Bugünün Türkiye’sinde en büyük soru şu:

Vekil mi daha güçlü?
Yoksa asil mi?

Yani milletin seçip gönderdiği mi güçlü…
Yoksa o milleti oluşturan sade vatandaş mı?

Bakıyorsunuz…
Bir gazeteci canlı yayında görev yapıyor.
Bir polis, devletin verdiği emri uygulamaya çalışıyor.
Bir kameraman kalabalığın içinde ezilmeden görüntü almaya uğraşıyor.

Ve tam o anda…
“Dokunulmazlık zırhı” devreye giriyor.

Bir milletvekili öfkeleniyor…
Bir gazetecinin kulağına vurabiliyor.
Bir polis memurunun yakasına yapışabiliyor.
Kalabalığın ortasında bağırabiliyor.
İtebiliyor.
Tehdit edebiliyor.

Sonra ne oluyor?

Hiç…

Çünkü sırtında görünmez bir zırh var:
Dokunulmazlık.

Şimdi biri çıksın da anlatsın bize…

Nedir bu dokunulmazlık zırhı?

Milletin adına görev yapan insanlara vurma serbestisi mi?
Gazeteciyi susturma ayrıcalığı mı?
Polisi aşağılamanın anayasal güvence altına alınmış hali mi?

Milletvekili olmak…
Millete rağmen güç kullanma yetkisi değildir.

Tam tersine…
Milletin önünde daha fazla sorumluluk taşımaktır.

Ama bizde işler tersine döndü.

Gazeteci sahada dayak yiyor…
Polis arada kalıyor…
Kameraman hedef oluyor…
Sonra herkes dönüp birbirine bakıyor, “Acaba kimi kızdırdık?”

Çünkü artık kamu görevi yapan insanlar kimseye yaranamıyor.

Gazeteci haber yaparsa suçlu…
Yapmazsa korkak.

Polis müdahale ederse zalim…
Etmezse beceriksiz.

Herkes ateş altında.

Oysa o insanlar orada şahsi hevesleri için bulunmuyor.

Gazeteci; kamu adına orada.
Polis; devlet adına orada.
Kameraman; toplum gerçeği görsün diye orada.

Ama siyasetçinin bir anlık öfkesi…
Bazen hepsinin emeğini, onurunu, güvenliğini ezip geçiyor.

Sonra da dönüp “demokrasi” diyoruz.

Demokrasi…
Kameraya vurmak değildir.

Demokrasi…
Hoşuna gitmeyen soruyu susturmak değildir.

Demokrasi…
Devletin polisini düşman görmek değildir.

Ve en önemlisi…

Dokunulmazlık; milletin verdiği emanettir.
Millete karşı kullanılacak bir sopa değil.

Bu ülkede artık insanlar şunu görmek istiyor:

Kanun karşısında gerçekten herkes eşit mi?

Yoksa bazı insanlar için anayasa çelik yelek gibi mi çalışıyor?

İşte asıl mesele budur.

Çünkü vatandaş bugün şunu düşünüyor: “Ben sokağın ortasında bir gazeteciye el kaldırsam hayatım kararır…
Peki siyasetçi yapınca neden sadece haber oluyor?”

Üstelik bunu yapan sıradan biri değil…
Bir hukukçu.
Bir milletvekili.
Kamuoyuna “adalet savunucusu” olarak sunulan bir siyasetçi.

CNN TÜRK Muhabiri Murat Bekmezci görevini yaptığı sırada canlı yayında fiziksel müdahaleye uğruyor…
İddialara göre Ali Mahir Başarır kameraların önünde gazetecinin kulağına vuruyor. Yetmiyor, yürüyüştekiler medya ekibine topluca müdahalede bulunuyor.

Soruyoruz:
Basın özgürlüğü sadece sizin mikrofon tutulduğunuzda mı geçerli?
Gazeteci sizin hoşunuza gitmeyen görüntüyü verince düşman mı oluyor?
Demokrasi sadece işinize geldiğinde mi savunuluyor?

Bugün bir gazeteciye el kaldıran zihniyetin, yarın farklı düşünen herkese tahammülsüzlük göstereceği açıktır.

Hukuku dilinden düşürmeyenlerin, kameralar önünde şiddetle anılması Türkiye adına utanç vericidir.

Kamu görevi yapan bir basın mensubuna yönelik her türlü fiziksel müdahaleyi en sert şekilde kınıyoruz.

Gazeteciyi susturarak gerçekleri örtemezsiniz.

İyi Parti’de hem Meral Akşener döneminde hem de Müsavat Dervişoğlu döneminde yaprak dökümü sürüyor.

Partiden ayrılan önemli isimler, AK Parti ya da CHP çatısı altında siyasi hayatlarını sürdürmeye karar veriyor.

Şimdiye kadar giden vekiller hakkında konuşmaktan kaçınan Müsavat Dervişoğlu ise Eskişehir’de bugün yaptığı konuşmada bir hayli sinirlendi.

“CEHENNEME KADAR YOLLARI VAR”

İyi Parti Genel Başkanı Müsavat Dervişoğlu, partisinin Eskişehir İl Kongresi’ne katıldı.

Dervişoğlu, partisinden ayrılan tüm milletvekillerine eleştirilerde bulunarak, “Cehenneme kadar yolları var.” dedi.

Dervişoğlu bir hayli sinirlendiği konuşmasını şöyle sürdürdü;

“ELBETTE ÖDEYECEKLERİ BİR BEDEL VAR

Başta ben olmak üzere bu partiden ayrılmak isteyen tek bir kişiye bile kararını değiştirmesi için tek bir kelam sarf etmedim. Ben siyasetin gidenlerle değil kalanlarla yapılacağını tecrübeyle sınamış birisiyim.

Gidenler gittikleri yerlere kadar gitsinler, cehennemin dibine kadar yolları var. Siyasi cennete gittikleri kanaatini de taşımıyorum. Elbette ödeyecekleri bir bedel var.

İYİ PARTİ’DEN AK PARTİ’YE GEÇENLER

Kürşad Zorlu, Ünal Karaman, Seyithan İzsiz, Nebi Hatipoğlu, Dursun Ataş, Salim Ensarioğlu, Ahmet Ersagun Yücel.

İYİ PARTİ’DEN CHP’YE GEÇENLER

Ümit Dikbayır, Adnan Beker, Ayşe Sibel Yanıkömeroğlu, Ümit Özlale, Bahadır Erdem.