toplumsal uyanış – Aybüke Türk Haber

Beyaz Kağıtlar Kana Bulanırken, Çocuklarımıza Ne Oldu?

Aziz Dağtekin — Sun, 19 Apr 2026 11:31:12 +0000

Aziz Dağtekin ile Pazar Sohbeti

“İhmal etmen, ihmal sakın, Çocuklara iyi bakın!..” diyordu o dertli yürek Ozan Arif. Ne kadar da haklıydı, ne kadar da derinden bir feryattı bu. Bugün pazar… Belki birçoğunuz evinizde, çayınızı yudumlarken bu satırları okuyorsunuz. Ama bir yerlerde, Kahramanmaraş’ta, Şanlıurfa’da, Siverek’te anaların yüreği yanıyor, babaların beli bükülmüş, okullarımız yas evine dönmüş durumda. Beyaz kağıt gibi tertemiz olması gereken evlatlarımızın ellerine kalem yerine silah, yüreklerine sevgi yerine nefret dolmuş. Peki, biz nerede hata yaptık?

Ozanın dediği gibi; çocuk nedir? Küçük bir sabi, tıpkı beyaz bir kağıt gibi... Üzerine ne yazarsan o kalır. Biz o kağıtlara ne yazdık ey ahali? Televizyon ekranlarından şiddet mi damlattık? Sosyal medyanın karanlık dehlizlerinde kiminle dost olduğuna bakmadan onları yalnız mı bıraktık? Dışarıdan ne aldığına, neler ile dolduğuna dikkat etmedik; şimdi o dolan nefret, okullarda kurşun olup yağıyor. 14 yaşında, 18 yaşında gencecik fidanlar, nasıl olur da birer katliam failine dönüşür? Bu sadece o çocukların değil, hepimizin, tüm toplumun ortak günahıdır.

Görüyoruz sağı solu, bin bir çeşit sapık, bin bir çeşit karanlık odak dolu. Biz onlara doğru yolu öğretmek yerine, ellerine tabletleri tutuşturup kendi dünyalarımıza çekildik. Zaman ayır gardaş zaman uyarısını kulak ardı ettik. Çocuklarımıza ayırmadığımız o zaman, bugün bizden en acı şekilde geri alınıyor. Onlar köle değil, onlar bizim geleceğimiz. Ama biz onlara sevgiyle, şefkatle yaklaşmak yerine; ya ihmal ettik ya da şiddeti bir çözüm yolu gibi sunduk.

Kültürümüzden, dilimizden, özümüzden koptukça savruluyoruz. Dil giderse, din de gider diyen Ozan, aslında kimliğimizin nasıl eridiğini haykırıyordu. Türk evladı, Türkçesine, edebine, adabına dikkat ederdi. Şimdi ise yabancı hayranlığı, şiddet içerikli oyunlar ve sanal dünyanın sahte kahramanları arasında kaybolan bir nesille karşı karşıyayız. Tam Türk, tam Müslüman, tam insan yetiştirmek yerine; ekranların esiri olmuş, vicdanı körelmiş bir kuşağın ayak seslerini duyuyoruz.

Arif’in dediği gibi; saysak bitmez, bu konuya zaman yetmez. Ama şunu bilmeliyiz ki, son pişmanlık fayda etmez. Okullarımız ilim yuvası olmaktan çıkıp korku tüneline dönüyorsa, durup bir düşünmemiz lazım. Çocuklarımıza bakmak sadece karınlarını doyurmak değildir; ruhlarını doyurmak, kalplerine dokunmaktır.

Gelin, bu pazar, bu kutsal topraklarda, ecdadımızın bize emanet ettiği bu cennet vatanda, bir kez daha kendimize gelelim! Evlatlarımıza daha sıkı sarılalım, onların ruhlarına, zihinlerine neyin ekildiğine, neler ile dolduğuna can kulağıyla dikkat edelim. Çünkü ihmal edilen her çocuk, sadece bir pim değil, geleceğimizin kalbine yerleştirilmiş bir saatli bombadır! Bu bomba, cehaletle, ilgisizlikle, yozlaşmayla her geçen gün daha da güçleniyor ve patladığında hepimizi enkaz altında bırakacak! Uyanın ey millet, uyanın!

“İhmal etmen ihmal sakın, Çocuklara iyi bakın!..” Bu sadece bir şiir dizesi ve bir köşe yazısı değil, bu bir vatan çağrısıdır, bir beka meselesidir! Umarım anlamışsınızdır!..

Uyanın Artık! Bu Sessizlik Nereye Kadar?

