman ve hangi stratejik çıkarla kullanılacağı önceden belirlenmiş bir araçtır. İran’da idamlar üzerinden ahlaki üstünlük taslayan bir liderin, Gazze’de on binlerce masumun katledilmesini görmezden gelmesi, vicdan değil; çıkar merkezli bir siyaset anlayışıdır.

İran’a düşen görev nettir: Halkını dinlemek, meşru talepleri görmezden gelmemek ve çözümü dış müdahalelerde değil, kendi toplumsal dinamiklerinde aramaktır. Ancak aynı zamanda, ülkenin iç işlerine yönelik bu çok katmanlı müdahalelere karşı da uyanık olmak zorundadır.

Sonuç olarak; Trump’ın “800 idamı durdurdum” söylemi, tarihe bir insan hakları başarısı olarak değil, bir rejim değiştirme operasyonunun PR cümlesi olarak geçme riski taşımaktadır. Gerçek barış, tweetlerle değil; ambargoların kaldırılmasıyla, halkların iradesine saygıyla ve emperyal hesapların terk edilmesiyle mümkündür.

Ancak görünen odur ki Trump’ın derdi İran halkı değildir. Onun kurtarmaya çalıştığı, yıllardır eğittiği, finanse ettiği, bilgi devşirdiği ve günü geldiğinde sahaya sürdüğü “kullanışlı aparatlarıdır.” Bugün “idamdan kurtardım” diye sunulanlar, yarın İran sokaklarında “özgürlük” etiketiyle vitrine çıkarılacak taşeronlardır. Trump, mazlumları değil; yatırım yaptığı unsurları korumanın, harcadığı paranın ve kurduğu ağların boşa gitmemesinin hesabını yapmaktadır.

Bu yüzden bu hikâyede ne vicdan vardır ne de samimiyet. Ortada yalnızca emperyal aklın soğuk muhasebesi vardır. İran halkı bu oyunun figüranı değil, öznesi olmak zorundadır. Aksi hâlde bugün “idamları durdurduk” diyenler, yarın aynı ülkeyi daha büyük bir kaosun içine sürüklemekten bir an bile tereddüt etmeyecektir.

Tarih bize şunu defalarca öğretti: Bir ülke içeriden karıştırılmadan, sokakları alevlendirilmeden, ekonomisi nefessiz bırakılmadan rejim değiştirilmez. İran’da bugün yaşananlar ne “kendiliğinden halk hareketi” ne de masum ekonomik tepkilerdir. Bu, yıllardır adım adım örülen bir kaos mühendisliğinin sahaya sürülmüş halidir.

Bu gün İran’da bu yaşananlar protesto değil.
Bu yaşananlar muhalefet hiç değil.
Bu yaşananlar halk ayaklanması asla değil.

Bu yaşananlar, bir ülkenin iradesini kırmak, devletini diz çöktürmek ve haritasını masada değil sokakta yeniden çizmek için yürütülen dış destekli bir darbe provasıdır.

Ekmek bahanedir.
Ekonomi bahanedir.
Özgürlük söylemi bir kamuflajdır.

Çünkü hiçbir halk kendi camisinin ateşe verilmesine alkış tutmaz.
Hiçbir millet kendi bayrağını yakarak özgürleşmez.
Hiçbir meşru itiraz, kutsalına saldırarak, sembollerini çiğneyerek, ülkesini aşağılayarak yapılmaz.

Camiler yakılıyorsa,
Bayraklar yerlerde sürükleniyorsa,
Şiddet organize ediliyorsa…

Orada halk yoktur.
Orada muhalefet yoktur.
Orada provokasyon vardır, istihbarat vardır, kiralık kaos vardır.

Bu, sokaktan yükselen bir isyan değil; dışarıdan itilen, parayla beslenen, kameralarla servis edilen bir yıkım senaryosudur.

Bu senaryo tanıdıktır.
Oyuncular tanıdıktır.
Ve hedef bellidir: İran’ı içeriden çökertmek.

İran bugün açlıkla değil, istihbaratla terbiye edilmek isteniyor. Sokaklara dökülen öfkenin arkasında ne spontane halk iradesi var ne de masum talepler. Arkasında CIA var, MOSSAD var, dolar var, turist kılığında sokulmuş kiralık provokatörler var.

Camiler yakılıyorsa,
İnsanlar diri diri ateşe veriliyorsa,
Kafalar kesiliyorsa…

Bu, ne özgürlüktür ne adalet.
Bu, işgalin yeni versiyonudur.

