Aziz Dağtekin Yazdı

Cumhurbaşkanı Erdoğan diyor ki: “Göreve geldiğimizde en düşük emekli aylığı 40 dolardı, bugün 480 dolar.” Doğrudur Sayın Cumhurbaşkanı. Ama doğrular, eksik anlatıldığında hakikate dönüşmez.

Evet, 2002’de en düşük emekli maaşı yaklaşık 40 dolardı.
Peki o gün 1 dolar kaç liraydı?
1 dolar = 1 lira 48 kuruştu.

Bugün?
1 dolar = 43 lira 29 kuruş.

O hâlde soralım:  2002’de 40 dolarla alınabilenleri, bugün 480 dolarla gerçekten alabiliyor muyuz?

40 DOLARIN HİKAYESİ

2002 yılında:

• Bir simit 20 kuruştu, bugün 25 TL
• Akaryakıt litre fiyatı 1–1,5 TL civarındaydı, bugün 60 TL’ye dayandı
• Kira fiyatları birkaç yüz lira iken bugün 15–20 bin TL konuşuluyor
• Pazarda filesi dolan emekli vardı, bugün etiket okuyan emekli var

Yani mesele dolar hesabı değil, alım gücü meselesidir.

Eğer gerçekten dolar üzerinden konuşacaksak, dürüst olalım.
2002’de dolar 1,48 TL iken, bugün 43,29 TL ise; aynı satın alma gücünün korunabilmesi için en düşük emekli maaşının en az 1.200 dolar olması gerekir.

O zaman şu ortaya çıkıyor: Kimse kimseye bağış yapmıyor. Aksine emeklinin maaşı yıllar içinde budanıyor, kırpılıyor, eritiliyor.

EMEKLİ ve VEKİL ARASINDAKİ UÇURUM

Bir başka soruyu da sormak zorundayız: Emekli 40 dolar alırken, milletvekili maaşı ne kadardı? Bugün emekli 480 dolar alıyor deniyor, peki milletvekili maaşı kaç dolar? Aradaki fark neden her geçen yıl daha da açılıyor?
Bu mudur adalet?
Bu mudur sosyal devlet?

TERSİNE DÖNEN HESAP

2002 Aralık ayında:

• En düşük işçi emeklisi aylığı: 257 TL
• Asgari ücret: 184,25 TL

Yani emekli, asgari ücretlinin üzerindeydi.

Bugün?
Bu tablo tam tersine dönmüş durumda.

Emekli artık geçinemiyor, asgari ücretlinin bile gerisine düşmüş durumda.  Bu sadece bir ekonomik veri değil,
bu bir toplumsal kırılmadır.

ADALET BİR KESİMLE OLMAZ

Evet, inkâr edemeyiz.
Yollar yaptınız, hastaneler yaptınız, savunma sanayinde önemli adımlar attınız.

Ama şunu da inkâr edemezsiniz: Emekliye ve çiftçiye yeterince dokunmadınız.

Adalet, yalnızca belli kesimleri memnun etmekle olmaz.
Kardeşlik, yalnızca nutuklarda kalırsa anlamını yitirir.

Bir ülkede emekli pazarda utanarak alışveriş yapıyorsa, bir çiftçi tarlasını ekemiyorsa, o ülkede rakamlar ne söylerse söylesin vicdanlar susmaz.

Son sözümüz şudur: Sayın Cumhurbaşkanı, rakamlarınız doğru olabilir ama hayat pahalı, vicdan yaralıdır. Emekli sadaka değil, hakkını istiyor.

Bu ülkeye ömrünü vermiş insanların tek talebi şudur: İnsanca yaşamak.

BUNU UNUTMAYIN!
Bu ülkede ekonomik sıkıntı varsa, ülke hepimizinse bu sıkıntıyı da hep beraber çekelim. Yük sadece emeklinin, çiftçinin, dar gelirlinin sırtına bindirilmesin. Bir de vekillerin maaşına dokunun bakalım neler oluyor. O zaman samimiyet mi konuşur, tepki mi ortaya çıkar hep birlikte görürüz.
Unutmayın; mesele rakam değil, hayattır. Mesele istatistik değil, vicdandır.
Bu yüzden bu tabloya herkes aynı yerden bakmalıdır: 40 Dolar Masalı, 25 Liralık Simit Gerçeği.