Editör — Fri, 17 Apr 2026 19:17:44 +0000

Aziz Dağtekin Yazdı

Son günlerde yüreklerimizi dağlayan, vicdanlarımızı kanatan olaylar yaşadık. Öğretmenlerimiz, geleceğimizin mimarları; öğrencilerimiz, umudumuzun filizleri, alçakça saldırıların hedefi oldu. Canlarımız toprağa düştü, fidanlarımız soldu. Bu nasıl bir aymazlık, bu nasıl bir vurdumduymazlıktır ki, en kutsal değerlerimiz ayaklar altına alınıyor, en masum canlarımız hiçe sayılıyor?

Yeter Artık!

Bu acılar sıradanlaşmaya başladıysa, bu ölümler kanıksanır hale geldiyse, dönüp kendimize bakma vaktimiz gelmiştir. Peygamber Efendimiz (s.a.s)’in buyurduğu gibi, ‘Müminin mümine karşı durumu, bir parçası diğer parçasını sımsıkı kenetleyip tutan binalar gibidir.’ Peki biz ne kadar kenetlenebildik? Acılarımız ortakken, neden tepkilerimiz bu kadar cılız, sesimiz bu kadar kısık?

Acımız büyük, evet. Ama bu acı bizi felç etmemeli, aksine bir uyanışa, bir silkinişe vesile olmalı. Kötülüğün içimizi karartmasına, birbirimize olan güvenimizi sarsmasına asla izin vermemeliyiz. El ele, gönül gönüle verip bu karanlık günleri aydınlığa çevirmek zorundayız. Çünkü bu vatan bizim, bu çocuklar bizim, bu gelecek bizim!

Sorumluluk Kimin?

Bugün çocuklarımız, görünmez düşmanların kuşatması altında. Dijital bağımlılıklar, zararlı alışkanlıklar, bilinçsiz tüketim çılgınlığı, zehirli iletişim dili… Hepsi birer virüs gibi yavrularımızın ruh ve gönül dünyalarını kemiriyor. Onları değerlerimizden uzaklaştırıyor, tertemiz zihinlerini bulandırıyor, kalplerini karartıyor. Peki biz ne yapıyoruz? Sadece izliyor muyuz?

Anne babalar! Gözünüzü açın! Çocuklarınız kimlerle arkadaşlık ediyor, dijital dünyada kimlerin peşinden gidiyor, ne tür içeriklere maruz kalıyor? Onların ilk limanı sizsiniz. Onlara sahip çıkın, onlara rehberlik edin. Batıl akımların, şiddet içerikli oyunların, ahlaksız yayınların insafına bırakmayın yavrularınızı!

Kamu kurumları, sivil toplum kuruluşları, hukukçular, medya mensupları, sanatçılar, akademisyenler, hocalar, öğretmenler…

Ey millet!

Hepimiz! Her zamankinden daha fazla sorumluluklarımızın idrakinde olmalıyız. Bu sadece bir köşe yazısı değil, bir çığlıktır! Bir vicdan muhasebesidir! Çocuklarımızı korumak, geleceğimizi kurtarmak demektir.

Unutmayın!

Yüce Rabbimiz, ‘Ey iman edenler! Kendinizi ve ailenizi yakıtı insanlar ve taşlar olan ateşten koruyun’ diye buyuruyor. Bu bir uyarı değil, bir emirdir! Bu emre kulak verelim, kendimizi ve ailemizi bu ateşten koruyalım. Aksi takdirde, bu sessizliğin ve vurdumduymazlığın bedelini çok ağır öderiz. Uyanın Artık! Bu Sessizlik Nereye Kadar?

Türkiye Neden Tıkanıyor? Cevap Sandıkta Değil, Zihniyette!

Aziz Dağtekin — Tue, 25 Nov 2025 09:50:51 +0000

Aziz DAĞTEKİN Yazdı

Türkiye’de siyaset, uzun zamandır hakikatin değil, hikâyenin gücüyle yönetiliyor. Her dönem sahneye çıkanlar değişiyor ama oyunun senaryosu değişmiyor.

Kimileri “milli irade” diye kürsüleri inletip arka kapıda güç odaklarının önünde el pençe duruyor. Kimileri “demokrasi” nidalarıyla dolaşıp kendi dar kliklerinin iktidarı için çırpınıyor.

Değişmeyen tek gerçek şu:

Bu ülkede söz kutsal, icraat çıkarın kölesidir.

Türkiye’nin en büyük trajedisi, hataların tekrarlanması değil; aynı hataların her defasında “yenilik” diye pazarlanmasıdır.

KAVRAMLARIN İŞGALİ: EN BÜYÜK SİYASİ DOLANDIRICILIK

Bugün “hürriyet”, “cumhuriyet”, “milli irade”, “laiklik”, “milliyetçilik”, “ahlak” gibi kavramlar artık siyasetçinin cebindeki birer aksesuar.

Her dönem birileri bu kavramları bayrak gibi sallıyor ama arkasına gizlediği düzen hep aynı: Vesayet + Çıkar + Koltuğun Bekası.