Bayrak Yakanlar Kimin Bayrağını Taşıyor?

Batı medyası aynı anda düğmeye bastı.
Aynı görüntüler, aynı başlıklar, aynı yalanlar:

“Rejim halkını öldürüyor.”

Oysa gerçek şu:
Devlet, halkını değil; devlet kılığına girmiş düşmanı temizlemeye çalışıyor.

ABD, İran’da rejim değişikliği istiyor çünkü:

• İsrail’in güvenliği için İran nefessiz bırakılmalı

• Çin-Rusya hattı koparılmalı

• Ortadoğu yeniden kanla şekillendirilmeli.

Ve evet, bunu ekonomik kriz bahanesiyle yapıyorlar.

Trump: Kaosun Tetikçisi

Trump tehdit ediyor, Pehlevi artıkları kışkırtıyor, Batı basını alkış tutuyor.
Bu bir denklem değil; bu bir darbe provasıdır.

ABD kendi içindeki çürümeyi örtmek için dünyayı ateşe atıyor.
Seçim kaosu, borç batağı, sokak çatışmaları…
Bunların hepsini perdelemek için düğmeye basıldı.

İran bugün hedefteyse, yarın hedef sizsiniz.

İran Uyanmak Zorunda

İran’ın artık yarım önlemlerle, ikili askeri yapılarla, belirsiz güvenlik refleksleriyle yol alması mümkün değil.

• Devrim Muhafızları ve ordu tek komuta altında birleşmelidir.

• Provokatör ile protestocu ayırt edilmeden atılacak her adım, Washington’un ekmeğine yağ sürer.

• Sertlik şarttır ama akılsız sertlik intihardır.

Roma’yı yakan Neron’du.
Bugün dünyayı yakmaya çalışan ise Beyaz Saray’dan konuşuyor.

Trump, çağımızın NERON’udur.

Ve tarih şunu yazar:
İran düşerse, sırada Avrupa vardır.
Fransa, Almanya, İtalya…
Hiçbiri bu ateşten muaf değildir.

Bugün Pazar.
Ama bu bir tatil yazısı değil.
Bu, dünyanın yüzüne çarpılan bir tokattır.

Artık kimse bizi aptal yerine koymasın.
Kimse “demokrasi”, “insan hakları”, “hukuk devleti” gibi süslü kelimelerin arkasına saklanmasın.
Çünkü gerçek ortada duruyor ve haykırıyor:

Dün Türkiye’de FETÖ eliyle yapılmak istenen neyse, bugün Venezuela’da yapılan odur.
Yöntem aynı.
Senaryo aynı.
Akıl aynı.
Sadece oyuncular ve sahne değişmiştir.

2016’da Türkiye’de ne yapılmak istendi?
Seçilmiş iktidar devrilecek, milli irade gasp edilecek, ülke vesayet altına alınacaktı.
Aparat kimdi?
FETÖ.

Peki bugün Venezuela’da ne yapılıyor?
Seçilmiş devlet başkanı gayrimeşru ilan ediliyor, ülke kaosa sürükleniyor, ekonomik ambargolarla halk açlığa mahkûm ediliyor.
Ama bu kez fark ne biliyor musunuz?

Bu kez ABD aparat kullanmıyor.
Bu kez darbenin kendisi sahnede.

Normalde ne yapardı?
Bir örgüt bulur, bir muhalif figür parlatır, bir “özgürlük” masalı anlatır, sonra perde arkasından ülkeyi yakardı.
Irak’ta yaptı.
Libya’da yaptı.
Suriye’de yaptı.

Ama Venezuela’da artık zahmete bile girmiyor.
Çünkü şımarıklık zirvede.
Çünkü cezasızlık alışkanlık yaptı.

Açık açık diyorlar:
“Bu petrol bizim.”
“Bu ülke bizim çıkar alanımız.”
“Bu lider bizim istemediğimiz biri.”

Ve utanmadan buna demokrasi diyorlar.

İşte vicdanları sızlatan ikiyüzlülük tam da burada başlıyor.

Binlerce çocuğun, kadının, sivilin ve gazetecinin ölümünden sorumlu Katil İsrail Başbakanı’nı kırmızı halılarla karşılayan bir ABD, aynı anda başka bir ülkeye “hukuk” dersi veriyor.

Soruyorum:
Hangi hukuk?
Kimin hukuku?
Lahey nerede?
Uluslararası Ceza Mahkemesi neden kör, sağır, dilsiz?
BM neden suskun?