Yurt dışında çalışıp ekmeğinin peşinde koşan, sonra memleketine dönen vatandaşın cebindeki telefon, ne zamandan beri “lüks tüketim” sayılıyor?
Markası ne olursa olsun, modeli kaç yıllık olursa olsun, ister 10 bin liralık eski bir cihaz olsun ister son model bir telefon… Devlet diyor ki:
“IMEI kaydı için 54 bin 258 lira.”
Burada durup sormak gerekiyor:
Bu vergi mi, ceza mı?
Adalet mi, caydırma mı?
Aynı ülkede bir araba vergilendirilirken;
motor hacmine bakılıyor,
yaşına bakılıyor,
değerine bakılıyor.
Peki neden bir cep telefonu için yaş, model, değer yok sayılıyor?
10 bin liralık bir telefonla 80 bin liralık telefon nasıl aynı bedelle “millileştiriliyor”?
Bu hangi eşitliktir, kime eşitliktir?
Vatandaş diyor ki,“Benim telefonum eski. Zaten yurt dışında çalışırken aldım. Burada satmak için değil, kullanmak için getirdim. Ama benden telefonun kendisinden 5 kat fazla kayıt parası isteniyor.”
Yetmiyor.
Diyelim ki bir telefonunuz var.
Yurt dışına çıktınız.
Ya da hastalandınız.
Belki işsiz kaldınız.
Belki sadece bir yıl SIM kart takmadınız.
Ne oluyor biliyor musunuz?
BTK telefonu otomatik kapatıyor.
Bir tuşla.
Bir bildirim bile gereği duyulmadan.
Telefon sizin.
IMEI sizin.
Cihaz cebinizde.
Ama artık kullanamazsınız. Gerekçesi hazır. Uluslararası daimi veri dolaşımda bulunduğu için kapatılan cihaz.(718624 sayılı kanun kapsamında) Oysa kanunlar kolaylaştırmak için yapılır zorlaştırmak için değil.
Ve vatandaşın çıkarına olmayan kanun size deniyor ki, “Bu telefonu tekrar kullanmak istiyorsan yaşı modeli mali ederi önemli değil 54 bin 258 lira öde yeniden millileştir.”
Nasıl?
Yaşına bakmadan.
Modeline bakmadan.
Değerine bakmadan.
54 bin 258 lirayı tıpış tıpış yatır.
10 bin liralık, 5 yıllık telefon mu?
Fark etmez.
Çatlak ekranlı, ikinci el mi?
Önemi yok.
Telefonu sadece kullanmamış olmanız, devlet gözünde onu tekrar “yabancı” yapıyor.
Bu artık vergi değil.
Bu, kullanmama cezası.
Bu, yoksulluk cezası.
Bu, hayatın akışına kesilen fatura.
Üstelik Kıbrıs’ta sıfır satılan bir telefon, Türkiye’ye gelince ÖTV ve KDV ile iki katına çıkıyor.
Adil bir vergi dilimi olmayınca ne oluyor?
Vatandaş kaçak yola itiliyor.
İstemeden.
Mecbur bırakılarak.
Esnaf zaten zor durumda.
Dar gelirli zaten borçlu.
Çalışan zaten nefes alamıyor.
Ama öte yandan ne görüyoruz?
Milyarlık borçları olan büyük holdinglerin borçları siliniyor.
Vergi yükü kime kalıyor?
Çalışana.
Emekliye.
Gurbetçiye.
Öğrenciye.
10 bin liralık telefonun IMEI kaydı 54 bin liraysa,
burada vergi adaletinden değil,
vicdan sınavından söz ederiz.
Vatandaş vergiye karşı değil.
Ama adil olana razı.
Modeline göre, yaşına göre, değerine göre bir sistem istiyor.
Hem israf önlensin diyor,
hem kaçakçılık bitsin diyor.
En çok da şunu söylüyor:
“Beni suçlu gibi görmeyin.
Telefonumu kullanmadım diye cezalandırmayın.
Ben bu ülkenin vatandaşıyım.”
Bu ses büyüyor.
Bu tepki yayılıyor.
Ve artık herkes aynı şeyi söylüyor:
Vergi adalet ister.
Adalet yoksa, tepki kaçınılmazdır.
Çünkü bugün gelinen noktada insanlar şunu açıkça görüyor:
Vatanını seveni devlete küstürmenin yeni yolu bulunmuş durumda.
Ne bayrağa saldırarak,
ne dile,
ne kimliğe…
Cebine dokun.
Adaletsiz vergiyle ez.
Mantığı değil, vicdanı yarala.
Çalışanı suçlu gibi hissettir.
Kullanmayanı bile cezalandır.
Vergi adaletsizliğini yay.
Herkesi potansiyel kaçakçı gibi gör.
Sonra da “neden güven kalmadı?” diye sor.
Oysa bu millet vergiden kaçmaz.
Ama adaletsizliğe boyun da eğmez.
Devletle vatandaş arasındaki bağ, korkuyla değil adaletle kurulur.
O bağ koparsa, ne telefon kalır ne sistem. İnsanlar artık şunu fısıldamıyor, yüksek sesle söylüyor: “Devletim güçlü olsun isterim, ama beni ezen değil, koruyan olsun isterim.”
Ve herkes biliyor ki: Adalet zedelenirse, sadece cebimiz değil, aidiyetimiz de yara alır.

