Tarih tekerrür etmiyor; bilerek ve planlanarak tekrar ettiriliyor.
Sahne aynı, oyuncular aynı, senaryo ise artık ezbere biliniyor.

Bugün Venezuela…
Dün Irak’tı, Afganistan’dı, Libya’ydı, Suriye’ydi…
Yarın hangi ülke?

ABD yine sahnede.
Elinde demokrasi maskesi, cebinde petrol haritası, arkasında uçak gemileri…

ÖNCE ALGI, SONRA İŞGAL

ABD’nin işgal planları hiç değişmedi.
Yüzyıldır aynı yöntem, aynı bahane, aynı yıkım.

Bir ülkenin yer altı zenginliklerine göz diker:

• Petrol varsa “özgürlük” der

• Doğalgaz varsa “insan hakları” der

• Altın varsa “demokrasi” der

• Direniş varsa “kimyasal silah” uydurur

Önce dünya medyası devreye girer.
Manşetler atılır, uzmanlar konuşturulur, algı inşa edilir.
“Halk baskı altında”, “rejim gayrimeşru”, “lider diktatör”…

Ardından yaptırımlar gelir.
Açlık başlar.
Ekonomi çöker.
Kaos büyür.

Ve sonra…
Bombalar demokrasi adına düşer.

VENEZUELA, PETROL KADAR BÜYÜK BİR GÜNAH

Venezuela’nın suçu ne?
Dünyanın en büyük kanıtlanmış petrol rezervlerine sahip olmak.

Suçu ne?
Petrolünü ABD yerine Çin’e, Rusya’ya satmak istemek.
Suçu ne?
“Ben bağımsızım” diyebilmek.

İşte bu yüzden bugün Caracas bombalanıyor.
İşte bu yüzden “Maduro meşru değil” deniyor.
İşte bu yüzden rejim değişikliği açık açık konuşuluyor.

Bu bir demokrasi operasyonu değil,
Bu düpedüz enerji soygunudur.

93 DARBE, 93 YIKIM, 93 SESSİZLİK

ABD’li bir yetkilinin itirafıyla.
1946’dan sonra 93 darbe veya rejim değişikliğinde ABD parmağı var.

Bu bir iddia değil.
Bu bir komplo teorisi değil.
Bu bir itiraf.

Filipinler’den İran’a,
Guatemala’dan Şili’ye,
Irak’tan Libya’ya…

Haritalar değişti,
Ülkeler yıkıldı,
Milyonlar öldü.

Ama ABD’nin gerekçeleri hiç değişmedi.

DÜNYA NE YAPIYOR?

Dünya devletleri ne yapıyor biliyor musunuz?

Bir sinema salonunda gibi oturuyor.
Ekranda bombalar patlıyor, çocuklar ölüyor, ülkeler yağmalanıyor…

Ve herkes böm böm bakıyor.

BM susuyor.
NATO izliyor.
İnsani kuruluşlar rapor yazıyor.
Raporlar raflarda çürüyor.

BU BİR ÇAĞRIDIR!

Ben gazeteci-yazar Aziz Dağtekin olarak buradan dünya kamuoyuna açıkça sesleniyorum:

Bu işgaller son bulmalı!
Bu soygun düzeni durdurulmalı!
Bu ikiyüzlü “demokrasi” yalanı artık kimseyi kandıramaz!

Birleşmiş Milletler’e çağrımdır. Artık güçlülerin değil, halkların yanında durun!

NATO’ya çağrımdır. Saldırı ittifakı değil, barış gücü olun!

Dünya halklarına çağrımdır.
Bugün Venezuela, yarın sizsiniz!

MAZLUMLARIN YANINDA SAF TUTUN

Venezuela yalnız değildir.
Irak yalnız değildi.
Filistin yalnız değildir.
Libya yalnız değildi.

Bu çağrı, Bombalar altında kalan çocuklar içindir.
Bu çağrı, Toprağına sahip çıkmak isteyen halklar içindir.
Bu çağrı, Dünyanın vicdanına yapılmış son uyarıdır.

Ya susarak suça ortak olacağız,
ya da mazlumların yanında insan kalacağız.

Tarih bunu yazacak.
Ve kim nerede durmuşsa, orada anılacak.