Kavramlar büyüdükçe, hakikat küçülüyor.
Sloganlar parladıkça, millet kararıyor.
Ve kimse fark etmiyor: Kutsal olan kavramlar değil, çalmadıkları anlamlarıdır.

HALKIN OMZUNA BASIP YÜKSELENLERİN ÜLKESİ

Bu ülkede ne sağın suçu biter, ne solun bahanesi. Yıllarca birbirini suçlayanların çoğu, fırsatı bulduğunda aynı çarkı daha sessiz ama daha profesyonel döndürdü.

Vesayeti yıktığını söyleyen, kendi küçük vesayetini kurdu.
Özgürlük vaat eden, özgürlüğün değil koltuğun bekçisi oldu.
“Üretim” diyen, üretim yerine propaganda imal etti.
Ahlak nutku atan, ahlakı koltuk uğruna feda etti.

Sonuç?

Türkiye’de iktidarlar değişir, düzen değişmez. Çünkü düzen değişirse, siyasetçinin “konfor alanı” yok olur.

EKONOMİYİ YÖNETEN GERÇEK: GERÇEKLER DEĞİL, BAHANELER

Türkiye ekonomisinin en büyük düşmanı dış güçler değil; gerçekleri inkâr edip suçu dışarıda arayan iç güçsüzlüktür. İktidarıyla muhalefetiyle siyasetçiler yıllarca aynı kolaycılığı kullandı:

“Bizi engelliyorlar.”
“Dış odaklar saldırıyor.”
“Halk sabretsin.”
“Zamanı gelince düzelir.”

Hayır, ekonomi retorikle düzelmez.
Millet boş vaatlerle doymuyor.
Bu ülkenin sofrasını, hamaset değil üretim doldurur.

Ama üretim tehlikelidir.
Çünkü üretim, propaganda kadar kolay değildir.

SİYASETTE AHLAKİN ÇÖKÜŞÜ: NORMALLEŞEN YALAN

Bugün Türkiye siyasetinin en karanlık çukuru ahlaki yozlaşmadır.

Yalan artık “siyaset stratejisi”, iftira “algı yönetimi”, yağcılık “sadakat”, eleştiri “hainlik”, başarısızlık “ambargo” oldu.

Hakikat, siyasi pazarlığın ilk kurbanı. Bir ülke, hakikati öldürdüğü gün büyümeyi bırakır. Ve biz yıllardır hakikat katliamının tam ortasında yaşıyoruz.

TARİHİN EN ZEHİRLİ MİRASI: TEKRAR EDEN YANLIŞLAR

Türkiye, ne sağın hatalarından kurtulabildi, ne solun travmalarından. Çünkü her dönem yapılan yanlışlar “miras” olarak devredildi:

Kurumlar siyasete rehin edildi,
Devlet aklı zayıflatıldı,
Kutuplaşma yönetim aracına dönüştü,
Millet birbirine düşman edilerek oy devşirildi.

Her dönem birileri kurtarıcı edildi, birileri hain ilan edildi.
Fakat değişmeyen tek kader: Bedeli hep millet ödedi.

UYANMAK, BU ÜLKENİN EN ACİL MİLLÎ MESELESİDİR

Gerçek değişim, sandığın rakamlarında değil; milletin zihninde başlayacak kıvılcımdadır.
Bugün Türkiye’yi ayağa kaldıracak olan ne yeni bir parti, ne taze bir lider, ne de parlatılmış ideolojilerdir.
Bu ülkeyi gerçekten değiştirecek tek güç: Uyanmayı seçen bir toplumdur.

Çünkü artık Türkiye’nin ihtiyacı:

Süslenmiş sloganlar değil,
Parlatılmış kahraman masalları değil,
Kutuplaştıran meydan kavgaları değil,
Gürültülü ama boş sertlikler hiç değil…

Türkiye’nin ihtiyacı yeni bir siyaset ahlakı, devlet kavramını yeniden ciddiye alan bir bilinç,
ve olayları değil, oyunu gören bir toplumsal ferasettir.

Ve en önemlisi:

Kandırılmayı alışkanlık hâline getiren değil, kandırılmaya tahammülü kalmamış bir halktır.

Çünkü;

Millet uyandığında, siyaset hizaya gelir.
Millet sustuğunda, siyaset çürümeye başlar.

Bugün Türkiye’nin asıl problemi imkân eksikliği değil; uyanmak istemeyen bir devin sırtına vurulan yüklerdir.

Artık zamanıdır.

Bu ülke, üstüne çöken sisleri dağıtacak kudreti içinde taşıyor.
Gerekli olan tek şey, o devin nihayet silkelenmesi…
Ve bir kez ayağa kalktığında, eski düzenin hiçbir duvarı yerinde durmayacak.

Türkiye’nin kaderi, uyanan bir milletin ellerindedir.