Türkiye uzun zamandır ekonomik bir fırtınanın kıyısında değil, tam göbeğinde yaşıyor. Fırtına büyüyor, rüzgâr sertleşiyor, fakat ilginçtir: İktidar da muhalefet de pencereyi kapatıp uyuyormuş gibi davranıyor. Dışarıda emekli, dar gelirli, vergi yükü altında ezilen esnaf borçla, zamla, harçla boğuşurken; içeride yüksek koltukların sessizliği uğuldayan rüzgârı bile bastırıyor.

Defter yenileme harcı artıyor…
Köprü ve otoyollar cep yakıyor…
Sağlık sigortası primleri yükseliyor…
Araç trafik sigortası başka bir kara delik…
Noter harçları ayrı bir yük…
Bedelli askerlik ücreti bir yılda bir araba parasına dönüyor…
Gıda fiyatları zaten başlı başına bir felaket.

Ama kimse çıkıp şu soruya cevap vermiyor:
Bu faturayı kim ödüyor?

Elbette bu ülkenin görünmeyen kahramanı olan esnaf, emekli, işçi, memur, çiftçi… Yani en kırılgan kesim. Onların omzuna bindirilen yük, artık bir ekonomik tercih değil; düpedüz bir hayatta kalma mücadelesi.

Devlet “Enflasyon Düşecek” Diyor, Ama Vergi Kalemleri Kanat Çırpıyor

Ne garip bir tezat:
Bir yanda hükümet “enflasyon düşüyor, düşecek” diyor…
Diğer yanda vergi ve harç listesi her yılbaşında Everest’e doğru tırmanıyor.

İğneden ipliğe zam biniyor, dar gelirliden “biraz sabır”, “biraz kemer sıkma”, “biraz fedakârlık” isteniyor. Ama fedakârlığın ölçüsü hep aynı: Zayıf olan daha çok fedakârlık yapacak. Gücü olanın fedakârlığı ise sadece bir basın toplantısı süresince dile getirilen laflardan ibaret.

Ekonominin kitabı yeniden yazılıyor belki ama bu kitabın bedelini dar gelirli ödüyor, baskısını ise fırsatçıların ahlaksızlığı üstleniyor.

Vicdansız Fırsatçılar ve Gıda Teröristleri

Enflasyon kadar tehlikeli bir şey varsa o da vicdansız fırsatçılardır.
Asgari ücret artıyor → Zam geliyor.
Memur ve emekli maaşları açıklanıyor → Zam geliyor.
Aslında döviz yerinde duruyor → Ama yine zam geliyor.

Bu ülkenin en büyük paradoksu şu:
Ekonomi kötüye gidiyor ama fırsatçıların yüzü gülüyor.

Market raflarında “etiket değişimi” artık ekonomik bir terim değil; resmen toplumsal bir travma hâline geldi. Bir bakmışsınız aynı ürün aynı gün içinde üç kez fiyat değiştirmiş. Denetim yok, vicdan yok, düzen yok… Olan yine vatandaşa oluyor.

Muhalefet Nerede?

Bu noktada dönüp muhalefete bakıyoruz.
İktidarı eleştirmek kolay ama alternatif olmak zor.
Bu zorunluktan maalesef kaçıyor gibiler.

Ana muhalefet partisi CHP, yıllardır “milletin sesi” olma iddiasını taşıyor. Fakat ekonomik yangın büyürken, işsizlik çığrından çıkmışken, raflarda yangın varken, Ankara koridorlarında Silivri diplomasisi yürütmek toplumun beklentisine karşılık değil. Vatandaş “yangını söndürün” diyor, siyaset ise “dosyaları bekletin” diyor.

İktidarın destekçisi konumdaki diğer partiler ise eleştirmek bir yana, bu tablo karşısında sessizliği tercih ediyor.
Sanki zamları gören yok, vergi yükünü hisseden yok, market fiyatlarıyla yüzleşen yok.

Ne İktidar Ne Muhalefet Enflasyonun Gerçek Yüzünü Görmüyor

Sokağın gerçeği başka.
Siyasetin anlattığı başka.
İktidarın ekonomik çizelgesi başka.
TÜİK’in açıkladığı ise bambaşka.