ABD’nin Venezuela’ya yönelik saldırgan tutumunu “uyuşturucuyla mücadele” kılıfına sokması, artık kimseyi ikna etmiyor. Bu, ne ilk ne de son. Tarih, Washington’un hazır bahaneler üretip ülkeleri hedef aldığı örneklerle dolu. Bugün Venezuela, dün Irak ve Afganistan… Değişen tek şey gerekçelerin ambalajı; zihniyet aynı, sonuç aynı: yıkım, kan ve kaos.

“Dünyaya barış getireceğim” sözünü dilinden düşürmeyen Donald Trump ve ardılları, fiiliyatta dünyayı kana bulamayı sürdürüyor. Barış söylemiyle pazarlanan bu politikalar, gerçekte terörize eden, istikrarsızlaştıran ve işgali normalleştiren bir çizginin ürünü. Uyuşturucu, terör, demokrasi… Hangisi gerekiyorsa o etiket yapıştırılıyor; hedef ülke ilan ediliyor; ardından hava sahaları kapatılıyor, üsler vuruluyor, siviller korku içinde bırakılıyor.

Irak’ta “kitle imha silahları” yalanıyla başlayan işgalin sonu ne oldu? Yıllar sonra “Yanıldık, nükleer silah yokmuş” itirafları geldi. Bedelini kim ödedi? Milyonlarca insan. Afganistan’da “terörle mücadele” adı altında geçen on yılların ardından geriye ne kaldı? Yıkılmış bir ülke, kayıp bir nesil. Bu itiraflar, ABD’nin ‘yanlış hesap’ değil, sistematik bir güç zorbalığı izlediğinin kanıtıdır.

Venezuela’ya gelince… Uyuşturucu bahanesi, askeri helikopterler, hedef alınan tesisler ve başkentte yükselen dumanlar… Bunların hiçbiri barışın dili değildir. Bu, devletlerarası terördür. Bir ülkenin egemenliğini hiçe saymak, liderlerini hedef almak, hava sahasını fiilen kilitlemek; bunlar uluslararası hukukun açık ihlalidir. İşgal için “hazır gerekçeler” üretmek, ancak terörist bir aklın refleksi olabilir.

Dünya artık bu oyunu görmek zorunda. Sessizlik, suç ortaklığıdır. Uluslararası toplum, ABD’nin bu pervasızlığı karşısında birleşmeli; çifte standartlara son vermeli; hukuku, egemenliği ve barışı savunmalıdır. Bugün Venezuela yalnız bırakılırsa, yarın başka bir ülke aynı senaryonun hedefi olacaktır.

Buradan açık çağrımızdır!
Dünya devletleri ABD terörüne karşı birleşmeli, yaptırım ve tehdit diline teslim olmamalı, Venezuela’nın egemenliğine destek vermelidir. Barış, bombalarla gelmez. Demokrasi, helikopter gürültüsüyle inşa edilmez. Hukuk, güçlü olanın keyfine göre eğilip bükülemez.

Peki nerede beyin ölümü yaşayan Birleşmiş Milletler?
Her krizden sonra “endişeliyiz” açıklaması yapıp, iş fiili saldırıya gelince derin bir sessizliğe gömülen BM, bugün ne işe yarıyor? Haritalar bombalarla yeniden çizilirken, siviller korku içinde yaşarken, uluslararası hukuk hangi rafta tozlanıyor?

Nerede kaldı insanlık?
Hangi çağdayız biz? Güçlü olanın vurduğu, zayıf olanın suçlu ilan edildiği bu düzeni normalleştirmek insanlığın neresine sığar? Çocukların uykusu jet sesleriyle bölünürken, başkentler duman altındayken hangi “medeniyet”ten söz ediliyor?

Nerede devletlerin bağımsız hukuku?
Hukuk sadece küçük ülkelere mi var? Büyük güçler söz konusu olduğunda askıya mı alınıyor? Eğer hukuk, sadece güçlünün sopasına dönüşmüşse, adına artık hukuk değil küresel zorbalık denir.

Bu düzen böyle gitmez.
Tarih, yalan gerekçelerle yapılan işgalleri affetmez.
Barış söylemiyle yıkım üretenleri de…

…Ve unutulmasın! Sessizlik tarafsızlık değildir. Sessizlik, suça ortaklıktır.