Aziz DAĞTEKİN Yazdı
Bazen bir ses yükselir… Ne bir siyasi kürsüden, ne bir televizyon ekranından, ne de bir kampanyanın parçası olarak. Sadece kalpten çıkar ve kalplere ulaşır. Son günlerde milyonların diline dolanan, insanlara huzur ve sükûnet veren “Kabe’de Hacılar” ilahisi de işte böyle bir ses oldu. Ne bir propaganda ürünüydü ne de bir dayatma. O, Anadolu’nun asırlardır taşıdığı inancın, özlemin ve maneviyatın yankısıydı.
Kabe, sadece taş ve örtü değildir. O, milyonlar için yön, anlam ve teslimiyettir. O yüzden bu ilahiyi dinleyen bir genç de, bir anne de, bir dede de aynı duyguda buluştu: Aidiyet.
Ancak Türkiye’de ne yazık ki maneviyatın yükseldiği her an, beraberinde bir tartışmayı da getiriyor. Özellikle Cumhuriyet Halk Partisi çevresinden gelen bazı eleştiriler, meseleyi bir ilahiden çıkarıp ideolojik bir tartışmanın içine çekti. Oysa burada sorulması gereken soru şudur: Bir ilahinin milyonlara umut vermesinden kim neden rahatsız olur?
Bu soruyu sormak, bir siyasi partiyi hedef almak değil; bir toplumsal refleksi anlamaya çalışmaktır.
LAİKLİK: YASAKLAMAK MI, ÖZGÜR BIRAKMAK MI?
Öncelikle şu gerçeği net şekilde ifade etmek gerekir: Türkiye Cumhuriyeti laik bir devlettir. Laiklik, ne dinsizliktir ne de din karşıtlığıdır. Laiklik, herkesin inancını özgürce yaşayabilmesinin teminatıdır.
Laiklik; bir insanın camiye gidebilmesini de, gitmemesini de güvence altına alır. Birinin ilahi dinlemesini de, diğerinin dinlememesini de korur. Laiklik, yasaklamak değil; özgür bırakmaktır.
Ancak laikliği, toplumun inançlarını kamusal alandan tamamen silmek olarak yorumlamak, laikliğin özüne değil; yanlış yorumuna hizmet eder.
BU MİLLETİN RUHUNDA NE VAR?
Bu coğrafya, bin yıldır ezanla, ilahiyle, dua ile yoğrulmuş bir coğrafyadır. Bu, kimseye dayatılan bir kimlik değil; tarihsel ve sosyolojik bir gerçektir. Bu millet, savaşta da ilahi söyledi, düğünde de ilahi söyledi, cenazede de ilahi söyledi.
Bir ilahinin sosyal medyada milyonlara ulaşması, bir organizasyonun başarısı değil; bir milletin hafızasının hâlâ canlı olduğunun göstergesidir.
Bu noktada Milli Eğitim Bakanlığı’nın Ramazan ayına yönelik etkinlik genelgesi de benzer bir tartışmanın merkezine yerleşti. Oysa burada yapılması gereken, insanların inancını yaşamasına alan açmak ile kimseye dayatma yapmamak arasındaki dengeyi korumaktır.
ASIL MESELE BİRLİKTE YAŞAYABİLMEK
Türkiye’nin gücü, tek tip insan yetiştirmesinde değil; farklılıkları birlikte yaşatabilmesindedir. Bir insan ilahi dinlediği için geri kalmış olmaz. Bir insan dinlemediği için de eksik olmaz. Medeniyet, bu iki insanın birbirine saygı duyabildiği yerde başlar. İnanç, bireyin kalbiyle ilgilidir. Devletin görevi ise o kalbin özgürce atmasını sağlamaktır.
KORKULMASI GEREKEN İLAHİ DEĞİL, AYRIŞMADIR
Bugün korkulması gereken şey bir ilahinin yayılması değildir. Korkulması gereken şey, insanların birbirinin inancından rahatsız hale gelmesidir. Çünkü bir millet, inancını kaybettiğinde değil; birbirine olan saygısını kaybettiğinde zayıflar.
Bu yüzden mesele bir ilahi meselesi değildir. Mesele, bu ülkenin ortak vicdanını koruyup koruyamayacağı meselesidir.
Ve gerçek şu ki…
Bu millet, bin yıldır aynı göğe bakıp farklı dualar etse bile, aynı vatanı paylaşmayı başarmıştır. Önemli olan, o göğün altında birbirimizin varlığına tahammül değil; saygı gösterebilmektir.