Çünkü artık herkes biliyor:
Bu dünyada hukuk, güçlünün emrindedir.
Adalet terazisi, petrol varillerinin altında ezilmiştir.
Güçlüysen suç işlemek serbesttir.
Zayıfsan yaşama hakkın bile müzakere konusudur.

Daha da acı olan ne biliyor musunuz?

Biz bu korsanlığa, bu haydutluğa, bu vahşi kapitalist saldırıya üzülürken;
Venezuela halkının bir kısmı üzülmedi.
Aksine sevindi.
Alkışladı.Seçilmiş liderinin devrilmesini kurtuluş sandı.
İşte emperyalizmin en büyük başarısı budur.
Tankla değil, bilinçle kazanır.
Bombayla değil, algıyla işgal eder.
Türkiye’de 15 Temmuz’da bunu başaramadılar.
Çünkü millet ayağa kalktı.
Çünkü irade teslim olmadı.
Ama her ülke aynı refleksi gösteremiyor.
Çünkü yıllarca umutları çalınmış, özgüveni yok edilmiş, zihni köleleştirilmiş toplumlar var.
Ve dünya ne yapıyor?
Hiçbir şey.
Gazze yanıyor, dünya susuyor.

Venezuela boğuluyor, dünya susuyor.
Afrika talan ediliyor, dünya susuyor.
Çin susuyor.
Rusya susuyor.
Avrupa susuyor.
Büyük güçler susuyorsa bilin ki pazarlık yapılmıştır.
Paylaşım masası kurulmuştur.
Kim neyi alacak bellidir:
Biri petrolü,
biri altını,
biri stratejik coğrafyayı…
Mazluma ise sadece mezar düşer.

Bu bir dünya düzeni değil.
Bu bir yağma düzenidir.
Bu bir ahlaksızlık sistemidir.

Ve artık şu gerçeği kabul edelim:
ABD’nin demokrasi anlatacak hiçbir ahlaki meşruiyeti kalmamıştır.
Bu devlet, bugün küresel ölçekte tehlikeli bir haydut gibi davranmaktadır.

Kravatlıdır ama kanlıdır.
Gülümsüyor ama yıkıyor.
Konuşuyor ama öldürüyor.

Bu Pazar sohbeti bir ülkenin değil, susturulmuş bütün halkların çığlığıdır.

Bu yazı bir siyasi görüş değil, vicdan testidir.

Ve son sözümüz şudur: Tarih sadece zalimleri değil,  onlara sessiz kalanları da yargılayacaktır.  Bugün susanlar, yarın “biz bilmiyorduk” diyemeyecek. Çünkü her şey gözümüzün önünde oldu.

Maria Corina Machado, YouTube üzerinden yayımlanan söyleşide, “Baskının artmasının ve yaşanan tırmanışın, Maduro’nun gitme zamanının geldiğini anlamasını sağlamanın tek yolu olduğuna inanıyorum.” ifadelerini kullandı.

ABD’NİN ASKERİ MÜDAHALE SEÇENEĞİ MASADA

Bloomberg sunucusu Mishal Husain’in, ABD’nin Venezuela’ya yönelik olası askeri müdahalesi hakkındaki sorusuna yanıt veren Machado, artan baskının önemine dikkat çekti.

Husain, ABD Başkanı Donald Trump’ın “Gemi saldırılarının ardından sıra karaya gelecek” açıklamasını hatırlatarak, bu sürecin bir parçası olarak askeri adımlara destek verip vermediğini sordu.

Machado ise “Baskının artırılması, Maduro’yu zorlamanın tek yolu.” diyerek ABD’nin olası bir karadan askeri müdahalesine yeşil ışık yaktı.

“MADURO DESTEKÇİLERİ ZAMANIN DARALDIĞINI ANLAMALI”

Maduro’ya desteğin, ordunun üst düzey kademeleri, finans çevreleri ve “ülkenin yoksulluğu üzerinden servet kazanan aracılar” tarafından sürdürüldüğünü söyleyen Machado, bu yapıların artık sona yaklaşıldığını fark etmesi gerektiğini belirtti.

Muhalif lider, “Bu tırmanış, Maduro’yu destekleyenlerin ondan tamamen uzaklaşması için son fırsat. Maduro da barışçıl ve düzenli bir geçiş adına bunun son şans olduğunu anlamalı.” dedi.