TÜİK, sokağın enflasyonunu yansıtmıyor.
Vatandaşın cebiyle TÜİK tabloları arasındaki fark, artık uçurumdan büyük.
Halkın yaşadığı hayat başka; devletin hesapladığı hayat başka.

Gerçek enflasyon mutfakta.
Gerçek enflasyon kasada.
Gerçek enflasyon pazarda.
Ama kimse bu gerçeği duymak istemiyor.

Bu Hikâyenin Sonu Nasıl Yazılacak?

Bir ülkede baş bozuk olunca, düzen bozulur.
Düzen bozulunca umut kırılır.
Umut kırılınca toplum dayanma gücünü yitirir.

Bugün Türkiye’de yaşanan tam da budur.
Vergi yükü altında ezilen esnaf, geçim derdine gömülen emekli, zamlarla boğuşan asgari ücretli…
Hepsi aynı hikâyenin satırlarıdır.

Ve bu hikâye şunu soruyor:

Bu ülkenin omuzlarında yük taşıyan insanların artık biraz nefes alma hakkı yok mu?

Siyaset görmezden gelse bile, fırsatçılar istismar etse bile, bürokrasi kulak Verse bile…
Bu gerçek değişmiyor:
Bu toplum ayakta kalırsa, onların sırtında kalacak.

Ve bu kez toplum sustuğunda değil, konuştuğunda değişim başlayacak.

Belediye bir makam değil, millete verilmiş bir sözdür.
O kapıdan keyifle değil, görev şuuruyla girilir.
Orası otel değildir, lokanta değildir. Orası hizmetin mabedidir!

Belediye kapısı, keyif kapısı değildir!
Orası gölge etme yeri hiç değildir!
Belediye, milletin alın terinin toplandığı, hizmetin hesap verdiği mukaddes bir ocaktır!

Bir belediye başkanı o kapıdan asık suratla değil, besmeleyle, tebessümle, adaletle girer.
Çünkü o belediyede çalışan müdür, memur, işçi onu görünce kanatlanıp uçmalıdır!
“İşte bizim liderimiz geliyor!” diyebilmelidir.
İşte o zaman orada huzur olur, bereket olur, adalet olur!

DEVLET CİDDİYETİ, MİLLET AHLAKI

Her bir belediye başkanı, meclis üyelerini sevse de sevmese de onları dikkate almak zorundadır. Çünkü her biri milletten yetki almıştır. Onlar başkandan devlet ciddiyeti, tatlı dil ve adamlık bekler. Unutmasın ki belediyecilik kavga işi değil, millete hizmet işidir!

Belediyeci, makamda oturan değil, milletin gönlünde yer eden kişidir.
O yüzden MHP belediyeciliği, reklamla değil, icraatla konuşur!
Rantla değil, adaletle yürür!
Şekille değil, ahlakla yönetir!
Millete yük olmaz, millete nefes olur!

ÜRETKENLİK, TASARRUF VE NAMUS

MHP belediyeciliği üretkendir!
Tasarrufu şeref, alın terini namus, milletin hakkını emanet bilir.
Her kuruşun hesabını verir, her adımda milletin duasını arar.

Çünkü bir ülkenin gerçek yüzü, belediyesinin kapısından içeri girildiğinde belli olur.
Eğer içeride huzur varsa, evde de huzur vardır.
Eğer içeride adalet varsa, şehir huzura kavuşur.
Eğer içeride milliyetçilik varsa, devlet güç bulur.

MHP BELEDİYECİLİĞİ MİLLETİN GÜCÜ, DEVLETİN NEFESİ

Unutulmasın!
Belediye, bir ülkenin küçük maketi değil, bir milletin büyük namusudur!

MHP’nin belediyeciliği, sistemin süsü değil, milletin gücüdür!
Kapısından giren herkes şu duyguyu hissetmelidir:

• Burada hizmet var!
• Burada adalet var!
• Burada devlet ciddiyeti var!
• Burada Türk milliyetçiliğinin üretken belediyeciliği var!

Çünkü bu anlayışta belediye, devletin nefesi, milletin sesi, adaletin adresidir!

MHP belediyeciliği; lafla değil icraatla, rantla değil adaletle, gösterişle değil üretkenlikle yol alır. Her kararın merkezinde millet vardır. Her adımında vatan sevgisi, ahlak, disiplin vardır.

Ve biz inanıyoruz ki, eğer bir şehir milliyetçi bir başkanın elindeyse, o şehir sadece büyümez, dirilir. Çünkü biz biliyoruz ki, Belediye, milletin alın teridir onu korumak, bizim namusumuzdur!